Friday, June 19, 2009

ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ II

"Η γέννηση της προφητείας και ο προφητικός διαμελισμός των εθνών"!
Η ειμαρμενοποιός μαγεία και ο προφητικός διαμελισμός των εθνών.Κάτι που στην παραπάνω προφητική εικόνα δεν πρέπει να μείνει ασχολίαστο, είναι η ομολογημένη έκσταση (Γέν.ΙΕ΄12) κάτω απ’ την οποία συμβαίνουν τα αβραμικά δρώμενα. Η έκσταση και ο μέγας σκοτεινός φόβος που έπεφτε πάνω του, απ’ τον Β. Βέλλα μεταφράζεται: «ο Αβραάμ έπεσε σε βαθύ ύπνο, (!) και τον έπιασε έντονο και φοβερό άγχος»
Τέτοιες θεατρικές προφητικές εκστάσεις ήταν και παραμένουν πολύ συνηθισμένες στους κύκλους των μάγων. Ο Αβραάμ όπως κάθε τυπικός προφήτης, φαίνεται πως συνήθιζε και ο ίδιος την χρήση ενορατικών φυτών! Τα εκστασιογώνα αυτά φυτά, όφειλε να τα γνωρίζει κάθε συνετός μάγος, αφού ουσιαστικά ήταν τα καθημερινά όπλα του προφητισμού και της μαγείας του. Ειδικά για τον Αβραάμ, βρίσκουμε γραμμένη την χαρακτηριστικότερη περιγραφή που παραπέμπει σε εκστασιακή θεοκατάληψης. Ο προφήτης με την αλλοιωμένη απ’ τα εκστατικά-προφητικά βότανα συμπεριφορά του, έπειθε και τον τελευταίο απ’ τους θεατές του, ότι μετά την προφητική του έξαρση, ο θεός εγκατέλειπε το σώμα του, στο οποίο είχε προσωρινά κατέβει! Αυτό ακριβώς βρίσκουμε πολύ καθαρά γραμμένο για τον άνθρωπο της βοτανομαγείας Αβραάμ: «Αφού δε ετελείωσε λαλών (ο θεός) προς αυτόν, ανέβη ο θεός (!) από του Αβραάμ» Γέν.ΙΖ΄22
Αργότερα, επί Μωυσέως, όταν οι συνομιλίες με τον φυλετικό αυτό θεό έγιναν καθημερινές, οι λόγοι αυτής της θεατρικής έκστασης εξέλειπαν! Ο θεός ερχόταν και έφευγε καθημερινά στην σκηνή του Μαρτυρίου χωρίς να ανεβαίνει ή να κατεβαίνει πια πάνω στους προφήτες του, αλλοιώνοντας καθημερινά την συμπεριφορά τους!
Βέβαια η ανατριχιαστική αυτή εικόνα του προφητικού εθνο-διαμελισμού, (για να επιστρέψουμε στον Αβραάμ) μπορεί να διέφυγε με κάθε ευκολία από την δική μας παθητικότητα. Μπορεί χιλιάδες ακόμα ιερο-νυσταγμένοι θεολόγοι, διαβάζοντας την Βίβλο, με τα χοντρά παραμορφωτικά γυαλιά της υπόδουλης αγαθοσύνης τους, να προσπέρασαν κατανυκτικά τον ορνιοσυνάχτη Αβραάμ... προσωπικά όμως είχα την βεβαιότητα, πως η εξαιρετικά αποκαλυπτική αυτή εικόνα, δεν θα άφηνε αδιάφορους τους σοφούς Ραββίνους. Με ζωηρή την ελπίδα της δικαίωσης στην παραπάνω ερμηνεία, έριξα μια μάτια στους «εβραϊκούς μύθους»... και φυσικά δικαιώθηκα απόλυτα! Διαβάζουμε την απόλυτη παραδοχή της ερμηνείας μας: «Άλλοι υποστηρίζουν ότι τα τεμαχισμένα από τον Αβραάμ πτώματα ήταν προάγγελοι αυτοκρατοριών...(άρα εθνών!) Αν ο Αβραάμ δεν είχε (από τότε) τεμαχίσει τα ζώα (ζώα=έθνη!) με το σπαθί του, (εννοεί το "σπαθί" της μαγείας του) αυτές οι αυτοκρατορίες θα ‘χαν γίνει πανίσχυρες, έτσι όμως εξασθένισαν»! Gen. Rab. 437. Mid. Agada Gen. 33 PRE, κεφ. 28. «Εβραϊκοί Μύθοι» σελ. 142,(ε).
Συγχαρητήρια λοιπόν, πράγματι εμείς ήμασταν και παραμένουμε... τα ζώα του προφητικού διαμελισμού!
Μια λοιπόν και όλα αυτά αληθεύουν, γεννιέται το εξαιρετικά σημαντικό ερώτημα: Είμαστε ιστορικά αντιμέτωποι μόνο με την φυσική μας ειμαρμένη;
Είχαμε δηλαδή μέχρι σήμερα αντιπάλους μας, μόνο τις φυσικές μας ανεπάρκειες; Την άγνοια, τις στενοκεφαλιές μας, την τεμπελιά μας αν θέλετε, και τις δεισιδαιμονίες μας...; Ή κάποιοι συστηματικά και με κάθε μέσον, διαμέλιζαν και καταροποιούσαν τις επιδόσεις μας, και υπονόμευαν τις εξελίξεις και την ιστορία των λαών μας;
Οι φυσικές δυνάμεις των εθνών, καταναλώνονται στην δύνη και τις τριβές της φυσικής τους ειμαρμένης, ή κάποιοι μεθοδικά συνωμοτούν εις βάρος τους;
Αντιμετωπίζουμε μόνο τους φυσικούς μας εχθρούς, ή κάποιοι επαγγελματίες εθνοσπαράκτες, χωρίς φανερό κίνητρο και εχθρότητα, με την επαγγελματική ψυχρότητα των αόρατων ψιθυριστών εξουσίας, κρυμμένοι πέρα απ’ το ορατό φάσμα των υποψιασμών μας, μεθοδικά σχεδιάζουν διλήμματα, δημιουργούν ανίερες συμμαχίες, αναμοχλεύουν εχθρότητες, αναθερμαίνουν διαιρετικές τάσεις, και κατακαίουν αόρατοι κάθε δυνατότητα επανένωσης, ενισχύοντας ακατάπαυστα τους φυσικούς μας διαμελιστές; Είμαστε αντιμέτωποι μόνο με την φυσική μας ειμαρμένη ή η αβραμικη μαγεία εδώ και αιώνες ανενόχλητη ειμαρμενοποιεί σε βάρος μας; Επιτέλους, μήπως υπάρχουν κατ’ επάγγελμα διαμελιστές λαών και πολιτισμών;Πρόκειται για το ίδιο βασικό ερώτημα δοσμένο με διαφορετικούς τρόπους. Θεωρώ λοιπόν αυτήν την ερώτηση, σημαντικότερη από οποιαδήποτε άλλη. Στην πολυδάκρυτο μάχη της νοημοσύνης, νικήσαμε πόλους εχθρούς! Αυτός όμως ο αόρατος δόλος, φαίνεται πραγματικά ανίκητος! Η τελική έκβαση εξαρτάτε απολύτως, απ’ την απάντηση που θα δώσουν άμεσα οι άνθρωποι στη συγκεκριμένη αυτή ερώτηση: Ζούμε ή όχι σε καθεστώς ευλογο-καταροποιού μαγείας; Μήπως δεσμώτες και "{ελευθερωτές" είναι τα ιδια πρόσωπα; Οι λαοί όπως και οι άνθρωποι, έχουν αμέτρητους κατανοητούς λόγους να μαθαίνουν απ’ τα λάθη τους, αν όμως πίσω απ’ τις αποτυχίες τους υπάρχει κάποια αόρατη παγιδοποιός δύναμη, τα προβλήματα χιλιαπλασιάζονται και η κατάσταση αυτή, μπορεί να τρελάνει και τους πλέον φιλότιμους ανθρώπους, και να καταστήσει ακατανόητα ακόμα και τα πιο απλά δεδομένα της ιστορίας!
Τι συμβαίνει λοιπόν, και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μας έχουμε καταφέρει μόνο άθλους αποτυχίας; Μήπως η ιερότητα, το πλέον κατανοητό εγερτήριο των λαών μας πρόδωσε; Ή μήπως προδώσαμε εμείς την ιερότητα, παραδίδοντάς την σε ιεροφανείς και αναξίους; Δυστυχώς, ακόμα και οι ερωτήσεις αυτές, ακούγονται απόκοσμες και ξένες, σαν να έρχονται από έναν άλλον αξιοπρεπέστερο και φιλευσεβέστερο κόσμο!
Μήπως τελικά αυτή ειναι η εξήγηση στο βασανιστικό ερώτημα... γιατί σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, γύρο απ’ το μέγιστο λαϊκό αγαθό της ιερότητας, αντί να βλέπουμε άσβεστη την εξαγνιστική πυρά των ερωτήσεων... βλέπουμε μονίμως γύρο της τον πολιορκητικό χορό των ιερατείων;
«Συνήθως τα θαύματα δεν δείχνουν τον τρόπο που γίνονται. Όμως το θαύμα του Νεφθάρ, μας έδειξε και τον τρόπο που συνέβη! Παραξενεύονται μερικοί, που δεν γνωρίζουν τι είναι "θαύμα", από το ότι στην Αγία Γραφή αναφέρεται το θαύμα του Νεφθάρ. Και παραξενεύονται, επειδή εκεί είναι ξεκάθαρο το φυσικό μέσο του θαύματος!
Θα παραθέσουμε κάποια αποσπάσματα σε ελεύθερη μετάφραση που περιγράφεται στην Βίβλο από τους Μακκαβαίους (Β΄ Μακκαβαίων 1.9-36) για την εποχή του Νεεμία (περίπου το 440 π.Χ.): «Να θυμάστε τη γιορτή της φωτιάς, που καθιερώθηκε όταν ο Νεεμίας προσέφερε θυσία, αφού είχε (ξανά) χτίσει το ναό (του Σολομώντος) και το θυσιαστήριο. Εκείνο τον καιρό, όταν οι πρόγονοί μας οδηγούντο αιχμάλωτοι στην Βαβυλώνα, οι ευσεβείς ιερείς μας, πήραν κρυφά τη φωτιά του ναού (Ο΄ έλαβον από του πυρός του θυσιαστηρίου) και την έκρυψαν καλά σε κοίλωμα (δεξαμενή) και ασφάλισαν τον τόπο, ώστε κανείς να μη γνωρίζει που ήταν κρυμμένη. Μετά από πολλά χρόνια, όταν ο Νεεμίας επέστρεψε πίσω στην Ιερουσαλήμ, έστειλε τους απογόνους εκείνων των ιερέων να φέρουν από την κρυψώνα αυτήν την φωτιά. Αυτοί γύρισαν και του είπαν ότι δεν βρήκαν καμία φωτιά, παρά ύδωρ παχύ.Ο Νεεμίας τους παρήγγειλε να βγάλουν λίγο (απ’ αυτό το παχύ ύδωρ) και να του το πάνε. Όταν ετοιμάστηκαν οι θυσίες, ο Νεεμίας είπε στους ιερείς, να ραντίσουν με το νερό αυτό τα ξύλα και τα σφάγια της θυσίας. Όταν έγινε κι αυτό, λίγη ώρα μετά που ο ήλιος βγήκε, γιατί πρωτύτερα ήταν συννεφιά, άναψε μια τέτοια μεγάλη πυρά, ώστε όλοι έμειναν κατάπληκτοι. Μετά οι ιερείς άρχισαν να ψάλλουν… Όταν αποκάηκε όλη η θυσία, ο Νεεμίας διέταξε να περιχύσουν και το υπολειπόμενο ύδωρ πάνω στις μεγάλες πέτρες (του θυσιαστηρίου). Όταν δε έγινε κι αυτό, άναψαν (ξανά) φλόγες. Μετά το γεγονός αυτό, έγινε γνωστό… ότι στον τόπο όπου οι τότε ιερείς είχαν κρύψει το ιερόν πυρ, αργότερα βρέθηκε ύδωρ, και ο Νεεμίας και οι σύντροφοί του το χρησιμοποίησαν για να ανάψουν την θυσία στο θυσιαστήριο… περιέφραξαν δε τον τόπο εκείνο ως άγιον και ο Νεεμίας και οι σύντροφοί του ονόμασαν αυτό το ύδωρ "νεφθάρ", που σημαίνει καθαρισμός, ενώ από πολλούς ονομάζεται νεφθαεί». Ο΄ Β΄ Μακκαβαίων 1.9-36.Αυτό ήταν το περιστατικό που παραξενεύει πολλούς. Λένε λοιπόν: "Τι θαύμα είναι αυτό, αφού γνωρίζουμε ότι έγινε με νάφθα; Δηλαδή με εύφλεκτο υλικό; Δεν θα έπρεπε να είναι κάτι "υπερφυσικό", και όχι κάτι τόσο κοινότοπο;
Ας δούμε όμως μερικά πράγματα: Η λέξη: «Νεφθάρ» (ή δημωδώς «νεφθαεί») παράγεται από το Ζενδικό ουσιαστικό «naptar», που σημαίνει «το εξαγνιστικό ύδωρ». Και φυσικά ο Θεός δεν έχει πρόβλημα να φανερώσει και τα μέσα κάποιου θαύματος, καθώς ο στόχος Του δεν είναι να εντυπωσιάσει ως θαυματοποιός, αλλά κάθε θαύμα έχει το σκοπό του. Αυτό που εντυπωσίασε τους Ιουδαίους και τον Πέρση βασιλιά, για εμάς έχει μια απλή εξήγηση, μια και ξέρουμε πώς συμπεριφέρονται τα εύφλεκτα υλικά όταν θερμαίνονται από τον ήλιο. Και στην πραγματικότητα, ΟΛΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ γίνονται με φυσικά μέσα, μια και όλη η δημιουργία είναι κτιστή, και μόνο η ουσία του Θεού είναι άκτιστη και αμέθεκτη. Άρα, ό,τι κι αν προκαλεί το θαύμα, (ακόμα και άγγελος αν είναι), ως κτίσμα, φυσικά μέσα χρησιμοποιεί. Το να έχει ένα θαύμα (φυσική) εξήγηση, δεν αναιρεί το θαύμα. Θαύμα δεν είναι το ανεξήγητο, αλλά η επέμβαση του Θεού (ή του αγγέλου) στα κτιστά.
Και υπ’ αυτή την έννοια, θαύμα είναι και η ύπαρξη του παραμικρού υλικού σωματιδίου, γιατί προϊόν του Δημιουργού είναι τα πάντα. Απλώς τα περισσότερα τα συνηθίζουμε, και δεν μας κάνουν αίσθηση, παρά το ότι θαύμα είναι και η ίδια μας η ύπαρξη. Και μένουμε με το στόμα ανοιχτό, όταν βλέπουμε κάτι ασυνήθιστο και ανεξήγητο για εμάς, που όμως ίσως μετά από αιώνες, θα είναι φανερό στους απογόνους μας, και θα γελούν με την άγνοιά μας, όπως γελάμε εμείς σήμερα με τους Ιουδαίους που θαύμασαν την ανάφλεξη του εύφλεκτου υγρού.
Το θαύμα λοιπόν, δεν είναι στις περιπτώσεις αυτές, το ανεξήγητο του φαινομένου, αλλά Η ΣΤΙΓΜΗ, Ο ΤΟΠΟΣ, ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΕΠΕΤΕΥΧΘΕΙ.
Η περίπτωση του «νεφθάρ», είναι θαύμα, όχι επειδή εξέπληξε τους καημένους τους αρχαίους Ιουδαίους λόγω της θεαματικότητάς του, αλλά επειδή το εύφλεκτο αυτό υγρό βρέθηκε ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΦΥΛΑΧΘΕΙ Η ΙΕΡΗ ΦΛΟΓΑ, ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΑΝ. Αυτό τους έδωσε τη διαβεβαίωση, ότι η Χάρις του Θεού θα επέστρεφε σε αυτούς εφ' όσον μετανόησαν, και θα ήταν μαζί τους όσο καιρό θα τηρούσαν τη διαθήκη Του.Ο σκοπός λοιπόν αυτής της διαβεβαίωσης επετεύχθη, και αυτό είναι το θαύμα, και αυτό έχει σημασία.
Δηλαδή κατά τον αρθρογράφο, αν ένα ιερατείο φυλάει κρυμμένο ένα εύφλεκτο υλικό που με άγνωστη για τους πιστούς της εποχής μέθοδο, μπορεί να το αναφλέγει την κατάλληλη στιγμή, ξεσηκώνοντας τον θαυμασμό την πίστη και την υποταγή των απλοϊκών ανθρώπων σε συγκεκριμένη θεότητα, και δι’ αυτού του τρόπου υπηρετεί τα σχέδια του ιερατείου... τότε αυτό ανεξάρτητα απ’ το αν αργότερα αποκαλυφθεί ως ιερατική απάτη (τεχνούργημα) τότε αυτό εξακολουθεί να είναι θαύμα αφού υπηρετεί τις ανάγκες της πίστης!!! Επιτέλους... καταλάβαμε τι είναι θαύμα! Θαύμα είναι: κάθε μυστική συνταγή, που ξεσηκώνει τον θαυμασμό στους ανυποψίαστους πιστούς, και υπηρετεί τα συμφέροντα του ιερατείου και την θαυματομανία των πιστών! Το εκνευριστικό βέβαια είναι, ότι το σύνολο των βιβλικών θαυμάτων υπακούει σ’ αυτό το ανθρωποκίνητο σκεπτικό!
Όσοι δεν γνωρίζουν, θεωρούν τα θαύματα "υπερφυσικά". Και κάποιοι ημιμαθείς φανατικοί, τριγυρίζουν στα κανάλια με δαυλούς και χημικά, (όπως ο Μ. Καλόπουλος) για να δείξουν ότι μπορούν να αναπαραστήσουν ένα θαύμα, και έτσι να το "απομυθοποιήσουν". Όμως στην πραγματικότητα, αυτοί δεν έχουν ιδέα τι είναι θαύμα.
Τα θαύματα δεν είναι "υπερφυσικά", αλλά ΦΥΣΙΚΑ φαινόμενα. Μόνο που εκεί η φύση λειτουργεί με απροσδόκητο τρόπο. Και αυτό το λέμε "θαύμα". Και φυσικά λειτουργεί απροσδόκητα, όχι επειδή ΤΟΤΕ ο Θεός επεμβαίνει, αλλά επειδή ο Θεός που βρίσκεται ΠΑΝΤΑ πίσω από κάθε φυσικό φαινόμενο, (επειδή Αυτός συγκρατεί σε ύπαρξη και το τελευταίο άτομο ύλης), τότε ενεργεί διαφορετικά από το σύνηθες. Και εμείς παθαίνουμε πλάκα επειδή δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κάτι τέτοιο. Όμως στην πραγματικότητα, όλη μας η ύπαρξη και το σύμπαν ολόκληρο είναι ένα θαύμα.
Η αποδοχή του «θαύματος» είναι θέμα της προαίρεσης του ανθρώπου, και όχι κάτι που αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας. Διαφορετικά δεν θα μιλούσαμε για «πίστη», αλλά για «απόδειξη». Και θεός αποδεικνυόμενος, δεν είναι θεός, αλλά κτιστή οντότητα, που μάλιστα παραβιάζει την ελευθερία όσων δεν τον επιθυμούν.
Στην πραγματικότητα, ΟΛΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ γίνονται με φυσικά μέσα, μια και όλη η δημιουργία είναι κτιστή, και μόνο η ουσία του Θεού είναι άκτιστη και αμέθεκτη. Άρα, ό,τι κι αν προκαλεί το θαύμα, (είτε ο Θεός, είτε άγγελος αν είναι), φυσικά μέσα χρησιμοποιεί, εντός της κοσμικής νομοτέλειας.
Το να έχει ένα θαύμα εξήγηση, δεν αναιρεί το θαύμα. Γιατί θαύμα δεν είναι το ανεξήγητο, αλλά η επέμβαση του Θεού στα κτιστά. Και υπ’ αυτή την έννοια, θαύμα είναι και η ύπαρξη του παραμικρού υλικού σωματιδίου, γιατί προϊόν του Δημιουργού είναι τα πάντα. Απλώς τα περισσότερα τα συνηθίζουμε, και δεν μας κάνουν αίσθηση, παρά το ότι θαύμα είναι και η ίδια μας η ύπαρξη. Και μένουμε με το στόμα ανοιχτό, όταν βλέπουμε κάτι ασυνήθιστο και ανεξήγητο για εμάς, που όμως ίσως μετά από αιώνες, θα είναι φανερό στους απογόνους μας, και θα γελούν με την άγνοιά μας, όπως γελάμε εμείς σήμερα με τους Ιουδαίους που θαύμασαν την ανάφλεξη του εύφλεκου υγρού.
Το θαύμα λοιπόν, δεν είναι στις περιπτώσεις αυτές, το ανεξήγητο του φαινομένου, αλλά Η ΣΤΙΓΜΗ και Ο ΤΟΠΟΣ που το φαινόμενο συνέβη, ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΕΠΕΤΕΥΧΘΕΙ.Κάθε φορά που η Αγία Γραφή και η πατερική θεολογία περιγράφουν ένα οποιοδήποτε θαύμα ποτέ δεν ενοχλούνται ούτε θέτουν πρόβλημα σύγκρουσης προς τους φυσικούς νόμους. Οι ίδιοι οι νόμοι είναι ένα θαύμα και κάθε νέα δημιουργική επέμβαση του Θεού είναι μια από τις άπειρες θείες δυνατότητες να κάνει νόμους. Γι' αυτό ποτέ ο Θεός ή ένα οποιοδήποτε θαύμα δεν συγκρούεται με τη φυσική νομοτέλεια. Αποτελεί μια άλλη νομοτέλεια, μέσα στην ενιαία δομή του σύμπαντος, ως προέκταση κατά κάποιο τρόπο της υπάρχουσας νομοτέλειας.





Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να καταλάβουμε τη διαφορά του ειδωλολατρικού θαύματος και της χριστιανικής διδασκαλίας για το θαύμα. Ο ειδωλολάτρης το θεωρεί ένα παράξενο και ασυνήθιστο γεγονός που κυριαρχεί κατ' εξαίρεση σε μια περιοχή, ανατρέποντας γνωστά δεδομένα. Ο Χριστιανός θεωρεί το θαύμα πρώτα ως τη συνολική έκφραση και δομή της δημιουργίας και έτσι κάθε επιμέρους θαύμα εντάσσεται πρώτα σε αυτό το σύνολο και έπειτα εξυπηρετεί την καθολικότητα του σχεδίου της θείας οικονομίας μέσα στο σύμπαν και στο ιστορικό γίγνεσθαι. Γι' αυτό το θαύμα έχει λόγο και διάρθρωση μέσα σε ένα όλο και σε ένα γίγνεσθαι. Δεν είναι κάτι παράξενο ούτε τυχαίο ούτε ανατρεπτικό της φυσικής και ιστορικής τάξης. Αν είναι παράξενο, τυχαίο και ανατρεπτικό αυτής της τάξης είναι ειδωλολατρικό θαύμα.
Η εισβολή του Θεού στη φυσική και ιστορική τάξη, ως κυρίαρχη ελευθερία, δεν σημαίνει βέβαια καμιά αυθαιρεσία ούτε κατάργηση της τάξης, γιατί μια τέτοια πραγματικότητα μοιραία θα κατέλυε τον ίδιο τον Θεό. Όσο και αν η εισβολή του Θεού στα δεδομένα αυτά είναι για μερικούς οπαδούς της αθεϊστικής θρησκείας παράδοξο γεγονός, ή "αντιεπιστημονικός" ισχυρισμός και άλλα πολλά, για την πίστη και τη θεολογία αποτελεί μια διεύρυνση επ' άπειρον της φυσικής τάξης και νομοτέλειας με τη μετάβαση από τη μια τάξη στην άλλη και όχι κατάργηση αυτών.
Με άλλα λόγια η θεολογία από τη μια μεριά θα συμφωνούσε με τη ρήση του Αϊνστάιν ότι ο Θεός δεν παίζει κύβους στο σύμπαν, γιατί είναι δημιουργός μιας φυσικής τάξης. Από την άλλη όμως ο Θεός δεν είναι δημιουργός μιας μόνο φυσικής τάξης, αλλά πολλών άλλων τάξεων. Έτσι η διεύρυνση και ο πλουτισμός αυτής της τάξης είναι το ίδιο το θείο έργο. Και το θαύμα, με άλλα λόγια, από τη μια μεριά δεν καταλύει την υπάρχουσα φυσική τάξη και από την άλλη δημιουργεί ή καλύτερα προεκτείνει αυτή την τάξη σε μια ή σε πολλές άλλες τελειότερες.Αν ο Θεός μπορούσε να δημιουργήσει τον κόσμο μόνο με μία τάξη, τότε θα ήταν δεμένος με μία φυσική νομοτέλεια. Η δημιουργία πορεύεται εξελικτικά μέσα από μια φυσική τάξη που στην ολοκλήρωσή της φυσικά μπορεί να πλαισιωθεί από αναρίθμητες άλλες τάξεις.Με λίγα λόγια δηλαδή, αν ένα ιερατείο (δηλαδή "άγγελος" παπάς, προφήτης ή μάγος) καταφέρει να δέσει τον λαό με τα δεσμά του θαυμασμού στο άρμα της πίστης του... τότε αυτό είναι θαύμα! Μα τότε... τι είναι αγυρτεία, φακίρισμος και μαγεία;

1 comment:

  1. ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
    Αγαπητέ φίλε δεν θα ήταν σκόπιμο να αναφέρεις την πηγή των περισσότερων πληροφοριών σ' αυτό σου το άρθρο… ότι ανήκουν στον Μ. Καλόπουλο;

    ReplyDelete