Friday, June 19, 2009

ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Η Παλαιά και η Καινή διαθήκη, το σύνολο δηλαδή των ιερών βιβλίων της χριστιανικής θρησκείας που περιέχουν τον αποκεκαλυμμένο θείο λόγο, απαρτίζουν την Αγία Γραφή. Ο όρος αυτός για το χαρακτηρισμό της συλλογής των βιβλίων και των δύο διαθηκών έχει ληφθεί από την Καινή Διαθήκη, όπου τα βιβλία της Παλαιάς ονομάζονται «γραφή» (Ιω. 2,22. Πράξ. 8, 32 κ.ά.), «γραφαί» (Ματθ. 21, 42, Μάρκ. 12, 42 κ.ά.), «άγιαι γραφαί» (Ρωμ. 1, 2) και «ιερά γράμματα» (Β΄ Τιμ. 3, 15). Από το μεσαίωνα στη Δύση τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης ονομάζονται και Βίβλος.

– Ο κανόνας της Παλαιάς Διαθήκης χωρίζεται σε 49 μικρότερα βιβλία, που είναι τα εξής:

α) «Ιστορικά»: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιον (αυτά αποτελούν τη λεγόμενη Πεντάτευχο), Ιησούς του Ναυί, Κριταί, Ρουθ, Βασιλειών Α΄, Β΄, Γ΄ και Δ΄, Παραλειπομένων Α΄ και Β΄, Έσδρας Α΄ και Β΄, Νεεμίας, Τωβίτ, Ιουδίθ, Εσθήρ και Μακκαβαίων Α΄, Β΄, και Γ΄.
β) Ποιητικά και διδακτικά: Ψαλμοί, Ιώβ, Παροιμίαι Σολομώντος, Εκκλησιαστής, Άσμα Ασμάτων, Σοφία Σολομώντος και Σοφία Σειράχ.
γ) Προφητικά: Ωσηέ, Αμώς, Μιχέας, Ιωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφονίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας, Μαλαχίας, Ησαΐας, Ιερεμίας, Βαρούχ, Θρήνοι Ιερεμίου, Επιστολή Ιερεμίου, Ιεζεκιήλ και Δανιήλ.
Στο κέντρο της ιερής ιστορίας που εκτίθεται στην Παλαιά Διαθήκη και αρχίζει ταυτόχρονα με την ιστορία του κόσμου βρίσκεται ο Ισραήλ, ο περιούσιος λαός, ο οποίος κλήθηκε από το Θεό να γίνει φορέας της θείας αποκάλυψης και μέσο μετάδοσης της θείας ευλογίας σε όλο το ανθρώπινο γένος. Σκοπός της Παλαιάς Διαθήκης είναι να παρουσιάσει την πραγματικότητα του ενός αληθινού Θεού της δημιουργίας και να εκθέσει την ενεργό παρουσία Του στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου. Ωστόσο δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον μόνο από θρησκευτική και ηθική άποψη, λόγω του χαρακτήρα της ως ιερής ιστορίας, αλλά και από γενικότερη κοινωνιολογική, παιδαγωγική, ιστορική, πολιτιστική και λογοτεχνική πλευρά.
Η Παλαιά Διαθήκη γράφτηκε αρκετούς αιώνες πριν από τη γέννηση του Χριστού, ολόκληρη στα εβραϊκά, εκτός από μερικά κεφάλαια του Έσδρα και του Δανιήλ, που γράφτηκαν στα αραμαϊκά. Κατά το 283 π.Χ., ή και λίγο αργότερα, μεταφράστηκε στα ελληνικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από τους Ο΄ (Εβδομήκοντα). Υπάρχουν βέβαια και άλλες μεταφράσεις, όπως του Ακύλα, του Συμμάχου, του Θεοδοτίωνα, η μασοριτική μετάφραση, η βουλγάτα κ.ά., αλλά μόνο η μετάφραση των Ο΄ θεωρείται αυθεντική από όλη την Εκκλησία και αυτή είναι που χρησιμοποιούμε εμείς σήμερα. Τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης αποτελούν την ιερή και θεόπνευστη γραφή τόσο της χριστιανικής όσο και της ιουδαϊκής θρησκείας και το περιεχόμενό της συνιστά κανόνα πίστης και βασική πηγή των θεμελιωδών διδασκαλιών τους.

– Ο κανόνας της Καινής Διαθήκης χωρίζεται σε 27 βιβλία, που είναι τα εξής:




α) Ιστορικά: Τα 4 Ευαγγέλια (κατά Ματθαίον, κατά Μάρκον, κατά Λουκάν, κατά Ιωάννην) και οι Πράξεις των Αποστόλων.
β) Διδακτικά: Οι Επιστολές του αποστόλου Παύλου προς Ρωμαίους, Κορινθίους Α΄ και Β΄, Γαλάτας, Εφεσίους, Φιλιππησίους, Κολοσσαείς, Θεσσαλονικείς Α΄ και Β΄, Τιμόθεον Α΄ και Β΄, Τίτον, Φιλήμονα και Εβραίους και οι 7 Καθολικές: Ιακώβου, Πέτρου Α΄ και Β΄, Ιωάννου Α΄, Β΄ και Γ΄ και Ιούδα.
γ) Αποκαλυπτικά ή προφητικά: Αποκάλυψη του Ιωάννου.
Τα βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι στην ουσία τους ιστορικά και διδακτικά. Η ιστορία, από τη μια, εκτίθεται χωρίς πάθος και αποκάλυψη, η διδαχή, από την άλλη, με συμπάθεια και αποκάλυψη. Αυτά είναι τα θεμελιώδη γνωρίσματα της θεοπνευστίας και της αξιοπιστίας των ιερών συγγραφέων.
Για πολλά χρόνια η Καινή Διαθήκη παρέμενε ένα προφορικό μόνο κήρυγμα των μαθητών και των αποστόλων του Χριστού. Δύο ανάγκες όμως ώθησαν τους αποστόλους να την καταγράψουν σε συλλογή βιβλίων κι αυτές ήταν:
α) η ανάγκη της απομνημόνευσης και
β) η ανάγκη της μακράς επικοινωνίας.
Τα βιβλία δηλαδή της Καινής Διαθήκης είναι άλλα απομνημονεύματα και άλλα αλληλογραφία. Με το θάνατο του τελευταίου ευαγγελιστή Ιωάννη έκλεισε ο φάκελος των μαρτυρικών καταθέσεων της Καινής Διαθήκης. Από τότε γράφτηκαν πολλά άλλα σχετικά βιβλία και από σπουδαίους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, αλλά κανενός δεν έχει συμπεριληφθεί στον κανόνα της Καινής Διαθήκης.
Μεταξύ των βιβλίων της Αγίας Γραφής υπάρχει στενή και άρρηκτη σχέση. Σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησίας, η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί το πρώτο μέρος της Αγίας Γραφής και η Καινή το «έτερον ήμισυ». Από την πλευρά της αποκάλυψης του Θεού και της λύτρωσης του ανθρώπου, η Παλαιά είναι η επαγγελία και η Καινή η εκπλήρωση. Από την πλευρά της διδασκαλίας της οδού της ζωής, η Παλαιά είναι η προπαρασκευή και η Καινή η τελειότητα. Η Παλαιά λέγεται σκιά του σώματος, επειδή προπορεύεται και επαγγέλλει ότι καταφθάνει το σώμα, ενώ η Καινή είναι το ίδιο το σώμα.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού της Βίβλου, η Αγία Γραφή έχει εκδοθεί σε 1.600 γλώσσες και διαλέκτους. Στις νέες εκδόσεις μάλιστα περιλαμβάνονται γλώσσες και διάλεκτοι που χρησιμοποιούνται από μικρές ομάδες μειονοτήτων, όπως είναι η γλώσσα των Ινδιάνων των ΗΠΑ, των μειονοτήτων της Ουγκάντα κ.ά.












Ό Έλλην έχει καταχωρηθεί στά επίσημα θρησκευτικά βιβλία τών Εβραίων ώς ό πλέον επικίνδυνος αντίπαλος καί εχθρός
Παράδειγμα :

«...καί θά εξεγείρω τά τέκνα σου, Σιών, εναντίον τών τέκνων τών Ελλήνων..καί θά εξολοθρεύσω τούς Κρητικούς..καί θά γίνη ή Κρήτη βοσκή προβάτων...»
Ζαχαρίας Θ΄-13

Δέν πρέπει βέβαια νά μάς διαφεύγει πώς τό φαινόμενο τού αντισημιτισμού αναπτύσσεται από τήν αρχαιότητα. Ό Τάκιτος γράφει γιά τούς Εβραίους πώς οί συνήθειες αυτών ήταν παράλογες καί βρωμερές. Ό Έλλην είχε προοδεύσει τόσο πού ο δικός του τρόπος ζωής είχε γίνει καί τρόπος ζωής όλων τών φίλων καί εκμεταλευτών του. Έτσι καί τό ιερατείο στίς γραφές (Μακκαβαίοι) καί ό Παύλος στή διδασκαλία του θά καταφερθούν εναντίον τού Έλληνα καί τής Αθήνας καί όχι τών Ρωμαίων. Οί Εβραίοι όμως βλέποντας ότι ή αλλοτρίωση είναι πιθανή, αποφασίζουν τήν μετάφραση τής παλαιάς διαθήκης των. Ή επιστολή τού Αριστέως πού εμφανίζεται τόν 2ον αί.πχ γράφει μία ωράια ιστορία πού καταλήγει μέ τόν Πτολεμαίο τόν Φιλάδελφος νά προτείνει τήν μετάφραση τής βίβλου. Αμέσως τότε τό ιερατίο θά σπεύσει νά συγκροτήσει τούς Εβδομήκοντα γιά νά φέρουν είς πέρας τήν «επιθυμία» τού Βασιλέως. Έναν αιώνα αργότερα κάποιος Νουμήνιος λέγει ακόμα χειρότερα. Αυτός ό Εβραίος λέγει λοιπόν πώς ό Πλάτων είναι ό ίδιος ό Μωυσής πού μιλάει Ελληνικά. Μεγάλο πλήγμα όμως δέχονται οί Εβραίοι από τόν Αντίοχο Ε΄. Κατά τόν 2ον πχ αί. ό Εβραϊκός στρατιωτικός οίκος πολέμησε κατά Σελευκίδων τής Ελληνιστικής κυριαρχίας. Ή περιγραφή τής μάχης τής Μπέτ από τούς Μακκαβαίους είναι μοναδική : «όταν ό ήλιος χτύπησε μέ τίς ακτίνες του τίς χρυσές καί ορείχαλκες ασπίδες τών Ελλήνων, ένα μέρος τού στρατού τού Έλληνα Βασιλέα αναπτύχθηκε καί όλοι προήλαυναν μέ σχηματισμό στερεό καί μέ τάξη. Εμείς (οί Εβραίοι) ταραγμένοι, ακούγοντας τίς πολεμικές κραυγές καί τόν μέγα θόρυβο τής κινήσεώς των...». Αυτοί λοιπόν οί Εβραίοι χρειάζονταν έναν Δαβίδ νά νικήση επιτέλους τόν Γολιάθ, έναν Μωυσή νά νικήση επιτέλους τόν Ραμσή. Τήν εποχή πού κάνουν τήν έξοδο οί Εβραίοι, ζούν ήδη στήν Παλαιστίνη (στήλη Μερνεπτά)Εβραίοι.
Απλοί ντόπιοι νομάδες τής Χαναάν εγκατέλειψαν τήν έρημο ανατολικά τού Ιορδάνη καί επήγαν στήν Σαμάρεια καί Γαλιλαία. Ή Ιερουσαλήμ ήταν ένας ποιμενικός οικισμός καί οί μυθικοί βασιλείς της Δαβίδ καί Σολομών δέν πρέπει τελικά νά ήταν καί τόσο σπουδαίοι. Αλλιώς δέν θά υπήρχε λόγος νά τούς αγνοούν τά Ασσυριακά καί Αιγυπτιακά αρχεία, αλλά καί οί ανασκαφές. Γενικά όλα τά βιβλικά πρόσωπα τών Αβραάμ, Ισαάκ, Μωυσή...κ.τ.λ. είναι παντελώς άγνωστα γιά τίς αρχαιολογικές καί εξωβιβλικές ιστορικές πηγές. Οί Πατριαρχικές διηγήσεις δέν συμπίπτουν ούτε μέ απλά γεγονότα, όπως ή εξημέρωση τής καμήλας πού εγένετο τό 800πχ, αλλά οί Εβραίοι τήν καβαλούσαν 400 χρόνια πρίν. Ακόμα καί οί Φιλισταίοι δέν είχαν προλάβει καλά καλά νά εγκατασταθούν, εκεί πού υποτίθεται ότι τούς πολεμούσαν οί Εβραίοι από τό 1200πχ. Τό 722πχ τό βόρειο βασίλειο τών Εβραίων καταστρέφεται από τούς Ασσυρίους τού Σαργκών Β΄. Οί μόνοι πού έμειναν γιά νά μιλήσουν ήσαν οί Εβραίοι τού νότου. Εκείνοι όμως επί Ιωσία ξαναγράφουν τήν ιστορία τού Ισραήλ.


Ή λαμπρή πορεία τού βασιλείου τής Σαμάρειας, ή οποία αποκαλύπτεται από τίς ανασκαφές τών πόλεων Σαμάρεια, Δάν, Ασώρ κτλ αποσιωπόνται καί αντιστρέφονται. Ή πόλις τού Ιωσία, ή Ιερουσαλήμ παίρνει τήν δόξα τής Σαμάρειας.Ό Ιωσίας υπολογίζει στήν απελευθέρωση τού βορρά καί τήν επέκταση μετά τής κυριαρχίας του στό πάλαι ποτέ δυνατό βόρειο βασίλειο. Σ’αυτήν τήν «διόρθωση» τής ιστορίας χρησιμοποιείται ώς βάσι ή Αιγυπτιακή διήγηση γιά τούς Υκσώς τού 1600πχ, οί οποίοι διώχθησαν έξ Αιγύπτου. Ωστόσο τό 586πχ τό νότιο βασίλειο τού Ιούδα σύρθηκε στήν αιχμαλωσία από τούς Βαβυλωνίους τού Ναβουχοδονόσορος.
Στήν επιχείρηση «μετάφραση τής βίβλου» οί Ιουδαίοι αντί νά προσηλυτίζονται κάνουν τό αντίθετο. Ή τεράστια εξάπλωση τής ελληνικής γλώσσας θά γίνει όπλο πού θά εξοντώσει τόν ίδιο τόν πολιτισμό της. Τό Μεσσιανικό μήνυμα θά κατακλύσει όλο τόν κόσμο καί θά προκαλέσει τήν εμφάνιση τού Ιησού-Παύλου,αλλά καί ενός Χριστιανισμού φανατικά μισαλλόδοξου καί κατά τού Ελληνικού πνεύματος. Κουλτούρα, επιστήμη, ιδιοκτησία, περιφρονούνται από τούς Χριστιανούς σάν εμπόδιο γιά τήν βασιλεία τού Θεού. Οί παραδοσιακές αρχές αποδίδονται σέ κάποιον Σατανά, άγνωστο βέβαια στόν Έλληνα Εθνικό. Οί διωγμοί φαίνεται νά έγιναν σάν εκδίκηση κάτα κάποιον τρόπο, έναντι αυτών πού ακούγοντας τόν Παύλο νά ομιλεί στήν Αθήνα γιά ανάσταση νεκρών, ξέσπασαν σέ γέλια. Οί Αθηναίοι ώς αυθεντικοί αριστοκράτες τού πνεύματος, δέν ήτο δυνατό νά δεχθούν τίς πιό σκοτεινές θεωρίες από τήν πιό μίζερη φυλή τής Μεσογείου. Οί Έλληνες ώς γνωστόν περιφρονούσαν βαθύτατα τίς Μωσαϊκές (τού Μωυσέως) αντιλήψεις.
Ό Ποσειδώνιος, ό Απολλώνιος ό Μόλλων, ό Λυσίμαχος καί ό Απίων αποκαλούσαν τόν Μωυσή αγύρτη καί απατεώνα.
Τό 1774μχ ό Lessing φορτώνει στόν Μωυσή όλη τήν ντροπή τού απατεώνα. Οί νόμοι τού Θεού ήταν τόσο ολέθριοι καί χοντροκομμένοι πού είναι αδύνατον νά αποδοθούν σέ Θεό. Ή επικοινωνία τού Θεού μέ ανθρώπους τόσο κακούς όσο αυτοί τής παλαιάς διαθήκης, θά υποτιμούσε τήν Θεότητα».
Τόν νόμο τού Μωυσή καταγγέλει καί ό Morgan : «ό νόμος τού Μωυσή είναι ένα άθλιο σύστημα από δεισιδαιμονίες καί τυφλή δουλικότητα». Ό Lessing διαπιστώνει ότι ό θάνατος τού Ιησού δέν είχε προβλεθεί, γιαυτό καί οί μαθητές του δέν μπόρεσαν νά επανορθώσουν παρά μόνο μέ τήν απάτη τής αναστάσεως. Αλλά μήπως ό Lessing κάνει λάθος ώς πρός τήν απάτη; Μήπως ή Ανάσταση θά ήτο ευκολοτέρα άν δέν υπήρχε θάνατος ; Τό ότι ό μύθος τού Ιησού κατασκευάστηκε έκ τών υστέρων, φαίνεται ευκόλως από τόν θάνατο τού Ηρώδη, πού ιστορικά έγινε τό 4πχ. Καμία σφαγή λοιπόν δέν συντελέστηκε, αφού τότε Θεός δέν υπήρχε. Ό Θεός εμφανίσθη μετά τήν ανάσταση. Σέ καμία περίπτωση βέβαια δέν συνδιάστηκε τό παιδί πού εγεννήθη μέ τόσα Θεϊκά σημάδια, μέ τόν υιό τού μαραγκού. Κανένας δέν είπε : «αυτός δέν είναι πού εξαιτίας του έγινε τότε ή σφαγή..». Ό Ιησούς αντίθετα εμφανίζεται ξένος, ξαφνικά ήρθε από τό πουθενά καί τό ιερατείο αιφνιδιάζεται. Μετά θάνατον όμως ταυτίζεται καί εκπληρώνει μάλιστα τόν βάρβαρο καί αντίθετο μέ τά λεγόμενά του, Μωυσή. Κάποιοι βέβαια έως σήμερα πιστεύουν ότι τό μίσος τών Εβραίων καί Ελλήνων γεννήθηκε μέ τόν Χριστιανισμό. Ό Ιώσηπος ώς πρός αυτό τό θέμα, αμυνόμενος μάς προσφέρει ένα συνταρακτικό ντοκουμέντο. Σχετικά μέ μία καταγγελία τού Αντιόχου στά Ιεροσόλυμα (τό αναφέρει κάι ό Σουίδας).


Όταν λοιπόν ό Αντίοχος επισκέφτηκε τό ναό στά Ιεροσόλυμα, βρήκε σ’ένα κρεβάτι έναν Έλληνα τόν οποίον σύμφωνα μέ τόν μύθο (κάθε χρόνο έπιαναν έναν Έλληνα πραματευτή, τόν έθρεφαν καί τόν θυσίαζαν) θά τόν σκότωναν καί θά έτρωγαν τά σπλάχνα του.
Γιατί ή εκκλησία μνημονεύει ώς αγίους όλους τούς ειδωλολάτρες, εγκληματίες, μαστρωπούς τής παλαιάς διαθήκης (από τόν Αβραάμ καί τόν Ιησού τού Ναυή, έως τόν Λώτ). Επίσης ή εκκλησία χρησιμοποιεί ένα βιβλίο τήν παλαιά διαθήκη, πού ό θεός της δέν έχει καμία σχέση μέ τό Χριστό, αυτόν πού μίλησε γιά αγάπη.

Στήν έξοδο ό θεός τών Εβραίων απειλεί νά σκοτώση τόν Μωυσή επειδή τό παιδί του δέν έχει περιτομή, καί αμέσως ή Σεπφώρα κόβει τό παδί γιά νά χαρή ό Θεός (Δ24,25).

Πρίν ό Θεός τών Εβραίων δίδει οδηγίες στόν Μωυσή, φεύγοντας από τήν Αίγυπτο, νά μήν ξεχάση νά κλέψη τά πάντα, δηλαδή τόν συμβουλεύει νά λαφυραγωγήση (Γ21,22).

Στήν συνέχεια, ό καλός Θεούλης κατα τ’άλλα, ξεχωρίζει τά ζώα τών Εβραίων από τών Αιγυπτίων. Πραγματικά σέ αυτήν τήν θρησκεία, μαζί μέ τούς ανθρώπους, θρησκευτική ταυτότητα αποκτούν καί τά ζώα αυτών. Γιαυτό ό Θεός λέγει νά σκοτώσουν νά κακά ζώα τών Αιγυπτίων, τά γαϊδούρια, τίς καμήλες, τά βόδια, τά πρόβατα κλπ (Θ3,4).

Τό καλλίτερο όμως είναι στήν συνέχεια : ό Θεός ρίχνει χαλάζι σέ όλη τήν Αίγυπτο καί σκοτώνει ανθρώπους, ζώα ακόμα καί τήν χλόη κατέστρεψε (τήν ειδωλολατρική αυτή χλόη τήν έτρωγαν τά ειδωλολατρικά ζώα, πού τά έτρωγαν οί ειδωλολάτρες Αιγύπτιοι). Αλλά στήν Γεσέμ πού ήσαν οί Ισραηλίτες δέν έπεσε σταγόνα (Θ25,26).

Κατόπιν ό Θεός τής παλαιάς διαθήκης σοβαρεύει καί δίδει τήν εξής εντολή: «καί θά αποθάνη κάθε πρωτότοκον είς όλη τήν χώραν τής Αιγύπτου, από τό πρωτότοκον τού Φαραώ, έως τό πρωτότοκον τής δούλης»(ΙΑ5).

Τό παιδί τού Φαραώ μπορεί νά έχει κάποιο νόημα, αλλά τό παιδί τής δούλης γιατί ; Τί κακό έκανε αυτή ή δούλη καί πρέπει νά χάση τό παιδί της ;





Μερικές Ερωτήσεις πρός τούς Ιουδαιοχριστιανούς :

Γιατί ο Αβραάμ εκδίδει την γυναίκα του Σάρρα δυο φορές ως αδελφή του; Γένεσις 12..13-18 & 20.1-3
Γιατί επαναλαμβάνει ακριβώς το ίδιο ο Ισαάκ με την γυναίκα του Ρεβέκκα; Γένεσις 26.7
Γιατί ο θεός φέρεται σαν ποταπός δηλητηριαστής δίνοντας κρέας για να χολεριάσουν πεινασμένοι άνθρωποι; «Και έσται υμίν, εις χολέραν» Ο΄ Αριθμοί 11.20.
Γιατί ένα φαλακρό ρεμάλι (ο προφήτης Ελισαίος) καταριέται στο όνομα του Κυρίου, σαράντα δυο παιδάκια και τα έφαγαν αρκούδες; Μασ. Β΄ Βασιλ. Β΄23,24 !!!
Γιατί στην Βίβλο διαβάζουμε το απίστευτα βαρβαρικό: «ο δίκαιος θέλει ευφρανθεί όταν ιδεί την εκδίκηση, και τους πόδας αυτού (Ο΄τας χείρας αυτού) θέλει νίψει εν τω αίματι του ασεβούς (Ο΄ αμαρτωλού)» Μασ. Ψαλμοί 58.10 (ή ΝΗ΄10) Ο΄ Ψαλμοί 57.11.
Γιατί με τις ευλογίες του Γιαχβε: «δέκα χιλιάδας ζωντανούς αιχμαλώτους οι Ιουδαίοι τους κατεκρήμνιζον από του άκρου του κρημνού, ώστε πάντες διερράγησαν»! Β΄ Χρονικών 25.12.
Τι σημαίνουν οι πορνογραφικές περιγραφές για γαϊδουρινά μόρια και χυσίματα γαιδάρων στην Βίβλο; (Βλέπε περί Οολά και Οολιβά), Ιεζεκιήλ 23.1-34
Αν ο Μωυσής πήγε στην Αίγυπτο, έχοντας μαζί του έναν καλό "θεό", που σκότωσε αδιακρίτως ψαριά, ζώα και αμέτοχους Αιγύπτιους, τότε... ένας αληθινά κακός "θεός"... τι παραπάνω θα έκανε στην Αίγυπτο;
Γιατί ο Μωϋσής φεύγοντας από τη Αίγυπτο με τον λαό του, πηγαίνει προς την θάλασσα του κόλπου Σουέζ και περιμένει εκεί τον Φαραώ; Γιατί σκίζει την θάλασσα αυτή για να περάσει απέναντι, αφού δίπλα ακριβώς υπήρχαν χιλιόμετρα ολόκληρα από περάσματα και τίποτε δεν τον εμπόδιζε να συνεχίσει ανενόχλητος την φυγή του προς το Σινά;
Γιατί ο Μωϋσής σκότωσε ανθρώπους και ζώα στην Αίγυπτο, κάτι που εξίσου καλά θα μπορούσε να κάνει και ένας οργανωμένος δηλητηριαστής; Γιατί δεν έριξε μια κατάλληλη έκσταση στον ίδιο τον Φαραώ για να του αλλάξει απλά γνώμη; Γιατί επιτέλους δεν σκότωσε αυτόν και την οικογένεια του που είχαν την άμεση ευθύνη για τη σκλαβιά των Ιουδαίων, αλλά σκότωσε απλούς αθώους Αιγυπτίους που ήταν αμέτοχοι στις κρατικές αποφάσεις; Μήπως επειδή ο φόνος ανύποπτων Αιγυπτίων ήταν ευκολότερος από την πρόσβαση στο βασιλικό τραπέζι του Φαραώ;
Τί είναι τά κάτοθι περιγραφθέντα υλικά στήν Παλαιά Διαθήκη :
Ερυσίβη (φυτικό L.S.D.) Δευτ. 28.22,48
Μανδραγορας: Γεν. 30.14.
Νάρδος Ασμ.ασμ.1.12.
Άψινθος Αποκάλ. 9.4
Ύδωρ χολής Ιερεμίας (23.15).



«Θέλω ψωμίσει αυτούς αψίνθιο και θέλω ποτίσει αυτούς ύδωρ χολής»
"Λοιμός" (23 φορές στα 39 βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης)



"Μόλυνση" –σμος = δεκάδες φορές στην Π.Δ.
Αλήθεια... τι θέλει να πει ο ποιητής;



Παλαιά Διαθήκη: Μασ. & Ο΄ Δευτερονόμιο. 14. 21.

«Ουδέν θνησιμαίον [1] θέλετε τρώγει,
εις τον ξένον τον εντός των πυλών σου
θέλεις δίδει αυτά, δια να τρώγη αυτό
ή θέλεις πωλεί αυτό εις αλλογενή
διότι λαός άγιος είσαι...


Μήπως σας θυμίζει αυτό τη συνταγή:



«Ειναι γραμμένο.
Δική μου είναι η εκδίκηση λέει ο Κύριος...
πεινά ο εχθρός σου; τάιζε αυτόν
διψά ο εχθρός σου; πότιζε αυτόν.
Διότι τούτο ποιών
θέλεις συσσωρεύσει άνθρακας πυρός
επί την κεφαλήν αυτού»;

Παροιμίες 25.21 & Προς Ρωμαίους 12.20








Πότε δημιουργήθηκε η ανθρωπότητα κατά τις 'άγιες γραφές ; Μόλις πρόσφατα, για τις ανάγκες της συγγραφής αυτού του βιβλίου επισκέφθηκα (28/6/04) το γραφείο του Καθηγητού έδρας Καινής Διαθήκης του Αριστοτελείου πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.) κυρίου Καραβιδόπουλου! Εκεί μεταξύ άλλων ρώτησα τους καθηγητές της θεολογικής σχολής: «είναι ή όχι οι επιληπτικοί δαιμονιζόμενοι;» Απέφυγαν να απαντήσουν λέγοντας αοριστίες του τύπου: «Ω, αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα»!
Περιττό να σας πω ότι έδωσαν παρόμοιες απαντήσεις σε δεκαπέντε περίπου ερωτήσεις που έκανα. Στην ερώτηση μάλιστα ποτέ δημιουργήθηκε η ανθρωπότητα κατά τις άγιες γραφές. Μου απάντησαν με απίστευτο θράσος: «εμείς είμαστε με την επιστήμη»! Στην επόμενη ερώτησή μου αυτό αν το γνωρίζουν στην ιερά σύνοδο και στα σχολεία της χώρας, όπου διδάσκεται η ειδική δημιουργία του Αδάμ περί το 4500 π.Χ. Ο κύριος Καραβιδόπουλος ανέβαλε την συζήτηση... λόγω φόρτου εργασίας! Επειδή όμως ενδέχεται κάποιοι να νομίσουν ότι υπερβάλω, καλώ τον κύριο Καραβιδόπουλο, (ή οποιονδήποτε άλλον με ανάλογη θέση), να απαντήσει ως οφείλει δημοσίως σε δεκάδες ερωτήσεις επί της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, σε οποιοδήποτε τηλεοπτικό κανάλι της χώρας επιθυμεί! Δεν θα εκπλαγώ βέβαια αν δεν αποδεχθεί ποτέ την πρόσκληση μου αυτή, λόγω... φόρτου εργασίας, όπως χρόνια τώρα κάνει και ο κύριος Μεταλληνος! Απ’ τους ανθρώπους αυτούς βέβαια, πάει καιρός που δεν περιμένουμε τίποτε περισσότερο απ’ αυτό που τους απέμεινε να κάνουν, να διδάσκουν άβουλα παιδαρέλια, να κρύβονται πίσω από τους αναρίθμητους εξαπατημένους πιστούς και τους τίτλους της αυθεντίας τους! Ας γνωρίζουν πάντως, πως αποφεύγοντας της ερωτήσεις απλώς επισπεύδουν την κατάρρευση της αξιοπιστίας τους!Πότε δημιουργήθηκε η ανθρωπότητα κατά την ορθόδοξο χριστιανική πίστη; Λάβαμε την ακόλουθη απάντηση την οποία θα σχολιάσουμε εν καιρό:"Ο Αδάμ, ο πρώτος καθ' ομοίωσιν Θεού άνθρωπος, δημιουργήθηκε γύρω στο 5500 π.Χ. (Γένεσις 2/β). Όμως τα δυο ανθρώπινα φύλα δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα πριν από αυτό (Γένεσις 1/α' 27)."Δηλαδή, ο "θεός" πρώτα δημιούργησε τά δύο ανθρώπινα φύλλα καί κατόπιν ..... εδημιούργησε τόν Αδάμ !!!! Τόν πρώτον, καθ' ομοίωσιν τού "θεού" άνθρωπο! Δηλαδή άλλο πράγμα οι άνθρωποι καί άλλο ο Αδάμ!Οι θρησκευόμενοι στα βασικά του θέματα της πίστης τους κυριολεκτικά δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Τους ρωτάμε ποτέ δημιουργήθηκε ο Αδάμ δηλαδή ο πρώτος άνθρωπος κατά την Βίβλο και αντί να αθροίσουν τα έτη ζωής των 61 γενεών που προηγήθηκαν από την εποχή του Ιησού μέχρι τον Αδάμ Βλέπε Ματθαίος Α΄1-17. Και να μας δώσουν μια χρονολογία που κυμαίνεται από (1800 χρόνια αν μετρήσουμε όπως πρέπει προς 30 χρόνια την γενιά ή έως και 4.500 χρόνια αν δεχθούμε τις υπέρογκες χρονολογίες που δήθεν έζησαν π.χ. Μαθουσάλας 969 (Γενεσις 5.27) και Αδάμ 930 (Γενεσις 5.5) αυτοί, για να μη βρεθούν οι πρωτόπλαστη αγκαλιά με καμιά πυραμίδα αποφεύγουν την ερώτηση λέγοντας αερολογίες περι δημιουργικών ημερών! Οι ημέρες της δημιουργίας σας βολεύουν γιατί τις ξεχειλώσατε και μπορούν κατά βούληση να καλύψουν την άγνοια σας για το παρελθόν της γης! Όσο ομως κι αν τις τραβήξετε η Βίβλος δεν σας αφήνει να ταιριάξουν με τα 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια της γήινης ηλικίας! Οι ημέρες ομως της δημιουργίας δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την δημιουργία του Αδάμ που είναι υποχρεωτικά ένα άθροισμα από καταγεγραμμένες βιβλικές ηλικίες! Οι ηλικίες αυτές αναφέρονται στην Βίβλο και υποχρεωτικά δεν ξεπερνούν τα 4500 χιλιάδες χρόνια από την γέννηση του Χριστού.


Έτσι ο χριστιανισμός μας λέει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι δεν υπήρξαν άνθρωποι στον πλανήτη πριν από το 4500 π.Χ. δηλαδή τα χιλιάδες απολιθώματα ανθρώπων που είναι κάποιων δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων ετών... τα έφεραν εξωγήινοι μαζί τους από άλλον πλανήτη! Και για την ενημέρωση τους πρέπει να αναφέρουμε ότι:Έχουμε τον Αιγαίο πολιτισμό το 3.000 π.Χ. με απίστευτο ύψος καλλιτεχνημάτων με διώροφα σπίτια και τεράστιο αριθμό αγαλματιδίων και γλυπτές απεικονίσεις αρπιστών με επικαθήμενες άρπες! Έχουμε ακριβώς το 4.500 π,Χ, οικισμό στον Μακρύγιαλο (σχεδόν κάτω απ' τον Όλυμπο!) επτακοσίων στρεμμάτων με εκατό χιλιάδες αρχαιολογικά ευρήματα! Έχουμε το 5.500 π.Χ την γραμμένη ξύλινη πινακίδα του Δισπηλιού στην Καστοριά μαζί με την κοκάλινη φλογερά! δηλαδή όταν ο Γιαχβε θυμήθηκε να δημιουργήσει τον Αδάμ εμείς γράφαμε σε ξύλινες πινακίδες και είχαμε χαλάσει του κόσμου τις φλογέρες τουλάχιστον χίλια χρόνια πριν! Έχουμε την διασπορά του οψιδιανού λίθου από την νήσο Μήλο σε ολόκληρη την στερεά Ελλάδα! Δηλαδή οι αιγαίοι ήταν θαυμάσιοι ναυτικοί τουλάχιστον τρεις χιλιετίες πριν δημιουργήσει ο Γιαχβε τον άνθρωπο!!!Υπάρχουν τελετουργικές ταφές στολισμένες με χαυλιόδοντες από Μαμούθ (τα οποία εξαφανίσθηκαν στην τελευταία παγετώνια περίοδο) πριν από την δέκατη χιλιετία π.Χ. Υπάρχουν επιζωγραφισμένα σπήλαια με ζώα του 25.000 π.Χ. Έχουμε τεράστιο αριθμό οικισμών των παλαιολιθικών ανθρώπων του 100.000 προ Χριστού! Και φυσικά Έχουμε και τον παλαιοανθρωπολόγο Πουλιανό που μιλάει για ένφρονα άνθρωπο του 250.000 π.Χ. κατά τους πανεπιστημιακούς... και του 750.000 π.Χ. κατά τον ίδιο τον Πουλιανό. Έχουμε ίχνη φωτιάς 750.000 στο Πεκίνο! Και κιλά ολόκληρα από τεφρά από εστία πυρός 1.000.000 ετών στο σπηλαίο των Πετραλώνων! Ο φανταστικός Γιαχβε ομως ξέχασε να πλάσει τον πρώτο του άνθρωπο και γι αυτό ο Αδάμ γεννήθηκε αγκαλιά με το παλάτι της Κνωσού γιατί όπως είπαμε αν αφήσουμε κατά μέρος τις τεράστιες αρχικές χρονολογήσεις τότε οι 61 γενιές από Χριστό μέχρι Αδάμ, μας δίνουν (προς 30 χρόνια τη γενιά) μόνο 1800 χρόνια! Δηλαδή, ο Αδάμ γεννήθηκε όταν οι Κρήτες ζωγράφιζαν τα ταυροκαθάψια στο εξαώροφο παλάτι των οκτακοσίων δωματίων τους! Ε, δεν είναι για γελοία και οι γνώσεις και οι ιστορίες τους;
Είχε το δικαίωμα ο Ελισαίος να καταραστεί τα παιδία στο όνομα του Κύριου και σαράντα δυο απ’ αυτά να θανατωθούν απο αρκούδες γιατί κορόιδευαν την φαλάκρα του; Βλ: Β΄Βασ.2.23
Έκαιγαν οι Προφήτες ζωντανές έγκυες γυναίκες; Ναι ή Όχι; «Αν η κόρη ενός Ιερέα ατιμαστεί με πορνεία, πρέπει να καεί στη φωτιά, γιατί ντρόπιασε τον πατέρα της» Λευιτικό 21.9
Είναι ή όχι ο Χριστιανισμός τόξο και ρομφαία του Γιαχβέ; Να πως απαντάει ο δολοφόνος της Υπατίας Κύριλλος (370-444 μ.Χ) αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας για το ποια είναι η ρομφαία του Ζαχαρία κατά των Ελλήνων: Κύριλλου αρχιεπίσκοπου Αλεξανδρείας: «και εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών, κατά των τέκνων σου Ελλάς... ο Κύριος θα επιπέσει έπ’ αυτούς και εξορμών έπ’ αυτούς ως αστραπή βολίδα με σαλπισμούς, θα πορευθεί εν σάλω απειλής κατ’ αυτών» Ζαχαρίας 9.13-14. Ιδού δε σαφώς τους εξ Ιουδαίων μυσταγωγούς τόξων δικό του ονομάζει. Ποια δε τα τεκνά της Σιων τα κατά των Ελλήνων, ειμή οι θεσπέσιοι μαθηταί και οι των εκκλησιών κατά καιρούς ηγούμενοι; Η δε Σιών είναι η (χριστιανική) εκκλησία.



Ερμής Τρισμέγιστος 3.1-2
Βίβλος Γένεσις 1.1-3

Αρχή των όντων ο θεός Εν αρχή εποίησεν ο θεός
και νους και φύση και ύλη... τον ουρανόν και την γην.
αδιορίστων δε όντων απάντων η δε γη ην αόρατος.
και ακατασκευάστων... και ακατασκεύαστος,
ην γαρ σκότος άπειρον και σκότος επάνω
εν αβύσσω, της αβύσσου,
και ύδωρ και πνεύμα νοερόν και πνεύμα θεού
δυνάμει θεία, όντα εν χάει επεφέρετο επάνω του ύδατος.
ανείφθη δε φως άγιον. και ειπεν ο θεός γενηθήτω φως.

Και συνεχίζουν τα ερμητικά κείμενα:

Η δε γη και το νερό[1] ήταν μπερδεμένα.
Είπε (ο θεός) και μονομιάς η σκοτεινή μάζα του χάους
άρχισε να διαμορφώνεται, και εφάνη ο ουρανός και ο Ήλιος έλαμψε.
Τότε ο Ήλιος είπε θα λάμψω εντονότερα και η Σελήνη ας φωτίσει πιο έντονα,
και εφάνη ο ουρανός άνω και η γη στέριωσε και πύκτωσε,
ο δε Θεός χάρηκε βλέποντας τα έργα του.
Και είπε, ας πληρωθεί ο ουρανός με όντα και ο αέρας και ο αιθέρας,
είπε ο Θεός και έγιναν. Κι ο αέρας δημιούργησε πετεινά
και τα νερά υδρόβια πλάσματα, κι όταν χώρισε η γη απ? τα νερά της
δημιουργήθηκαν όπως τα θέλησε ο Νους, ζώα τετράποδα και ερπετά και ένυδρα
και πετεινά και κάθε ένσπορος σπόρος και χόρτος και άνθη και κάθε είδους
χλόη...
Και έσπερναν το σπέρμα της παλιγγενεσίας και της γένεσης των ανθρώπων
και το πλήθος των ανθρώπων νά ?χουν τη δεσποτεία όλων
των κάτω του ουρανού αγαθών,
Και να αυξηθούν σε αύξηση και να πληθύνουν σε πλήθη...
και ο Θεός μόλις έγινε αυτό είπε: Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε σε πλήθος
και έκαμε... τις γενέσεις και πληθύνθηκαν κατά γένη τα πάντα.
Αυτά είπε ο θεός και έγιναν. Τελειώνοντας δε αυτά ο θεός απεσύρθη...
Αυτά είπε ο Κύριος και Θεός και ανέμιξε το νερό με την γη
και ενεφύσησε σ? αυτό το πνεύμα, κι απ? το μίγμα αυτό
έπλασε ζώδια με μορφή Ανθρώπου... κατ? εικόνα αυτού
Πατέρας όλων ο Νους, ζωή και φως υπάρχων,
γέννησε άνθρωπον (ζώσα ύπαρξη) όμοιο μ? αυτόν.
Περικαλλής δε καθώς ήταν, επειδή είχε τη δική του μορφή (θεϊκή)
τον αγάπησε, σαν παιδί του και του έδωσε εξουσία όλων των δημιουργημάτων
του...





Ερμής ο Τρισμέγιστος.[2]
άλλος αρχαιότατος συγγραφέας ο Ησίοδος (θεογονία 116) γράφει:

«Πρώτ' απ όλα ήταν το χάος,
κι έπειτα η πλατύστηθη Γαία,
όλων στέρεη βάση πάντων στον αιώνα,
κι ο Έρως ο ωραιότερος από τους
αθανάτους θεούς.
Κι από το χάος, το έρεβος και η
μαύρη Νύχτα έγιναν,
από την Νύχτα ο αιθέρας και ημέρα.
Η Γαία πρώτα γέννησε ίσον μέ αυτήν
τον κατάστερο ουρανό
και γέννησε τα όρη τα ψηλά».

Γενικότερες τοποθετήσεις από αρχαιοελληνικά κείμενα: «Ο θεός των πάντων, όποιος κι αν είναι αυτός, μερικοί τον ονομάζουν φύση,παρουσιάστηκε ξαφνικά μέσα στο χάος και διαχώρισε τη γη από τον ουρανό, το νερό από τη γη και τον επάνω αέρα απ? τον κάτω.Αφού ξεμπέρδεψε (διαχώρισε) τα στοιχεία, τα έβαλε στην πρέπουσα τάξη όπου βρίσκονται σήμερα. Χώρισε τη γη σε ζώνες, μερικές πολύ θερμές, μερικές πολύ ψυχρές, άλλες εύκρατες. Την έπλασε σε πεδιάδες και βουνά και την έντυσε με χορτάρι και δένδρα. Από πάνω της έβαλε το περιστρεφόμενο στερέωμα, διαστίζοντάς το με άστρα και όρισε σταθμούς τους τέσσερις ανέμους. Γέμισε τα νερά με ψάρια, τη γη με ζώα και τον ουρανό με τον Ήλιο, τη Σελήνη και τους πέντε πλανήτες. Τέλος έφτιαξε τον άνθρωπο, που μόνος απ? όλα τα ζώα υψώνει το πρόσωπό του προς τον ουρανό και παρατηρεί τον ήλιο, τη σελήνη και τ? άστρα.» Περί του πρώτου ανθρώπου διαβάζουμε:
«Ο πρώτος άνθρωπος ήταν ο Πελασγός. Προπάτορας των Πελασγών που ξεπήδησε απ? το έδαφος της Αρκαδίας (γηγενής) τον ακολούθησαν και μερικοί άλλοι που ο Πελασγός τους έμαθε να φτιάχνουν καλύβες, να τρώνε καρπούς και να ράβουν χιτώνες από δέρμα, σαν κι αυτούς που φορούν ακόμα οι φτωχοί στην Εύβοια και τη Φωκίδα».
Το σώμα του ανθρώπου το έφτιαξε ο γιος του Ιαπετού, ο Προμηθέας, από νερό και πηλό και την ψυχή του έδωσαν περιπλανώμενα θεϊκά στοιχεία, που είχαν επιζήσει απ? την πρώτη Δημιουργία»(!) «Έτσι μίλησε γελώντας ο πατέρας των θεών και τον Ήφαιστο προστάζει τον ξακουστό χώμα με νερό να σμίξει να του βάλει και λαλιά, αντοχή να ?χει και όψη σα θεά αθάνατη αξιαγάπητης παρθένας ομορφιά... και ονόμασε ο κήρυκας των θεών τη γυναίκα αυτή Πανδώρα, γιατί όσοι έχουν στον Όλυμπο δώματα, δώρο της έδωσαν κακό για τους ψωμοφάγους ανθρώπους».[3] Για την γυναίκα: «Έτσι για τους θνητούς άνδρες, κακό τις γυναίκες όρισε ο Δίας ο ψηλοβρόντης, συντρόφους των έργων των πικρών».[4] Για τον άνδρα Αδάμα: «Γνωρίζουμε, πραγματικά (γράφει ο Descharme στην παγκόσμια μυθολογία του, έργο βραβευμένο απ? την Γαλλική ακαδημία) πως ένα απ? τα πρόσωπα των μυστηρίων της Σαμοθράκης με το όνομα Αδάμας, παρουσιαζόταν εκεί σαν ο άνθρωπος-αρχέτυπο σαν ο πρώτος αρσενικός».[5] Για την ονοματοδοσία των ζώων απ? τους πρώτους ανθρώπους, λέει η Βίβλος: «έπλασε δε Κύριος ο θεός εκ της γης πάντα τα ζώα του αγρού και πάντα τα πετεινά του ουρανού και έφερεν αυτά προς τον Αδάμ δια να ίδη πως να ονομάσει αυτά και ότι όνομα ήθελε δώσει εις παν έμψυχον, τούτον να είναι το όνομα αυτού. και έδωκεν ο ΄Αδάμ ονόματα εις πάντα τα κτήνη και εις τα ζώα του αγρού».Γεν.2.19-20 Να πως διέσωσε τον αντίστοιχο μύθο[6] ο Πλάτωνας δια στόματος Σωκράτους: «πιο ευχάριστο λοιπόν μου φαίνεται, να σας διηγηθώ μύθον είπε (ο Σωκράτης). Ηταν κάποτε εποχή, οπότε υπήρχαν θεοί αλλά δεν υπήρχαν θνητά γένη. Όταν έφτασε και για τούτα ο πεπρωμένος χρόνος της δημιουργίας, τα σχηματίζουν (τα γένη) οι θεοί... και πρόσταξαν τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα να τα κοσμήσουν και να κατανείμουν τις δυνάμεις όπως αρμόζει στο καθένα. Ο Επιμηθέας τότε παρακαλεί τον Προμηθέα να κάνει ο ίδιος τη μοιρασιά. Μόλις τα μοιράσω είπε, να τα εξετάσεις. Έτσι λοιπόν τον έπεισε και μοίρασε δυνάμεις. Κατά δε την διανομή σε άλλα προσέδιδε δύναμη χωρίς ταχύτητα, ενώ τα πιο αδύναμα εφοδίαζε με ταχύτητα. Σε άλλα έδινε όπλα, ενώ σε άλλα πρόσφερε φύση άοπλη και σχεδίαζε γι? αυτά άλλη δύναμη για την σωτηρία τους..».[7]
Για την επιδεινώσει των καταστάσεων ή την λεγόμενη πτώση του ανθρώπου διαβάζουμε: «Πριν (οι άνθρωποι) ζούσαν... ολότελα χωρίς τον βαρύ μόχθο και τις
μαρτυρικές αρρώστιες που έδωσαν τις φροντίδες στους ανθρώπους... Σαν θεοί ζούσαν έχοντας ανέγνοιαστη ψυχή χωρίς κόπους ολότελα και πόνο, κι ούτε τα φοβερά γεράματα ήταν πάνω τους και πάντα οι ίδιοι στα πόδια και στα χέρια χαίρονταν... και καρπόν έφερνε η ζωοδότρα γη μόνη της πολύν και άφθονον. Αλλά η γυναίκα, (η Πανδώρα) με τα χέρια της, το μεγάλο κούπωμα του πιθαριού βγάζοντας, τα (δεινά) σκόρπισε κι έφερε στους ανθρώπους πικρά βάσανα. Μόνο ή ελπίδα στον άσπαστο οίκο της έμεινε... (έτσι) αμέτρητα πια βάσανα ανάμεσα στους ανθρώπους πλανώνται και είναι η γη κακά γεμάτη, κι η θάλασσα και στους ανθρώπους οι αρρώστιες, άλλες την ημέρα κι άλλες τη νύχτα, μόνες τους έρχονται φέρνοντας κακά στους θνητούς σιωπηλές.»! Ησίοδος «Εργα και ημερες» 90. Διαφέρει νοηματικά η παραπάνω περιγραφή απ? το πνεύμα της βιβλικής θεϊκής κατάρας; «Κατηραμένη να είναι η γη εξ αιτίας σου, με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής... και εν τω ιδρώτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου, εωσού επιστρέψης εις την γην, εκ της οποία ελήφθης»! Γεν.3.17-19.
2)Ποια η άποψή σας σχετικά με τις πληροφορίες που παίρνουμε από την Ελληνική Μυθολογία; Πρόκειται για αφυπνιστικούς μύθους ή για κωδικοποιημένες πραγματικές πληροφορίες από το απώτατο παρελθόν; Ήδη όσα αναφέραμε δείχνουν το αρχέγονο ιστορικό βάθος των ελληνικών μύθων! Πρέπει δε να τονίσουμε ότι ο μύθος δεν είναι κατ? ανάγκην παραμύθι αλλά οι αναφορές του έχουν έναν ενδεχόμενο ιστορικό πυρήνα! Ο μύθος συνήθως έχει δυο στόχους να διδάξει και να πληροφόρηση με κωδικοποιημένες εικόνες ή με υπερβολές και αλληγορίες όπως θα λέγαμε σήμερα. Το πόσες πληροφορίες έχουν χαθεί για το απώτατο παρελθόν των Ελλήνων και της μεσόγειου γενικότερα το δείχνει ο μύθος του Δευκαλίωνα τον οποίον αναφέρατε προηγουμένως. Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε! «Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο, έτσι επήλθε σ' αυτούς η μεγάλη συμφορά. Αυτή η ιδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι! Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε.
Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ' αυτήν επιβίβασε παιδιά[8] και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη. Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο, διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε. Αυτά ιστορούν οι Έλληνες περί Δευκαλίωνος» Λουκιανος περι της συρίης θεου 12.3.
«Ο Δευκαλίων ρίχτηκε στη δουλειά. Εκατοντάδες βελανιδιές και πολλά πανύψηλα και ολόισια κυπαρίσσια έπεσαν στην γη, απ? το κοφτερό τσεκούρι του Δευκαλίωνα κι ακολουθώντας τις οδηγίες του θεϊκού πατέρα του, έβαλε μπρος να φτιάξει μια τεράστια λάρνακα, μια μεγάλη κιβωτό, που να χωράει όχι μόνο την οικογένειά του αλλά και πάρα πολλά ζώα.Η γυναίκα του Πύρρα και τα παιδιά του όλοι μαζί δούλεψαν ακούραστα. Το γιγάντιο έργο προχωρούσε. Ετοιμάστηκε ο σκελετός από χοντρούς κορμούς δέντρων, μπήκαν τα πλαϊνά και τα πατώματα. Με πολλή προσοχή άλειψαν τις ενώσεις των ξύλων με πίσσα. Στο τέλος βάλανε και τη σκεπή και την άλειψαν κι αυτή καλά με πίσσα. Τρόφιμα και προμήθειες πολλές πήραν τη θέση τους γι? αυτούς και τα ζώα... που υπάκουα ανέβαιναν στην κιβωτό δύο από κάθε είδος, άγρια και ήμερα, ερπετά και πετεινά κάθε είδους... Καθόλου δεν πείραζε όμως το ένα το άλλο γιατί έτσι σοφά τα είχε κανονίσει όλα ο μεγάλος Προμηθέας. Σαν τελείωσε κι αυτό, ο υγρός Νοτιάς έφερε βαριά τα μαύρα του σύννεφα. Αστραπές ξέσκιζαν τον ουρανό, προμήνυμα της μεγάλης οργής του Νεφεληγερέτη Δία! Ο Δευκαλίων μαζί με το μεγάλο του γιο Έλληνα τράβηξαν τη βαριά πόρτα και η οργή του Δία ξέσπασε. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες[9] ο κατακλυσμός σάρωνε τα έργα των ανθρώπων και βαριά η οργή του Δία έπνιξε το ασεβές εκείνο γένος. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες οι καταρράκτες του ουρανού γέμισαν κάμπους και ξέπλεναν βουνά. Ο τρομερός κατακλυσμός έριχνε ασταμάτητα τα νερά του απέραντου ωκεανού, χωρίς το κακό να λέει να σταματήσει. Μόνο τη δεκάτη μέρα (μια πλήρη δηλαδή περίοδο) το κακό σταμάτησε. Ένα τράνταγμα τους έδειξε πως η λάρνακα ακούμπησε σε στεριά. Ο Δευκαλίων άνοιξε το παράθυρο. Δεν έβρεχε πια. Όλα όμως γύρω ήταν μια απέραντη θάλασσα. Ο Δευκαλίων αναγνώρισε το μέρος, ήταν το δίκορφο του Παρνασσού[10] που τώρα ήταν νησάκι. Πριν βγουν όμως έπρεπε να βεβαιωθούν πως ο καιρός δε θα ξαναχαλάσει. Ο Δευκαλίων άφησε τότε ένα περιστέρι.[11] Όλοι γνώριζαν εκείνα τα χρόνια, πως τα περιστέρια προβλέπουν με σιγουριά τον καιρό (!) Αν λοιπόν το περιστέρι γυρνούσε φοβισμένο πίσω, αυτό θα σήμαινε πως ο κατακλυσμός θα συνεχιζόταν και δε θα ?πρεπε να βγουν απ? την κιβωτό. Το περιστέρι όμως κάθισε μια στιγμή στο παράθυρο κοίταξε λίγο τον καιρό κι ύστερα πέταξε χαρούμενο ψηλά στον Παρνασσό».[12]
Κανένα ελληνόπουλο με τη σημερινή παιδεία δεν γνωρίζει: «Ότι (από) Δευκαλίωνος και Πύρρας Έλλην, εκ του οποίου Ελλάς και Έλληνες». Ελλάνικος 1a,4,F.6a & Σχόλ. Απολλώνιο Ρόδιο 248.7.Οι περιγραφές του κατακλυσμού στην Σαμοθράκη έχουν πράγματι εξαιρετικό ενδιαφέρον: «Τώρα θα σας διηγηθώ την ιστορία των νησιών του Αιγαίου αρχίζοντας απ? την Σαμοθράκη... Το νησί κατοικούσαν αυτόχθονες... λένε ότι στα αρχαία χρόνια ονομαζόταν Σαόννησος... Οι Σαμόθρακες διηγούνται ότι πριν από τους κατακλυσμούς που έγιναν σε άλλους λαούς συνέβη εκεί ένας άλλος μεγάλος κατακλυσμός στην διάρκεια του οποίου άνοιξε το στενό στις «Κυανές πέτρες» (οι μυθικές συμπληγάδες) και στην συνέχεια (άνοιξε) ο Ελλήσποντος. Γιατί η θάλασσα του Εύξεινου πόντου ήταν πρώτα λίμνη και φούσκωσε σε τέτοιο σημείο που απ? την πίεση του ρεύματος ξεχύθηκαν με ορμή τα νερά στον Ελλήσποντο και κατέκλυσαν μεγάλο μέρος απ? τα Ασιατικά παράλια και όχι και λίγη πεδινή έκταση της Σαμοθράκης μετατράπηκε σε θάλασσα. Και γι? αυτόν τον λόγο στα μεταγενέστερα χρόνια μερικοί ψαράδες ανασύρουν με τα δίχτυα τους λίθινα κιονόκρανα, γιατί ακόμα και πόλεις κατακλύστηκαν απ? τα νερά. Κι? όσοι γλύτωσαν απ? τον κατακλυσμό κατέφυγαν στα ψηλότερα μέρη του νησιού. Αλλά καθώς η θάλασσα ανέβαινε ολοένα και ψηλότερα, ευχήθηκαν στους θεούς του τόπου κι? όταν σώθηκαν σε ανάμνηση του γεγονότος ύψωσαν πέτρινα σύνορα γύρω-γύρω απ? το νησί κι? έκτισαν βωμούς. Είναι φανερό λοιπόν ότι η Σαμοθράκη ήταν κατοικημένη πριν απ? τον κατακλυσμό» Διόδωρος Σικελιώτης ιστορικη βιβλιοθηκη 5.47 Αυτός όμως ο κατακλυσμός, που παρασύρει πόλεις που διαθέτουν κιονόκρανα (!) δεν είναι γνωστός, γιατί έχει ένα ανεπίτρεπτο "ελάττωμα"... είναι Ελληνικός..! Ένα είναι σίγουρο, με τον κατακλυσμό του Νώε να προβάλλεται ασταμάτητα, κάποιοι καπηλεύονται επιτυχώς ολόκληρη την τελευταία μεταπαγετώνια κατακλυσμική περίοδο, προβάλλοντας την δική τους θεολογία, τους δικούς τους προπάτορες και επιβάλλοντας την δική τους οπτική στην ιστορία!
Βέβαια υπάρχουν και οι προπαγανδιστές του ψευδούς μέχρι σήμερα: Δυστυχώς κάποιοι παίζοντας σκόπιμα με το θρησκευτικό συναίσθημα εκατομμυρίων Χριστιανών και Μουσουλμάνων, "ανακάλυψαν" την κιβωτό στα 1100 μέτρα στις πλαγίες του Αραράτ. Δείχνοντας σε "ντοκιμαντέρ", έναν τεράστιο χωμάτινο όγκο, πάνω στον οποίο ζωγράφισαν το υποτιθέμενο σχήμα της ξύλινης κιβωτού, δημιούργησαν στο παγκόσμιο κοινό την ψευδαίσθηση της απόλυτης βιβλικής αλήθειας. Εκτός όμως απ' τα υποτιθέμενα ανεπιβεβαίωτα ευρήματα, δεν μας εξήγησαν καθόλου, το πως βρέθηκε η θαλάσσια στάθμη στα 1100 μέτρα, υπεράνω της σημερινής! Ακόμα και το σύνολο των πάγων να έλιωναν (πράγμα που ουδέποτε συνέβη) η θαλάσσια στάθμη δεν θα ξεπερνούσε τις λίγες δεκάδες μέτρα ανύψωσης. Η εναλλακτική εξήγηση, πως η υποτιθέμενη κιβωτός βρέθηκε στα 1100 μέτρα ανυψωμένη σταδιακά από την συνεχιζόμενη ορογένεση, είναι απολύτως αντεπιστημονική, αφού και η ταχύτερη ανύψωση ορέων (ορογένεση) είναι εξαιρετικά αργή γεωλογική διαδικασία, που χρειάζεται εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια! Βέβαια, η κατασκευασμένη αυτή είδηση, κατάφερε να δώσει μια ακόμα θρησκευτική ώθηση στους λαούς και να επανεδραιώσει την πίστη τους στην Βιβλική αλήθεια.

-ΤΟ ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΚΟ-

Κάποιοι νομίζουν ότι δεν υπάρχει μύθος σχετικός με την εμφάνιση της πολυγλωσσία στην μεσόγειο. Λάθος περίτρανο. Αυτό που δεν υπάρχει είναι η διάθεση να περάσουν στην ελληνική παιδεία οι σχετικές πληροφορίες για το παρελθών μας, γιατί αν συμβεί αυτό τότε θα υποχρεωθούν να υποβαθμίσουν τα ιουδαιοχριστιανικά φληναφήματα! Το έπος «Φορωνείς» έχει ΧΑΘΕΙ. Τα λιγοστά στοιχεία που έχουν απομείνει, μας οδηγούν στην παρακάτω δική μας, φιλόδοξη περιληπτική ανασύνταξή του: Στην Αργολίδα ο μύθος και η παράδοση θέλει τον Φορωνέα να γεννιέται απ? την ένωση του θεο-ποταμού Ίναχου με την νύμφη Μελία ή Αργεία. Ο υπερμακρόβιος Φορωνέας έγινε βασιλέας ενός εκτεταμένου βασιλείου με πολυπληθείς υπηκόους, που ζούσαν ειρηνικά σκορπισμένοι στα παραδεισένια δάση της πατρίδας τους.Ο βασιλιάς και γενάρχης Φορωνέας, συμβασίλευε ειρηνικά με τον θεοβασιλέα Δία και με τη σύμφωνη γνώμη του κεραυνοκράτορα θεού, φέρνει στην εκτεταμένη αυτή χώρα το θεϊκό δώρο της φωτιάς (έχουμε επανάληψη του προμηθεϊκού μύθου) στους ευτυχισμένους υπηκόους του, μαζί με πλήθος άλλα ευεργετήματα, ώστε να κάνει τη ζωή τους ακόμα πιο άνετη.
Σέ όλη δε τη Φορωνίδα, μιλούσαν όλοι την ίδια γλώσσα. Ώσπου δυο θεοί η Ήρα και ο Ποσειδώνας μάλωσαν για την κηδεμονία της χώρας, με φοβερές όμως συνέπειες για την ειρηνική αυτή χώρα. Η κατακύρωση περιοχής (του άργους) στην Ήρα, προκαλεί την οργή του Ποσειδώνα, που θυμωμένος έφερε στην χώρα φοβερή ξηρασία. Στερεύουν ποτάμια και πηγές όλης της χώρας και το άργος γίνεται "πολύδιψον".Στα παλιά εκείνα χρόνια, δεν είχαν κτιστεί πολιτείες αλλά κάτω από την απειλή του αφανισμού από λειψυδρία, ο βασιλιάς Φορωνέας συγκεντρώνει το εκτεταμένο και αραιοκατοικημένο του βασίλειο σέ έναν και μοναδικό τόπο, στον οποίο υπήρχαν και τα τελευταία σωτήρια αποθέματα νερού. Εκεί σέ αυτήν την ξαφνική και αναγκαστική συγκατοίκηση, γίνονται μια σειρά από πρωτοφανείς διαπιστώσεις και πρώτα απ’ όλα ότι η πολυθρύλητη ομογλωσσία των απογόνων του Φορωνέα, δεν υπάρχει πια. Οι διαφοροποιήσεις στα μέλη του ίδιου γλωσσικού ιδιώματος είναι έντονα αισθητές, σε βαθμό που απομακρυσμένοι απόγονοι του Φορωνέα, δεν είναι πια σε θέση να πετύχουν μια σαφή επικοινωνία. Η μακρόχρονη απομόνωση και η έλλειψη επικοινωνίας έφερε γλωσσικές αλλοιώσεις πρωτοφανείς, που μόνο αυτή η υποχρεωτική συγκατοίκηση έφερε έντονα στο φως. Οι γλωσσικές τους διαφοροποιήσεις, η ένταση της λειψυδρίας και τα στενά όρια της πόλης, φέρνουν σα φυσικό επακόλουθο φοβερές ταραχές ανάμεσα στις ομάδες των γλωσσικών αποχρώσεων. Οι προστριβές είναι συχνές και κάτω απ' την ένταση της λειψυδρίας αναπάντεχες. Η πρώτη αυτή πόλη της σωτηρίας και του καταφυγίου, αποδεικνύεται ασφυκτικά ανεπαρκής για ανθρώπους συνηθισμένους στη δασική άνεση. Σύντομα το κακό γίνεται δυσβάστακτο, η ασυνεννοησία μόνιμη κατάσταση. Η πολυγλωσσία και η διχόνοια, τα μαλώματα και οι ακαταλαβίστικες διεκδικήσεις, σε κάτι τόσο πολύτιμο όσο τα τελευταία αποθέματα νερού, πληθαίνουν τις αδικοπραγίες. Έτσι επεμβαίνει η επιβλέπουσα αρχή του βασιλείου του Φορωνέα. Ο υπερβασιλέας Δίας στέλνει τον Ερμή να διευθετήσει το ζήτημα. Ο Ερμής, ο θεϊκός απεσταλμένος "σκύβει" πάνω απ? το πρόβλημα. Η λύση του είναι φανερή και επείγουσα: διάλυση της αρχικής πολύγλωσσης πια πόλης και ανακατανομή του πληθυσμού σε δορυφορικές περιφερειακές πόλεις, γύρω απ? τα ζωτικά αποθέματα νερού. Βασικό κριτήριο διαχωρισμού, τα καινούργια γλωσσικά πλέον δεδομένα της πολυγλωσσίας. Η ομογλωσσία των ομάδων, ήταν το βασικό κριτήριο του διαχωρισμού του πολυγλωσσικού πλέον λαού του Φορωνέως![13] Αυτή είναι η ελληνική κατανοητή και προσγειωμένη εκδοχή του "πολυγλωσσικού", όπως αυτή φαίνεται τουλάχιστον, ανάμεσα απ’ τα σκόρπια κομμάτια του ΧΑΜΕΝΟΥ έπους Φορωνείς.[14]. Μέ αυτήν την απόπειρα ανασύνταξης το μόνο που διεκδικούμε, είναι η στοιχειώδης συμμετοχή της ελληνικής γραμματείας σέ ένα τόσο βασικό θέμα του παρελθόντος, όπως η ερμηνεία του πολυγλωσσικού προβλήματος. Όπως βλέπουμε, η εκδοχή αυτή της Φορωνίδος, συμβαδίζει αξιοθαύμαστα με τις μοναδικές πιθανές συνθήκες, κάτω απ? τις οποίες γλωσσικά ανόμοιες ομάδες, θα εσύροντο σε υποχρεωτική επαφή και συγκατοίκηση κάτω από τις αξεπέραστες επιταγές της δίψας.
3)Πρέπει κατά τη γνώμη σας να διδάσκεται η ελληνική μυθολογία στα σχολεία μας; Ποιοι ευθύνονται για τον παραγκωνισμό της και τι στερούνται τα ελληνόπουλα;
Κατά την γνώμη μου δυο είναι οι πυλώνες της ελληνικής σοφίας, η εκτεταμένη ελληνική μυθολογία με τα διδακτικά και πληροφοριακά της στοιχεία και ο κλασσικός μας πολιτισμός που γιγαντώθηκε πατώντας πάνω στα Χρύσα αποθέματα των μυθολογικών μας επών! Η ιστορία μας λοιπόν βρίσκεται στα δυο αυτά σκέλη της προχριστιανικής μας παιδείας και η άξια της είναι αναντικατάστατη.

Έπί αυτού γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης που ήταν κατ’ επάγγελμα ιστορικός: «είναι ωραίο πράγμα να γίνεσαι ικανός να χρησιμοποιείς τα λάθη των άλλων και να διορθώνεις τις δικές σου πλάνες, ώστε να μην είσαι αναγκασμένος απ? την αρχή να αναζητάς τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων, αλλά να ακολουθείς τον δρόμο της επιτυχίας που είναι δοκιμασμένος από το παρελθόν. Ο καθένας λοιπόν μπορεί να εκτιμήσει ότι η μελέτη και η αφομοίωση της ιστορίας είναι υπόθεση χρησιμότατη... και ενώ μερικοί άνθρωποι έφτασαν να γίνουν ιδρυτές πόλεων, άλλοι εισηγητές νόμων, άλλοι να προάγουν φιλότιμα τις επιστήμες και τις τέχνες και ενώ η ευημερία είναι πράγματι συνδυασμένη λειτουργία όλων αυτών... τον πρώτο όμως έπαινο πάντων, πρέπει να απονέμουμε στην ιστορία. Γιατί πρέπει να θεωρούμε την ιστορία φρουρό της αρετής, μαρτυρά της μοχθηρίας των φαύλων ανθρώπων και ευεργέτη ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Πρέπει λοιπόν να πιστεύουμε ότι προφήτισσα της αλήθειας (!) είναι η ιστορία και τρόπον τινά μητρόπολη της φιλοσοφίας, που μπορεί να επηρεάζει τους ανθρώπους αποφασιστικά προς την καλοκαγαθία... γιατί η ιστορία εγκωμιάζει τους καλούς και απαγγέλλει αμείλικτο «κατηγορώ» στους φαύλους προσφέροντας στους γνώστες της ένα τεράστιο απόθεμα σοφίας.» Διόδωρος Σικελιώτης. (1ος π.Χ.αι.) βιβλιοθηκη των ελληνων Α΄1-2
Η ιστορία λοιπόν είναι η ίδια η συναίσθηση της ελληνικότητάς μας! Δεν θα έπρεπε να είναι απλώς "κάποιο μάθημα" στα μαθητικά μας χρόνια, γιατί είναι η σημαντικότερη και ιερότερη μορφή παιδείας. Οι δε μελετητές και οι διδάσκαλοι της ιστορίας, οι βασικότεροι παράγοντες της παιδείας! Η ιστορία είναι το ιδανικότερο απόθεμα δοκιμασμένων λύσεων! Η πολυτιμότερη παρακαταθήκη δεδομένων. Η διαχρονική φανέρωση της σχέσης λόγων και έργων. Τα αποτελέσματα των προσπαθειών, προικισμένων ανθρώπων του πνεύματος και μάχιμων ηρώων του πολιτισμού, που αποτελούν την δυναμικότερη σχολή αφύπνισης και τον αναντικατάστατο εξοπλισμό απέναντι στα αιώνια προβλήματά μας.
4) Ο όρος θαύμα έχει σίγουρα χάσει στις μέρες μας την αγνή του σημασία.. Και σε αυτό μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν τα θρησκευτικά ιερατεία. Ποια η άποψή σας πάνω σε αυτό το θέμα; Σύμφωνα με τα λεξικά, η βασική έννοια (στα ελληνικά) της λέξης «θαύμα», είναι: «θάμβος - θαυμασμός - έκπληξη - κατάπληξη».[15] Κάτι δηλαδή που φανερώνει, ότι οι λέξεις, «θαύμα», και «θάμβωμα», είχαν βασικά την ίδια καταγωγή και λειτουργία! Ο σκοπός και ο λόγος ύπαρξης του θαύματος λοιπόν, φαίνεται πως ανέκαθεν ήταν, να θαμπώσει με μια ξαφνική λάμψη την "όραση" κι όχι να φωτίσει ευδιάκριτα τις δυνάμεις που δικαιωματικά ορίζουν τον κόσμο και τη ζωή μας.
Στην αρχή της ανθρώπινης "ιστορίας" και για τεράστια χρονική περίοδο, φαίνεται πως δεν υπήρξε λαοφιλέστερη πρόταση ζωής. Οι μαγικές κοινωνίες, βγαλμένες μέσα απ' την πρωτόγονη φαντασία και τις δεισιδαιμονίες των λαών, υπήρξαν το λίκνο της πνευματικότητας μας: «Ακόμα και στην παλαιολιθική εποχή, βρίσκουμε μάγους - θεραπευτές σαμάνους προφήτες και θαυματοποιούς... οι προικισμένοι αυτοί άνθρωποι, ήταν ίσως τα πρώτα προνομιούχα άτομα στις ανθρώπινες κοινωνίες και αναμφίβολα είναι οι πρόδρομοι των ιερέων, και των ελέω θεού βασιλέων, που ήρθαν στην εξουσία. Οι άνθρωποι αυτοί που διερμήνευαν την θέληση των "θεών" στους ανθρώπους, με τις μαγικές τους δυνάμεις και την συνειδητή πανουργία, ήταν δημιουργήματα του λαού» [16]


Από αρχαιότατων λοιπόν εποχών, οι μέχρι εξοργιστικής γελοιότητας θρησκευτικές παραδοχές των λαών, υπήρξαν τα φιλόξενα εκκολαπτήρια της συνειδητής πανουργίας των μάγων - ιερέων! Οι σημερινές θρησκείες και τα ιερατεία τους, φαίνεται ότι απλώς διαδέχθηκαν εκείνες τις καθαρά μαγικές κοινωνίες, συμμάζεψαν τις υπερβολές τους, ευπρεπίστηκαν επαρκώς και ανέλαβαν τον παλιό καλό και κερδοφόρο (για τα ιερατεία) κοσμοσωτήριο ρόλο τους. Ένα ολόκληρο φυσικό οπλοστάσιο, από φλούδες, φύλλα, βότανα, ρίζες, παράξενους καρπούς και άνθη,[17] σκόνες που αναφλέγονται, καπνοί που προκαλούν οράματα, ποτά που ζαλίζουν. Μανιτάρια, κάκτοι, φίδια, σαλαμάνδρες και βατράχια, όλα αυτά και πολλά ακόμα, ήταν αντικειμενικά μέσα στο πιθανό οπλοστάσιο αυτών των εραστών της παραδοξότητας! Ευρύτατα διαδεδομένα υλικά της φύσης, με τα οποία η επιστήμη αργότερα δημιούργησε το φαρμακευτικό της οπλοστάσιο, ήταν τότε τα ατρύγητα κτήματα των ανήσυχων αυτών θαυματοποιών. Τερατοποιά, για το "κακό", κοιλόπονοι, εξανθήματα, φαγούρες, πυρετός, θάνατος. Αγαθοποιά ή θαυμάσια, για την ευχάριστη μέθη, ζάλη, νάρκωση ή την πολυπόθητη παυσίπονη νάρκη και τελικά τα "θεόσταλτα" οράματα!
Είναι λοιπόν απόλυτα κατανοητό, πως για τον τερατοποιό μάγο, τα θαυματοποιά υλικά που εξασφάλιζαν αυτή τη νέα κοινωνική του θέση, ήταν ένα εξαιρετικά σοβαρό μυστικό... Ήταν το "πράγμα" που παράγει τα "τέρατα", και τα "σημεία" της θεϊκής παρουσίας... Ήταν τα "θαυμάσια", που μπορούσαν να παράγουν το απαραίτητο θάμβος του θαύματος και ασφαλώς αποτελούσαν την πολυτιμότερη διαθήκη προς τους αγαπημένους του απογόνους -"σπέρμα". Η πολύτιμη αυτή παρακαταθήκη γνώσης, των σπάνιων αυτών μεθόδων και υλικών, που παράγουν θεϊκούς εντυπωσιασμούς, ήταν λοιπόν ανεπίτρεπτο να χαθεί μαζί με τον ολιγόβιο ταλαντούχο κάτοχό της. Έτσι, μεταδιδόμενη γενιά τη γενιά σαν πολύτιμο ιερό μυστικό, δημιούργησε την συσσωρευμένη μυστική δύναμη των ιερατείων. Η ιερή αυτή διαθήκη, γραπτή ή προφορική, χάριζε στους απόγονους των μάγων ασύγκριτα πλεονεκτήματα. Οι κάτοχοι αυτών των μυστικών, είχαν τις καλύτερες προϋποθέσεις διατήρησης ή αναρρίχησης στην εξουσία. Οι νέοι θεουργοί, δεν είχαν παρά να συντηρήσουν την θρησκευτική αποχαύνωση που παρέλαβαν απ' τους προκατόχους τους, για να μπορούν να ανταλλάσσουν τις ιερατικές τους υπηρεσίες, με εξουσία, τιμές, ανέσεις, χρυσάφι... αλλά προπάντων υποταγή και απόλυτη πίστη. Οι άνθρωποι αυτοί, (όταν έπαψαν να αυτοανακηρύσσονται θεοί) παρέμεναν κρυμμένοι πίσω απ? τους θεούς, που οι ίδιοι πρότειναν και των οποίων την λατρεία διαμόρφωναν στα δικά τους τελετουργικό-θρησκευτικά μέτρα. Γιατί τελικά, πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι ο ουσιαστικός αποδέκτης μιας τέτοιας λατρείας, ήταν και εξακολουθεί να είναι, ο ίδιος ο τελετάρχης. Έτσι εξηγείται άλλωστε και η σταδιακή μετατόπιση της λατρείας, που παρατηρείται ιστορικά, από τόπους φυσικής ομορφιάς και δύναμης, όπου έπρεπε να μεταβαίνουν κάθε τόσο οι πιστοί, σε βολικούς από κάθε άποψη "οίκους" λατρείας. Ο θεός ή οι θεοί, σταδιακά απεκόπησαν από την φυσική τους λατρευτική κοιτίδα, την φύση, και μετετράπησαν σε "οικόσιτες" οντότητες, εξασφαλίζοντας άνετη πρόσβαση και συνεπώς συχνότερη και πολυπληθέστερη προσέλευση, σε ιερούς τόπους και οίκους... όπου συμπτωματικά διέμενε ο τελετάρχης μάγος - ιερέας. Ο σπιτωμένος θεός, ήταν και παραμένει μια εντελώς γελοία και αισχρή ιδέα, ανάξια οποιασδήποτε τίμιας θεολογίας, εντούτοις, αν και απολύτως αντιφατική προς το υποτιθέμενο μεγαλείο του κάθε θεού, οι ιερείς όλου του κόσμου, δεν δίστασαν στιγμή να εφαρμόσουν την επαναστατική αυτή τροποποίηση, μόνο επειδή ο "οικόσιτος" θεός, τους βόλευε να έχουν πια μια μόνιμη έδρα παροχής υπηρεσιών. Με στημένο το υποβλητικό σκηνικό της αρεσκείας τους, ο θεατρικός ρόλος του ιερέα αναβαθμίσθηκε δραστικά και με το πρόσχημα του αναντικατάστατου μεσάζοντα, κατάφερε να καταλήγουν σ' αυτόν, όλες οι πρόσφορες, οι τιμές και τα τάματα που δήθεν είχαν προορισμό την τιμώμενη θεότητα.
Η εξαιρετικά βολική αυτή θεολογική εξέλιξη, (της ανάγκης θεϊκού οίκου), πέρα από ιδεώδες ιερατικό κατοικητήριο και ασφαλές θησαυροφυλάκιο, με το πρόσχημα πάντα της θεολατρείας, μπορούσε πια να εξυπηρετήσει ένα σορό "άλλες" πρακτικές ανάγκες του πρωθιερέα. Ο Ηρόδοτος π.χ. μας βεβαιώνει ότι στην Βαβυλώνα είδε μέσα στον Ναό των Χαλδαίων μια καλοστρωμένη κλίνη, όπου ο "θεός" περνούσε αξέχαστες βραδιές με την πιο θελκτική γυναίκα που ο ίδιος διάλεγε κάθε φορά! Το ίδιο λέει έκαναν και άλλοι ορεξάτοι "θεοί", στην Θήβα της Αιγύπτου![18] Τελικά αν το καλοσκεφτεί κανείς, δεν φαίνεται πια και τόσο απίθανη η σκέψη, ότι στους οίκους των θεών, οι λαοί λατρεύουν ουσιαστικά τους οι ιερείς τους; Το "θαύμα" λοιπόν είχε αποδειχθεί το χρυσό κλειδί της αναγνώρισης. Η δύναμη που άνοιξε και κρατούσε διάπλατα ανοιχτές τις πόρτες των κοινωνικών προνομίων! Η βολικότατη εκείνη ομοιόμορφη υποταγμένη κοινωνική συμπεριφορά, που αργότερα ονομάστηκε λαϊκή πίστη, είχε γεννηθεί κάτω απ? τις επιδέξιες υποδείξεις των "μακρόβιων", αιώνιων πια εξουσιαστών της λαϊκής αφέλειας. Η συσσώρευση αγαθών και αξιωμάτων στα χέρια του ιερατείου ήταν σαρωτική. Η δημιουργία των πρώτων γιγάντιων λατρευτικών θεσμών (θρησκειών) ήταν θέμα χρόνου.
Οι θρησκείες λοιπόν μεταμορφωθήκανε σε κοινωνικό όχημα, που με μοναδικό καύσιμο το θαύμα, είχαν προδιαγραφές για μια ανενόχλητη πορεία χιλιετιών. Οι γλυκόλαλοι μάγοι, από μικροκαταφερτζήδες, έγιναν πολυτάλαντα μέλη της φατρίας[19]. Από ασήμαντοι ονειροπαρμένοι τσαρλατάνοι, έγιναν αξιοπρόσεκτοι εισηγητές των κοινωνικών στόχων, ευυπόληπτα μέλη και διαχειριστές εξουσίας, που αμείβονταν για τις πολύτιμες υπηρεσίες τους. Πως να μη ξεχειλίζουν οι απόγονοι τους από ευγνωμοσύνη για τους "θεούς" που υπήρξαν τόσο καλοί μαζί τους; Τιμήστε λοιπόν τους "θεούς" που προσέφεραν σε όλους, αυτό ακριβώς που ζητούσαν. Στους λαϊκούς θαύματα και ελπίδες και στους ιερείς τα πάντα.
Η φιλοθεΐα γεννιέται απ' την ολοφάνερη σε όλους ιερότητα της ζωής. Προορισμός της αυθόρμητης αυτής εκτίμησης, ήταν να εξασφαλίζει την αρμονική συνύπαρξή μας, με τις ιερές αξίες της γης. Η πλανητική αρμονία και η διασφάλιση των δικαιωμάτων των υπολοίπων υπάρξεων, με τις οποίες ισότιμα μοιραζόμαστε τα υπέροχα δώρο της ύπαρξης, έπρεπε να είναι το πρώτο ζητούμενο της κάθε ευγενούς θρησκείας. Εντούτοις, σήμερα, χωρίς δεύτερη σκέψη, με αντάλλαγμα τα υποθετικά μεταθανάτια δώρα των θρησκειών, καταθέτουμε μαζικά την υποστήριξή μας, στα χέρια των πλέον αδίστακτων κερδοσκοπικών ιερατείων, και είναι ακριβώς αυτή η δική μας απερίσκεπτη θεοσέβεια που γιγαντώνει την πανανθρώπινη ασυδοσία και τελικά προάγει την πιο σκληρή αθεΐα στο όνομα κάποιων δήθεν θεών. Είναι όμως πράγματι, μόνο θλιβερό το σκηνικό της θρησκευτικής μας προϊστορίας; Όχι, αν εξαιρέσουμε τους αμέτρητους αγωνιστές σε ανατολή και δύση, αλλά κυρίως τους διανοητές της ανατολικής μεσογείου, που με την ελεγκτήρια σοφία τους, μας άφησαν διαμαντένιες σκέψεις και φωτισμένους κανόνες έλεγχου, στην προσπάθειά τους να αναχαιτίσουν οι ίδιοι την λαίλαπα της θρησκοληψίας που απ? την πρώτη αυγή της ανθρώπινης σκέψης, απειλεί να αφανίσει κάθε ελπίδα αληθινής προόδου, καθηλώνοντας την ανθρωπότητα στη νοημοσύνη του οπαδού. Ας γίνουμε λοιπόν και εμείς συνεχιστές του αγώνα εκείνων των μεγάλων μαχητών κατά του σκοταδισμού!
5)Στο βιβλίο σας με τίτλο «Θαύμα ή Απάτη: Το «άγιον» Φως της Ιερουσαλήμ κάνετε λόγο για ψευδοκαταίβατα φώτα. Μπορείτε να μας αναλύσετε σύντομα την θέση σας γύρω από το γνωστότερο ίσως «θαύμα» των ημερών μας; Ψευδοκαταίβατα ονομάζει τα Φώτα της Ιερουσαλήμ ο μεγάλος ελευθερωτής της Ελλάδος Αδαμάντιος Κοραής στο βιβλίο του «Περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου φωτός» που αισχρά και συστηματικά έχει αποκρύβει επί δυο αιώνες τώρα από όλους τους Έλληνες! Επιπλέον δηλώσει του Κοραή για το άγιον φως είναι: «Μηχανουργήματα λαοπλάνων ιερέων τα εξ ουρανού ψευδοκαταίβατα φώτα». «Μοναχοί (θρασύτατοι γόητες) επινόησαν το θαύμα του αγίου φωτός, για να ενισχύσουν τον ηλίθιο ζήλο των προσκυνητών». «Όνειδος και αίσχος, στρατηγούμενον απο θρασύτατους θαυματοπλάστες... Αξιοθρήνητοι οι κατ? έτος τρέχοντες μωροί και πλανημένοι προσκυνητές του θαύματος». «Τετοιων θαυμάτων έχουν αναγκη οι ψευδοθρησκείες» «Ασυγχώρητον, με παντοειδείς δόλους να υπερασπίζεται η θρησκεία πλαστά θαύματα και πάσης λογής ανομήματα». «Στρατεύματα μεθυσμένων προσκυνητών που δεν αισχύνονται να ονομάζονται χατζήδες». «Το άγιον φως είναι πλάσμα ασεβές και αναίσχυντον... πλάσμα Λατίνων μοναχών και φραγγοπατερικόν γέννημα». «Μην πιστεύετε λοιπόν όσα λέγουν περί του αγίου φωτός».
Καταπιάστηκα με το θέμα συμπληρώνοντας την ένσταση το Κοραή με στοιχεία που προέκυψαν στην πορεία της έρευνάς μου και παρουσίασα τα αυταναφλεγόμενα κεριά των οποίων την χρονο-καθυστέρηση της αυτανάφλεξης μπορείς να ρυθμίσεις κατά βούληση, σε τρία διαφορετικά τηλεοπτικά κανάλια. Ενώ όλη η Ελλάδα μιλούσε γι? αυτό, κανένα μεγάλο κανάλι δεν φιλοξένησε την είδηση! Οι αυταναφλέξεις των κεριών εκτός κουβούκλιου στην Ιερουσαλήμ συμβαίνουν κατά το σκεπτικό της ερευνά με χημικό τρόπο και με υλικό που ήταν γνωστό από την αρχαιότητα! Θα ήταν περιπετειώδες και για μένα και για σας, να επιχειρήσω μέσα σε λίγες αράδες να αναλύσω το σκεπτικό του βιβλίου και κάθε απλοποίηση φοβάμαι θα υποβάθμιζε το θέμα, γι? αυτό παραπέμπω όποιον ενδιαφέρεται να μάθει τον τρόπο στο βιβλίο μου! Αν πάλι θέλει να πάρει μόνο μια γεύση ας ρίξει μια ματιά στην ιστοσελίδα μου www.greatlie.com όπου υπάρχει μια περιληπτική περιγραφή του θέματος.
6)Πολλοί είναι αυτοί που μιλούν σήμερα για την αντιπαλότητα του πολιτισμού των Ελλήνων με τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και τους συνεχιστές τους μέσα στους αιώνες. Παρατηρούνται αποσπάσματα στη Βίβλο (ή και αλλού) που να επαληθεύουν τα παραπάνω; Τι λένε σε σας τα παρακάτω εδάφια; «Διότι σε τέντωσα Ιούδα για τον εαυτό μου ως τόξο και σαν σπαθί μαχητού και (θα) εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών, κατά των τεκνών των Ελλήνων και ο Κύριος θα πέσει πάνω τους σαν κεραυνού βολίδα. Ο Κύριος σαλπίζοντας θα πορευθεί απειλητικά εναντίον τους. Ο Κύριος θα βοηθήσει αυτούς (τα τεκνά της Σιών) και θα καταναλώσουν και θα θάψουν (τους Έλληνες) κάτω από λίθους σφενδόνης και σαν οίνο θα τους καταπιούν». Ζαχαρίας 9.13-15. Η παραπάνω φλογερή δήλωση του Ζαχαρία, συγκεκριμένα κατά των Ελλήνων, έγινε κατά την περίοδο της προφητικής του δράσης δηλαδή κάπου ανάμεσα στο 520-518 π.Χ. Μόλις τριάντα οκτώ χρόνια μετά ξεκίνησε η μεγαλύτερη εκστρατεία όλων των εποχών κατά των Ελλήνων, που πραγματικά απείλησε να θάψει κάτω από το πλήθος των Περσικών οπλών, όλους τους Έλληνες! Ποια η σχέση της βιβλικής αυτής πρόθεσης και της καθόδου του Ξέρξη στην Ελλάδα, θα το δείτε σύντομα στο τελευταίο μου βιβλίο της σειράς Βιβλική θρησκεία με τίτλο το θέατρο της σωτηρίας που τελειώνει σύντομα. Στο ίδιο βιβλίο θα βρείτε και την άποψη μου για τον κεντρικό ήρωα την Καινής Διαθήκης!
άλλα παραδείγματα είναι: Παιδιά της Σιών εξεγερθείτε κατά των Ελλήνων: Ζαχαρίας 9.13. Εχθροί εκ δυσμών οι Έλληνες: Ησαΐας 9.10. Ερημώστε την Κρήτη, κάντε την στάβλους για ζώα: Σοφονίας 3.13. Εξαφανίστε τους Κρήτες απ΄ την παραλία της Παλαιστίνης: Ο΄ Ιεζεκιήλ 25.16. Με μαχαίρι θα πέσουν οι Κρήτες: Ο΄ Ιεζεκιήλ 30.5.
Δεν είναι όμως η Ελλάδα μόνο στο στόχαστρο του κατασχετικού δόλου που ελλοχεύει στην Βίβλο αλλά όλα τα έθνη! Όπλο των απίθανων συνεχιστών του αβρααμισμού είναι οι παντοειδείς πανουργίες και η μαγεία! Τι είναι μαγεία; «η τέχνη να πετυχαίνεις το επιθυμητό για σένα αποτέλεσμα με επικλήσεις, προσποιήσεις και τεχνικές που πείθουν τους άλλους ότι ελέγχεις υπερφυσικές δυνάμεις». Webster Dictionary. Αυτό δεν κάνει ένα πετυχημένο ιερατείο; Τι είναι Μάγος; «ο απατεώνας, ο φαρμακευτής, ο θεοσεβής, (!) τον θεολόγο και τον ιερέα οι Πέρσες ούτως λέγουσιν»!... «μαγεια, γοητεία, θεών θεραπεία». Ησύχιος Μ.25. Ο Μάγος λοιπόν, είναι ο επιδρομέας εκείνος που διεκδικεί και αποκτά, δόξα πλούτη και προνόμια, με άγνωστα στους απλοϊκούς όπλα! Επικαλείται δήθεν υπερφυσικές δυνάμεις (θεούς και δαίμονες) και αποδεικνύει τον
διαμεσολαβητικό του ρόλο, με στημένα θαύματα! Ε, λοιπόν, όλα αυτά και πολύ περισσότερα, πέτυχαν οι αβρααμογενείς θρησκείες! Με "θαύματα" και τάματα, εκπλήρωσαν όλες τις προσδοκίες των αρχαίων Χαλδαίων μάγων-προφητών. Επέβαλαν την αγιοποίηση των προγόνων τους, την παγκόσμια εξουσία των απογόνων τους και κατέστησαν την χώρα και την ιδεολογία τους το λατρευτικό κέντρο της οικουμένης!
Σε μας έδωσαν "θαύματα", αγάπες και "λουλούδια" και αυτοί κράτησαν τον δόλο, την απάτη την κρυφή επιθετικότητα και τους αιώνιους τώρα αναλλοίωτους βιβλικούς στόχους για παγκόσμια επικράτηση! Όλα εξελίσσονται δυστυχώς, ακριβώς όπως τα θέλησαν και τα (προ)φύτεψαν οι βιβλικοί οραματιστές! Διαβάστε αργά και στοχαστικά όσα μας συμβαίνουν, σχεδιασμένα πριν από αιώνες: «Τα έθνη και οι λαοί, τους γιους σου (Ισραήλ) θα κουβαλούν στην αγκαλιά τους και πάνω στους ώμους τους, θα κουβαλούν τις θυγατέρες σου. Οι βασιλιάδες (των εθνών) θα γίνουν παιδοτρόφοι σου και οι πριγκίπισσές τους υπηρέτριές σου. Θα πέσουν να σε προσκυνήσουν (Ισραήλ) με το πρόσωπο στη γη και θα γλύφουν το χώμα των ποδιών σου». Ησαΐας 49.22-23. «Εξολόθρευσα έθνη και ερήμωσα τας οδούς αυτών, ώστε να μην υπάρχει διαβαίνων. Οι πόλεις αυτών ηφανίσθησαν... εγείρομαι προς λεηλασίαν, διότι απόφαση μου είναι να συναθροίσω τα έθνη, να συναθροίσω τα βασίλεια και να εκχέω έπ? αυτά την αγανάκτηση μου, όλην την έξαψη της οργής μου. Διότι τότε θέλω αποκαταστήσει εις τους λαούς γλώσσαν καθαράν (γιατί;) δια να επικαλώνται πάντες το όνομα του (δικού μας θεού!) του Κυρίου (του Γιαχβέ) και να δουλεύσωσιν αυτόν (τα έθνη) υπό έναν (τον δικό μας) ζυγόν». Σοφονίας 3.6-10. Ο προφήτης Ησαΐας, είχε εκφράσει το κρυφό όραμα του επεκτατισμού αυτής της θρησκείας, καλύτερα από κάθε άλλον γράφοντας: «Φωτίσου και λάμψε Ιερουσαλήμ, φως σου η δόξα του Κυρίου που ανέτειλε πάνω σου. Τώρα όμως, σκότος και ζόφος θα καλύψει τα έθνη της γης. Σε σένα η δόξα του Κυρίου θα φανεί και (έτσι) θα πορευθούν οι βασιλείς και τα έθνη προς την λαμπρότητάς σου.
Κοίταξε τριγύρω και δες συγκεντρωμένα τα τεκνά σου. Οι υιοί σου κατέφθασαν από μακριά και οι θυγατέρες σου μεταφέρονται (απο ξένους) πάνω στους ώμους. Θα εκπλαγεί και θα εκστασιαστεί η καρδιά σου, γιατί της θάλασσας, των λαών και των εθνών τον πλούτο, σε σένα θα τον φέρουν. Καμήλες... και χρυσάφι... και λιβάνι... (διότι) την σωτηρία του Κυρίου (του θεού σου) θα ευαγγελίζονται... και πρόβατα και κριάρια... θα γίνονται δεκτά στο θυσιαστήριο μου και θα δοξαστεί ο οίκος μου.
Ποιοι είναι αυτοί όλοι που σαν σύννεφα πετούν (τριγύρω) και σαν τα περιστέρια μαζί με τους νεοσσούς τους μαζεύτηκαν; Απ τα νησιά (του Αιγαίου) βεβαίως πρώτα κατέφθασαν τα πλοία και πρώτα αυτά έφεραν τα παιδιά σου από μακριά και ασήμι και χρυσάφι έφεραν μαζί τους, διότι τ? όνομα του Κυρίου (Γιαχβέ) του θεού του Ισραήλ είναι (πλέον) ένδοξο. Και (αυτοί) οι αλλοεθνείς θα οικοδομήσουν τα τείχη σου Ιερουσαλήμ και οι βασιλιάδες τους θα σε υπηρετούν... μέρα και νύχτα οι πύλες σου θα είναι ανοιχτές και δεν θα κλείνουν, (γιατί;) για να προσφέρουν σε σένα την δύναμη τους (ποιοί;) τα έθνη με βασιλείς αγομένους (κατευθυνόμενους χειραγωγούμενους)! Τα δε έθνη και οι βασιλείς, που θα αρνηθούν να σε δουλέψουν, θα αφανιστούν και τα έθνη εκείνα θα καταστραφούν...Κυπαρίσσια, πεύκα, κέδρους και όλη την δόξα του Λιβάνου, σε σένα θα την φέρουν (Ιερουσαλήμ) και στον άγιο μου τόπο. Και τα παιδιά εκείνων που σε ταπείνωσαν, θα έρθουν έντρομοι και θα σε ονομάσουν πόλη του Κυρίου, Σιών του αγίου θεού του Ισραήλ... Αιώνια (πόλη) θα σε κάνω Ιερουσαλήμ και θα αγάλλεσαι αιώνια. (Πως;) Το γάλα θα θηλάσεις των εθνών και τους θησαυρούς θα φας των βασιλέων. Και μάθε ότι εγώ είμαι ο σωτήρας σου ο θεός του Ισραήλ». Ησαιας 60.17.
«Χρυσάφι θα σου φέρω αντί χαλκού (να και μια κερδώος θεολογία που το παραδέχεται) Αντί σιδήρου ασήμι. Χαλκό αντί για ξύλα και αντί για πέτρες σίδερο... Ήλιο δεν θα χρειάζεσαι την μέρα, ούτε την σελήνη τις νύχτες σου, γιατί εγώ ο θεός σου θα είμαι η παντοτινή σου λάμψη!... Δίκαιοι θα αποτελούν τον λαό σου Ιερουσαλήμ, (αλλά οι "δίκαιοι") αυτοί θα κατέχουν την γη για πάντα...Τα ερείπια και τις ερημωμένες πόλεις σου αλλοεθνείς θα ξαναχτίσουν. Θα έρθουν να δουλέψουνε για χάρη σας... Ξένοι θα βοσκούν τα κοπάδια σας και αλλόφυλοι θα γίνουν οι γεωργοί και οι αμπελουργοί σας. Εσείς δε, ιερείς του Κυρίου θα ονομάζεστε και λειτουργοί θεού, (και να γιατί) την ισχύ των εθνών θα κατατρώγετε και με τα πλούτη τους θα γίνεστε αξιοθαύμαστοι...!
Για σένα Σιών δεν θα σωπήσω, ούτε για σένα θα ησυχάσω Ιερουσαλήμ... τα έθνη θα δουν την λύτρωσή σου και οι βασιλιάδες την δόξα σου. Νέο όνομα θα σου δοθεί (αποδεκτό απ? τα έθνη) που θα στο δώσει ο ίδιος ο Κύριος. Στεφάνι ατίμητο θα είσαι και βασιλική κορώνα στο χέρι του θεού σου. Δεν θα λέγεσαι πια εγκαταλειμμένη, ούτε η γη σου θα ονομάζεται έρημος. Αλλά θα λέγεσαι η αγαπημένη του θεού και η χώρα σου θα λέγεται γυναίκα του. Γιατί ο Κύριος... θα είναι για την χώρα σου ο άντρα της. Και καθώς ο νυμφίος ευφραίνεται εις την νύμφη, ούτως ο Κύριος θέλει ευφρανθεί επί σε (Σιών)»! Ησαΐας 60.1-61.6. και (Β.Β.) Ο΄ Ησαίας 62.1-5.
Κάποιοι, το θέλησαν, το έγραψαν και το πέτυχαν! Πρόβλεψαν πολύ σωστά, ότι κάνοντας στημένα θαύματα, μπορούσαν να κλέψουν την προσοχή των εθνών, να τους δώσουν με «νέο όνομα» την δική τους θεολογία... και τότε... όλες οι πύλες της αποδοχής, θα παρέμεναν ορθάνοιχτες για να μπορούν με όλη τους την ησυχία να βάλουν χέρι στους αφύλακτους πια θησαυρούς των εθνών: «ελάτε να φάτε... οι φύλακες τους είναι όλοι τυφλοί, χωρίς νόηση, μουγκά σκυλιά (γρύπες[20]) που δεν μπορούν να γαβγίσουν, κοιμούνται, ή ξαπλώνουν αγαπώντας την νύστα». Ησαΐας 56.10. Γρύπες κοιμώμενοι.
Αυτές είναι οι δεδηλωμένες εξουσιαστικές σκοπιμότητες της βιβλικής θρησκείας και οι ξεκάθαρα γραμμένοι στόχοι της! Οι περισσότεροι έχουν ήδη προ πολλού εκπληρωθεί! Ενώ εμείς συνεχίζουμε να κυνηγάμε τα φαντάσματα των «άγιων» και να θεωρούμε ανεκτίμητους θησαυρούς, τα «άγια λείψανά» τους, να τρέχουμε πίσω απ? τις μελωδικές σειρήνες της θεολογίας, να προσκυνάμε τα «άγια βάτα» στις ερημιές του Σινά και να δίνουμε όρκους πίστης στις «άγιες φλογίτσες» της Ιερουσαλήμ... κάποιοι επεκτείνουν στα παιδία μας την σκοταδιστική τους επιρροή, καταστρέφουν τις βάσεις της ευτυχίας τους και υπονομεύουν το μέλλον ολόκληρου του πλανήτη!
8)Πόσο δύσκολο είναι για τον σύγχρονο Έλληνα να δεχτεί απόψεις που καταρρίπτουν πεποιθήσεις που ριζώνουν αιώνες τώρα μέσα του; Ποιος είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει ο καθένας μας για να βρει την ιστορική αλήθεια; Αιώνες τώρα, λαοί ολόκληροι παίζουν το παιχνίδι της ψυχικής σωτηρίας, χωρίς καν να υποπτεύονται ότι πρόκειται για θεολογικό τζόγο και φτηνό εμπόριο ελπίδας, που εξυπηρετεί θαυμάσια την θεολογική αυτοκρατορία της Βίβλου. Υπάρχουν όμως και οδυνηρά όρια κι αυτά είναι οι πλανητικές αντοχές!Αν λοιπόν θέλουμε να βρεθούμε ανάμεσα σ? εκείνους που νοιάζονται λίγο για την πραγματική ιερότητα, τον μοναδικό και αληθινό θεϊκό μας κόσμο, τότε πρέπει να αντέξουμε τον πόνο της θρησκευτικής απομυθοποίησης και να ξανασκεφτούμε την συμμετοχή μας στο φουσκωμένο, αρχαίο ποτάμι της παγκόσμιας θρησκοληψίας. Ο θρησκευτικός σκοταδισμός μας έφερε στο χείλος της καταστροφής, αχρηστεύοντας την νοημοσύνη μας και κάθε ουσία γνώσης και παιδείας. Συντηρώντας τις δεισιδαιμονίες μας, ορίζουμε και την μορφή του κόσμου μας. Έτσι γεννήθηκαν όλοι αυτοί οι ηλίθιοι εξουσιαστές του κόσμου, που καθημερινά απειλούν με αφανισμό τον πραγματικά θεϊκό αυτόν πλανήτη! Η εποχή της χαριτωμένης θεολογικής αφέλειας πέρασε. Οι τεράστιες πληγές του φυσικού μας κόσμου, που δημιούργησαν οι μυθομανίες μας, χρειάζονται επειγόντως το βάλσαμο της ιερότητας, που δυστυχώς το κατασπαταλούν οι θεοκάπηλες θρησκείες. Οι επόμενες ευφυέστατες γενιές, απέχουν μια μόνο ανάσα από μας. Η ευφυΐα τους θα είναι πολλαπλάσια της δικής μας. Η αναλυτική τους ικανότητα εξελιγμένη και πολύπλευρη. Οι αργόσυρτοι ρυθμοί της γνώσης, είναι ήδη παρελθόν. Σήμερα, οι φιλομαθείς άνθρωποι, εξοπλισμένοι με ένα ??σκάφανδρο?? πρωτοφανών βοηθημάτων, μετεωρίζονται με άνεση, πάνω από την άβυσσο της ιστορίας και της γνώσης, χωρίς καθόλου να διστάζουν! Σύντομα αναρίθμητοι ψεύτικοι θεοί, θα "καούν" μπροστά στο εξερευνητικό στόχαστρο των ερωτήσεων τους.
Μία είναι λοιπόν η δύναμη που μπορεί να προλάβει αυτή την πνευματική μας απολίθωση και να διασώσει την αξιοπρέπεια της πνευματικής μας ελευθερίας... η μεθοδική βάσανος της αμφισβήτησης!Καμιά αλήθεια δεν φοβάται τις ερωτήσεις. Μόνο οι ψεύτες δυσανασχετούν στον έλεγχο των «αληθειών» τους! Ερωτήσεις λοιπόν, η Λυδία λίθος[21] της γνώσης. Επίγνωση που θα προκύψει απ? την καθαρή προσωπική βεντέτα με τα αινίγματα και τους θρησκευτικούς γρίφους, οι ερμηνείες των οποίων δεν θα νοθεύονται από εκφοβισμούς και ευφυείς αλληγορίες, όσο κι αν αυτές φαίνονται θεϊκές και καλοπροαίρετες. Οι άμετρες υποσχέσεις, και ο εκφοβισμός, είναι ο ολισθηρός δρόμος της μαγείας. Η θρησκευτική γοητεία, είναι η σίγουρη πύλη της ομαδοποίησης και η αφετηρία του αφανισμού της προσωπικότητας μας.Έχουμε ανάγκη λοιπόν από ποιοτικές ερωτήσεις. Ερωτήσεις που με τους πιο αξιοπρεπείς τρόπους, θα ελέγξουν σε βάθος την ουσία των θρησκευτικών μας δεδομένων. Ερωτήσεις που θα γεννηθούν μέσα απ' την ιστορική μνήμη, την βασική προϋπόθεση μιας ολοκληρωμένης νοημοσύνης. Η κατανόηση των παθημάτων μας και η απομυθοποίηση της συμπεριφοράς του κάθε ασθενοποιού θεραπευτή, και του κάθε τραυματοποιού σωτήρα, είναι ο καλύτερος σύμμαχος στην συνεχιζόμενη επική μας αναμέτρηση, με τους γίγαντες της ιστορικής απάτης. Με την αφυπνιστική, διδακτική και σωφρονιστική δύναμη της ιστορική μνήμη, έχει κανείς την δυνατότητα να ξεφύγει απ? τον χαμηλό ορίζοντά του ολιγόβιου ανθρώπου και να προσθέσει στο ανάστημά του, τους πνευματικούς γίγαντες του παρελθόντος!


9)Τέλος θα θέλαμε μέσω αυτής της συνέντευξης να στείλετε ένα μήνυμα στους επισκέπτες της ιστοσελίδας μας.Μη τους φοβάστε... ... αναχαιτίστε τους! Οι αναρίθμητες απρέπειες τους είναι, μπροστά μας. Αντιδράστε καταγγέλλοντας λεπτομέρειες από την καθαγιασμένη δεισιδαιμονία του. Το χυδαίο κορμί την θρησκευτικής υποκρισίας, όζει δύσοσμα από σήψη και διάλυση που αν δεν παραμερισθεί εγκαίρως θα δηλητηριάσει μέχρι θανάτου την νοημοσύνη των επερχόμενων γενεών! Μη τους φοβάστε λοιπόν αναχαιτίστε τους! Πως; Απομυθοποιώντας τους! Δεν υπάρχει αθλιότερη εξουσία από την ψευδο-αγαθόγλωσση θρησκεία! Αυτή είναι η υπερκείμενη των πάντων εξουσία! Αυτή κατάτρωει την νοημοσύνη μας δικτυωμένοι μέσα σε ολόκληρο τον κοινωνικό μας ιστό!
Το εμπόριο δεισιδαιμονίας είναι σήμερα ζωντανή πραγματικότητα και συνέχεια της αρχαιότερης πνευματικής απάτης. Παρά την ψευδαίσθηση προόδου που δίνει η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, οι κάθε λογής μεταφυσικές απάτες παραμένουν μια ύπουλη παγκόσμια απειλή, που ευνουχίζει τον ορθολογισμό εμποδίζει την κοινωνική πρόοδο και απειλεί τελικά με αφανισμό τα πνευματικά επιτεύγματα του πολιτισμού μας. Η έξαρση της δεισιδαιμονίας, είναι σοβαρότατο σύμπτωμα κοινωνικής παρακμής, αλλά και εργαλείο μαζικής αχρήστευσης των λαών. Χρέος όλων των φιλοπρόοδων και αξιοπρεπών ανθρώπων είναι, να αντιτάσσονται με κάθε τρόπο στην πνευματική αγυρτεία, ματαιώνοντας το δόλιο εμπόριο επίπλαστης ελπίδας και την εκμετάλλευση των μεταφυσικών φόβων, από τους παραγωγούς, διαφημιστές και διακινητές τέτοιων ιδεών.
Δυστυχώς το οργανωμένο κράτος δείχνει ανεξήγητη ανοχή στις δραστηριότητες αυτές. Η ανεξέλεγκτη αύξηση της παντοειδούς δεισιδαιμονίας και η γενικευμένη δια της σιωπής σύμπραξη και νομιμοποίηση, μας αναγκάζει να ανακοινώσουμε την ίδρυση Πανελλήνιου Συνδέσμου κατά της δεισιδαιμονίας και επιστημονικών απομυθοποιήσεων με το όνομα "Σύνδεσμος Απομυθοποιητών Ελλάδος". Σκοπός του είναι: να διδάξει και να εμπνεύσει απομυθοποιητική διάθεση, σε όλους τους φιλαλήθεις Έλληνες και το σημαντικότερο, να ενθαρρύνει τη συσπείρωση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας στην κατεύθυνση δημιουργίας, συλλογής και δημοσιοποίησης αποκαλυπτικού, απομυθοποιητικού υλικού. Έχομε την πεποίθηση ότι έτσι θα συμβάλουμε αποφασιστικά στην αποκάλυψη κάθε λογής αγυρτείας.
Αβραάμ ο μάγος. Ο ισχυρισμός αυτού του βιβλίου είναι ξεκάθαρος. Ο Αβραάμ υπήρξε μέγας Χαλδαίος Μάγος! Η αβρααμική μαγεία, όχι μόνο άφησε πίσω της μια απίστευτη θηριώδη ιστορία, αλλά στο σημερινό της αποκορύφωμα, επιβάλλοντας την ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, απειλεί ευθέως τους λαούς, με εθνοδιαμελιστική ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΙΑ εξόντωση. Ο ένοπλος Δόλος.Για πρώτη φορά, ερμηνεύεται ο ανεξήγητος άθλος της στρατιωτικής κατάκτησης της πάνοπλης Χαναάν, και εξηγείται η σημασία των διάσημων βιβλικών συμβόλων, όπως η "καιόμενη βάτος", η "επτάφωτη λυχνία", αλλά και η πανίσχυρη πολυθρύλητη ιερατική οπλοθήκη με το όνομα: "κιβωτός της διαθήκης".
Το Μεγάλο Ψέμα. Το πρώτο βιβλίο της σειράς κριτικής της βιβλικής θρησκείας, αναζητεί την πραγματική προέλευση των βιβλικών εξιστορήσεων. Συγκρίνει τους Εβραϊκούς "μύθους" με τους παράλληλους Ελληνικούς. Απομυθοποιεί τους ισχυρισμούς της Βίβλου εξετάζοντας κριτικά τη συμπεριφορά των βιβλικών πατριαρχών, από τον πρώτο Χαλδαίο μάγο Αβραάμ, έως τον μεγαλύτερο τερατοποιό όλων των εποχών
Μωϋσή!
Ο δυτικός κόσμος φαίνεται να περνάει βαθύτατη κρίση αξιών και προσανατολισμού!
Η διαμάχη μεταξύ θεολογικών και λογικών (τεκμηριωμένων) εξηγήσεων του κόσμου μας, βρίσκεται σε οξύτατη αναμέτρηση, διεκδικώντας την προσοχή και την χειραγώγηση των λαών. Δυστυχώς, λίγοι είναι αυτοί που κατανοούν ότι τα τελευταία 2000 χρόνια, στο κέντρο αυτής της ιστορικής αντιπαλότητας, βρίσκετε ένα από κάθε άποψη μοναδικό βιβλίο... η Ιουδαιο-χριστιανική Βίβλος. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, σε κάποιον βαθμό, θεωρούν το βιβλίο αυτό άξιο εμπιστοσύνης και πηγή έμπνευσης των σεβασμάτων τους! Ευλαβούνται του ήρωες και τις ιδέες που περιγράφει, και πιστεύουν χαλαρά ή με θέρμη τις θεολογικές του προτάσεις! Το μεγαλύτερο εν εξελίξει ιστορικό συμβάν σήμερα, είναι η ραγδαία επέκταση της Βιβλο-κρατούμενης Δύσης προς την αφελή Ανατολή. Αναμφίβολα το παράξενο αυτό βιβλίο, χειραγωγεί την πανανθρώπινη ιστορία, σε ανησυχητικά μεγάλο βαθμό, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί έναν απ’ τους διαχρονικότερους γρίφους της. Οποιαδήποτε λοιπόν κριτική μελέτη, καταφέρει να φωτίσει έστω και τμήματα της αληθινής ταυτότητας αυτού του βιβλίου, αποτελεί σημαντική βοήθεια στην ιστορική, παγκόσμιου πλέον ενδιαφέροντος αντιπαλότητα! Αυτή ήταν η οπτική και η φιλοδοξία μου, όταν πριν από δεκαεφτά χρόνια ξεκίνησα μια επίμοχθη κριτική προσέγγιση στο σύνολο σχεδόν των ηρώων και των ισχυρισμών της Βίβλου!
«Το μεγάλο Ψέμα» (στα αγγλικά The Great Lie) είναι το αποτελέσματα της μελέτης, πάνω στη συμπεριφορά και κυρίως στα "θαύματα" των βασικών ηρώων της βίβλου και τα συμπεράσματά του δημιούργησαν έκπληξη πρώτου μεγέθους. Η προσεκτική ανάλυση της ζωής των μεγάλων βιβλικών Πατριαρχών (Αβραάμ, Ιωσήφ... έως και Μωυσέως) μέσα απ’ τα ίδια τα κείμενα, όχι μόνο δεν ενισχύει την άποψη των αγαθών και θεοφώτιστων προφητών, αλλά με μεγάλη σαφήνεια αποκαλύπτει την τυπική συμπεριφορά επικίνδυνων Χαλδαίων Μάγων! Για πρώτη φορά ερμηνεύεται ως μαγική η συμπεριφοράς του Αβραάμ, της κορυφαίας αυτής βιβλικής προσωπικότητας, που πλουτίζει, θεραπεύοντας πληγές... που ο ίδιος δημιουργεί στα θύματά του!
Ναι, σύμφωνα με την ίδια την αφήγηση, σε δυο τουλάχιστον διαφορετικές περιπτώσεις, ο Αβραάμ παρουσιάζει την γυναίκα του Σάρρα ως υποψήφια νύφη, σε δυο πάμπλουτους βασιλιάδες (στον Αιγύπτιο Φαραώ και τον Φιλισταίο Αβιμέλεχ) λέγοντας πως είναι αδελφή του! Το ίδιο επαναλαμβάνει με την γυναίκα του Ρεβέκκα και ο γιος του ο Ισαάκ, και οι πληγές που θεραπεύουν στους γαμπρούς και θύματα τους, γίνεται η αφορμή για πρωτοφανή εκβιαστικό πλουτισμό! Η προσεκτική ανάλυση αυτής της συμπεριφοράς του Αβραάμ, αφήνει μικρά περιθώρια αμφιβολίας στη σκέψη, ότι είναι ο ίδιος που με δόλο και μαγικά υλικά, (δηλητήρια), δημιουργεί τις πληγές που θεραπεύει, και με δολιότητα Μάγου, τις αποδίδει στον θυμωμένο "θεό" του! Η μελέτη της συμπεριφοράς του Αβραάμ, είναι η πραγματική "πύλη" που οδηγεί τους υποψιασμούς μας στον μαγικό κόσμο των Πατριαρχών. Ταυτόχρονα αυτή η μελέτη υποδεικνύει τον Αβραάμ ως τον βασικό ύποπτο για τον εμπρησμό της πεντάπολης των Σοδόμων, ώστε να μπορέσει ο μεγάλος αυτός Προφήτης να επεκταθεί ανεμπόδιστα στα πλούσια βοσκοτόπια τους!
Ο Ιακώβ είναι ένας εκπληκτικά δόλιος μαχητής, που όχι μόνο κλέβει με δόλο τα προνομία του αδελφού του ξεγελώντας τον γέρο πατέρα του, αλλά φεύγοντας κυνηγημένος από τον οργισμένο αδελφό του, κλείνει μια περίεργη συμφωνία με τον θεό των πατέρων του λέγοντας: «Αν ο Κύριος είναι μαζί μου και με προστατεύσει στο ταξίδι μου και μου δίνει τροφή να τρώω και ρούχα να φορώ και με βοηθήσει να γυρίσω στο σπίτι του πατέρα μου γερός τότε (και μόνο τότε!!!) ο "Κύριος" θα είναι ο θεός μου». Γέν.28.20. Η περίεργη αυτή συμφωνία, δείχνει σε μας, ότι ο "Κύριος" στον οποίο αναφέρεται ο Ιακώβ, δεν είναι Θεός, αλλά μέθοδος επιβίωσης, την οποία σκοπεύει να υιοθετήσει, μόνο και εφόσον αποδείξει την αξία της στην πράξη! Τα παιδία του Ιακώβ, χρεώνονται επίσης ένα έγκλημα απίστευτης δολιότητας και βαρβαρότητας, σκοτώνοντας μια ολόκληρη εντελώς αθώα πόλη την Συχέμ, ενώ αυτή ετοιμαζόταν να συμπεθερεύσει μαζί τους!
Ο κατοπινός μεγάλος Προφήτης, ο Ιωσήφ, είναι επίσης μια κορυφαία μορφή δόλιου εισβολέα, που διαπρέπει στην πάμπλουτη Αίγυπτο. Με την χρήση ονειροποιών υλικών, όπως ο Μανδραγόρας, (στον οποίο έχει εθιστεί η μητέρα του Ραχήλ) κατορθώνει να δημιουργήσει, αλλά και να ερμηνεύσει "όνειρα", που ο ίδιος δημιουργεί από την θέση του αρχιμάγειρα στην αυλή του Φαραώ! Στη συνεχεία μάλιστα, από τη θέση του φύλακα των σιτηρών (αρχισιτοποιού ...) δημιουργεί τριετή λιμό (σιτοδεία) καταστρέφοντας τους σπόρους της σποράς που είχε στη φύλαξη του, ακριβώς όπως έκανε στον ελληνικό μύθο η Ινώ, (η μητριά του ήρωα Φρίξου), φρύγοντας (υπερθερμαίνοντας και αχρηστεύοντας) τους σπόρους της σποράς στον Ορχομενό. Μάλιστα «αγόρασεν ο Ιωσήφ πάσαν την γην της Αιγύπτου... διότι οι Αιγύπτιοι επώλησαν έκαστος τον αγρόν αυτού, επειδή η πείνα υπερεβάρυνεν αυτούς, τον δε λαόν μετετόπισε αυτόν εις πόλεις (γκέτο!) απ’ άκρου των ορίων της Αιγύπτου έως άκρου αυτής». Γέν.47.18-21. Ο Ιωσήφ λοιπόν, πλούτισε και έγινε «άρχοντα πάσης γης Αιγύπτου» Ο΄ Γέν.45.8 καταστρέφοντας την ευημερία των αιγυπτίων και πουλώντας τους, τα δικά τους αποθέματα σιτηρών που επί σειρά ετών αποθήκευε!
Ότι συμπεριφέρεται ως Μάντης-Μάγος δεν το αρνείται ούτε το ίδιο το κείμενο, αφού παραδέχεται ότι: «χρησιμοποιεί χρυσό ποτήρι, για να πίνει και να προλέγει τα μέλλοντα» Γέν.44.5. Μάλιστα κάποια στιγμή η ίδια η Βίβλος μας παρουσιάζει τις μεθόδους του καλού Μάγου όταν δείχνει τον Ιωσήφ, πρώτα να κρύβει το μαντικό του ποτήρι, και μετά να το βρίσκει καυχόμενος: «δεν ξέρετε ότι εγώ είμαι άνθρωπος που μπορεί στα σίγουρα να μαντεύει;» Γέν.44.15. Όμως, ο ευφυής αυτός μάντης, γνώριζε που θα βρει το χρυσό του μαντικό ποτήρι... μόνο επειδή ήταν αυτός ο ίδιος που το είχε κρύψει εκεί! Κι αυτή είναι η διαχρονική συνταγή ενός καλού Μάγου: θεραπεύει στα σίγουρα πληγές, μόνο επειδή είναι ο ίδιος που τις δημιουργεί!
Η επόμενη μεγάλη προφητική μορφή, που συνεχίζει τις ανεξήγητες πληγές ενάντιων των Αιγυπτίων είναι ο Μωυσής. Μόνο που το ίδιο το βιβλικό κείμενο, δείχνει τον Μωυσή, όχι μόνο να προετοιμάζεται και να εξασκείται στην χρήση αυτών των πληγών, από τον συγγενή και πενθερό του Μαδιανίτη ιερέα Ιοθόρ, αλλά το ίδιο το κείμενο ομολογεί πως τα χέρια του Μωυσή, ξεκινώντας για την Αίγυπτο, είναι ήδη γεμάτα από "τέρατα": «και αναχώρησεν ο Μωυσής... και είπε (ο Ιοθόρ) προς τον Μωυσή, Ύπαγε εν ειρήνη και όταν φτάσεις στην Αίγυπτο, κοίταξε να κάνεις έμπροσθεν του Φαραώ πάντα τα θαυμάσια τα οποία έδωκα εις την χείραν σου»! Έξ.4.18-21. Στην Αίγυπτο, ο Τερατοποιός Μωυσής, με τα τέρατα που φέρνει από την γη του Σινά, αρχικά "μαγγανεύει" (δηλαδή νοθεύει με τερατοποιά υλικά) τα αρτοσκευάσματα των Αιγυπτίων και δημιουργεί "πληγές", δηλαδή ανεξήγητα συμπτώματα δυσφορίας στους αιγύπτιος. Η συνταγή βρίσκεται ξεκάθαρα γραμμένη μπροστά μας: «Επτά ημέρες θα τρώτε άζυμα... όποιος φάει ένζυμα η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί» Έξ.12.15.Κι αλλού: «οποίος φάγει άζυμα, θα εξολοθρευτεί, είτε Ισραηλίτης είτε αυτόχθον προσήλυτος» Έξ.12.19. Και συνεχίζει: «τίποτα ένζυμο δεν θα φάτε, οπουδήποτε κατοικείτε τρωτέ άζυμα» Έξ.12.20
Τι προσπαθεί αλήθεια να αποκλείσει ο Μωυσής απ’ το τραπέζι των ομοφύλων του; Μα το λέει ξεκάθαρα! Μη φάτε τίποτα που να περιέχει προζύμι! Το συμπέρασμα είναι απλό... το προζύμι ήταν τερατοποιημένο! Τα ένζυμα αρτοσκευάσματα και οι πληγές που αυτά περιέχουν... προορίζονται μόνο για τους Αιγυπτίους! Ακριβώς με τον ίδιο διαχωρισμό τροφίμων, ο Μωυσής, σκοτώνει στη συνεχεία ζώα και ανθρώπους αδιακρίτως, με τον ίδιο προσεκτικό διαχωρισμό τροφίμων! Δυστυχώς ο μέσος αναγνώστης, δεν αναρωτιέται... γιατί ο Μωυσής με τις δήθεν θεϊκές του δυνάμεις, δεν παγιδεύει με αφόρητες πληγές μόνο τον Φαραώ και την οικογένειά του, που με κάθε άρνηση του θα αυξάνουν σε ένταση, αλλά πληγώνει και σκοτώνει αδιακρίτως κάθε ανύποπτο και άσχετο με τη διαμάχη αυτή Αιγύπτιο;! Η εξήγηση είναι απλή, η πρόσβαση στα τρόφιμα του λαού είναι ευκολότερη από τα φρουρούμενα τρόφιμα του Φαραώ και της οικογένειάς του!
Εντούτοις, το τέλος της αντιπαλότητας είναι γνωστό και προφανώς δεν έχει σχέση με κανέναν αληθινό Θεό: «Και έγινε κραυγή μεγάλη στην Αίγυπτο... και εσηκώθη ο Φαραώ την νύκτα, αυτός και πάντες οι θεράποντες αυτού και πάντες οι Αιγύπτιοι... διότι δεν ήτο οικία εις την οποίαν δεν υπήρχε νεκρός». Έξ.12.30. «Και όταν αναχωρείτε, δεν θέλετε αναχωρήσει κενοί, αλλά πάσα γυνή θέλει ζητήσει παρά της γείτονος αυτής και παρά της συγκατοίκου αυτής σκεύη αργυρά και σκεύη χρυσά και ενδύματα και θέλετε επιθέσει αυτά επί τους υιούς σας και επί τας θυγατέρας σας και θέλετε γυμνώσει (Ο΄ σκυλευσει) τους Αιγυπτίους» Έξοδος. 3.19-22. «Και εσκύλευσαν, τους Αιγύπτιους». Έξ.12.36.
Το πρώτο μου βιβλίο «Το Μεγάλο Ψέμα» τελειώνει με την απομυθοποίηση της διάβασης της Ερυθράς θαλάσσης, δείχνοντας ότι επρόκειτο για ένα αξιοθαύμαστο στρατήγημα (αν ποτέ συνέβη) και όχι για θαύμα, όπως περίτρανα προκύπτει απ’ την προσεκτική ανάλυση του βιβλικού κειμένου! Επρόκειτο για στρατήγημα πνιγμού σε αρχαίο κανάλι (στον πανάρχαιο πρόδρομο του Suez) που την εποχή εκείνη υπήρχε ήδη, όπως μας βεβαιώνει ο έλληνας Ιστορικός Στράβωνας και όχι για οποιοδήποτε ουρανόσταλτο θαύμα! Ότι δόλια όπλα θανάτου και όχι θανατηφόρα θαύματα, ευθύνονται για τα μαζικά εγκλήματα στην Αίγυπτο, το επιβεβαιώνει 11 χρόνια μετά την συγγραφή του βιβλίου μου η οξυδερκής συγγραφέας Adrienne Mayor στο βιβλίο της: «Greek Fire, Poison Arrows & Skorpion Bomps 2003 και στην σελίδα 165. Στα ελληνικά «Βιολογικά και χημικά όπλα στον αρχαίο κόσμο» 2006 εκδόσεις Ενάλιος.
Αρχίσαμε από τον Αβραάμ και την εξουσιαστική του μαγεία στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη. Παρακολουθήσαμε την εκπληκτική αναρρίχηση του Ιωσήφ στην Αιγυπτιακή εξουσία. Είδαμε τον Μωυσή να γεμίζει την ίδια αυτή χώρα με παράξενες "πληγές", εξασφαλίζοντας την έξοδο των Εβραίων από τη χώρα! Στη συνέχεια ξεναγηθήκαμε στις παράξενες νικηφόρες μάχες του Ιησού τού Ναυή στην Χαναάν και καταλάβαμε τους μαγικούς τρόπους, της νικηφόρου διείσδυσής του, ανάμεσα στα δεκατέσσερα πάνοπλα έθνη της Παλαιστίνης. Μετά την εγκατάσταση του λαού Ισραήλ στην γη Χαναάν, "πλησιάσαμε" και παρατηρήσαμε εκπληκτικές λεπτομέρειες γύρω απ’ την αινιγματική και ανεξήγητη δύναμη κάποιων Κριτών, όπως του Σαμψών, του Γεδεών και του Σαμουήλ. Πήραμε ήδη μια μικρή γεύση από τα ποικίλα "θαύματα" του Ηλία και του Ελισαίου και στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την ταχύτατη άλωση της Βαβυλώνας, από τους ίδιους τους σκλάβους της! Ξεναγηθήκαμε στα "θαύματα" εκδίκησης και παρεμβατισμού στην ιστορία των λαών της ανατολής και θαυμάσαμε το ενδεχόμενο της ανάμειξης των ονειροποιών μάγων, στις αποφάσεις της εκστρατείας των Περσών κατά της Ελλάδος και του πολιτισμού της... και εκστατικοί καταλήξαμε, μπροστά στο σοβαρό ενδεχόμενο της ανάμειξης του "χαλδαιικού" ιερατείου, στην δολοφονία του Μ. Αλεξάνδρου! Μελετώντας λοιπόν απ’ αυτή την σκοπιά την Βίβλο, καταλαβαίνουμε πως δεν έχουμε μπροστά μας, την ιστορία κάποιου δραστήριου βιβλικού θεού, που (κατά τον αφελή θεολογικό ισχυρισμό), άλλο δεν έκανε απ’ το να αναμειγνύεται καθημερινά στην ιστορία των ανθρώπων, αλλά ένα διαχρονικό, ισχυρό κέντρο παραγωγής εφαρμοσμένης μαγείας, με πλήρη συναίσθηση της παρεμβατικής του δύναμης στην διαμόρφωση της ιστορίας! Πού οδηγούν όμως όλα αυτά; Έχουν οποιαδήποτε σχέση με την Καινή Διαθήκη, προς την οποία αναπόφευκτα κατευθύνεται αυτή η μελέτη; Γνωρίζοντας μάλιστα ότι υπάρχουν καθοριστικότατες ιστορικές εξελίξεις, που δρομολογήθηκαν από τα λόγια και τα έργα του κεντρικού ήρωα της Καινής Διαθήκης, μπορούμε άραγε δικαιολογημένα να υποθέσουμε, ότι και η δική του περίπτωση, δεν ήταν τίποτε περισσότερο απ’ το αποκορύφωμα όλης αυτής της βιβλικής τέχνης;
Περιέχει τελικά η Καινή Διαθήκη, μια άδολη θεολογία, με αξεπέραστο φιλάνθρωπο και ηθικό μεγαλείο, ή μήπως έχει κι αυτή συγκαλυμμένους τους ίδιους ή και χειρότερους ακόμα δόλους να μας αφηγηθεί; Για να υποθέσουμε τις απαντήσεις στις σημαντικές αυτές ερωτήσεις, πρέπει πρώτα να μας απασχολήσει μια άλλη κομβική ερώτηση: Γιατί ο Χριστός Ιησούς, εκβάλλει δαιμόνια; Πράγματι όλοι γνωρίζουν, ότι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της Καινής Διαθήκης, ο Χριστός Ιησούς, εκβάλλει συνεχώς και αδιαλείπτως δαιμόνια! Δεν είδαμε όμως κάτι ανάλογο, να συμβαίνει στην Παλαιά Διαθήκη ούτε με τον ίδιο τρόπο, αλλά ούτε και μ’ αυτή την συχνότητα.
Για να βρεθούμε λοιπόν σε πλεονεκτική θέση αναγνώρισης των κινήσεων και των λόγων του Ιησού, όταν σε λίγο η μελέτη μας αυτή θα ασχοληθεί με τα έργα και τις ημέρες του βασικού ήρωα της Καινής Διαθήκης, πρέπει πρώτα να ανακαλύψουμε την προϊστορία των δαιμόνων, ώστε να μπορέσουμε να υποθέσουμε τον λόγο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο Ιησούς εκβάλλει δαιμόνια! Πριν μπούμε λοιπόν στην Καινή Διαθήκη και την ανάλυση της δράσης του κεντρικού ήρωά της, πρέπει να καταλάβουμε κάποια πράγματα, για την προέλευση της δαιμονο-θεραπείας στην Καινή Διαθήκη. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να κάνουμε μια σχετικά εκτεταμένη, αλλά ενδιαφέρουσα όπως θα δείτε αναδρομή, στο θέμα της βιβλικής δαιμονολογίας. Στην περί δαιμόνων λοιπόν αναζήτησή μας, ας επιστρέψουμε για λίγο στην εποχή του βασιλιά Σαούλ και του προφήτη Σαμουήλ. Η περίοδος των «Κριτών», με τους περιστασιακούς υπερασπιστές του έθνους ήταν πια στο τέλος της. Ο δήθεν θεόσταλτος αυτός θεοκρατικός θεσμός, απεδείχθη ανεπαρκής για τις καθημερινές αμυντικές και πολεμικές ανάγκες του έθνους. Αν και οι Κριτές είχαν κερδίσει αρκετές μάχες ανάμεσα στα έθνη της Χαναάν, συχνά με όπλα μαζικής εξόντωσης (υδατομαγγανείες), στην πορεία έγινε φανερή η έλλειψη μιας διαρκούς οργανωτικής εξουσίας, κατά τα πρότυπα των γύρω εθνών, που θα μπορούσε να συντηρεί μια οργανωμένη ετοιμοπόλεμη αντίσταση κατά των οργανωμένων στρατιωτικά αντιπάλων. Ο Σαούλ, υπήρξε ο πρώτος βασιλεύς, του έως τότε απολύτως θεοκρατικά διοικούμενου έθνους των Εβραίων. Επελέχθη μεταξύ των ανδρών του Ισραήλ, γιατί ήταν ψηλός και ρωμαλέος για να οργανώσει το έθνος στρατιωτικά και να αναλάβει με ισχυρές εξουσίες την διοίκησή του. Το εβραϊκό ιερατείο, με καθυστέρηση αιώνων, φαίνεται πως τελικά κατάλαβε την αξία ενός συγκεντρωτικού εκτελεστικού της θέλησης του μηχανισμού. Έτσι ο Σαούλ, εχρίσθη από τον προφήτη Σαμουήλ, πρώτος βασιλιάς των Εβραίων, αλλά μόνο για να είναι ο μάχιμος βραχίονας της κρυφής ιερατικής τους εξουσίας. Όφειλε λοιπόν να υπακούει τυφλά στις εντολές των ιερέων.
Ο Σαούλ όμως, δεν απεδείχθη καλό θεοκρατικό υποχείριο. Αγνοούσε πολλά για τον τρόπο που ο θεός Σαβαώθ κέρδιζε τις μάχες, και πολλές απ’ τις λεπτομέρειες της κρυφής "θεϊκής" (ιερατικής) δύναμης, του ήταν ακατανόητες. Συχνά ανέπτυσσε πρωτοβουλίες, που μπορεί να ταίριαζαν σ’ έναν πραγματικό βασιλιά, αλλά όχι και στα σχέδια των σκοτεινών ιερατικών δυνάμεων που τον έχρισαν και τον ήθελαν απόλυτο υποχείριό τους. Έτσι, η καθαίρεση και η απομάκρυνσή του από το βασιλικό αξίωμα, ήταν θέμα χρόνου!
Αφορμή της καθαίρεσής του, υπήρξε μια εξαιρετικά σκληρή εντολή, που απαιτούσε: «εξολόθρευσε κάθε τι απ’ τους Αμαληκίτες, μη λυπηθείς, αλλά εξόντωσε άνδρες, γυναίκες και παιδιά, από νήπια έως και θηλάζοντα, βόδια, πρόβατα, καμήλες και όνους». (Μασ.) Α΄Σαμ.15.3. ή (Ο΄)Α΄Βασιλειών 15.3.Ο Σαούλ, αν και δεν είχε κανένα πρόβλημα στην εκτέλεση αυτής της ξεκάθαρης γενοκτονίας και με την υποτιθέμενη αυτή εντολή του θεού του, σκότωσε εν ψυχρώ: «νήπια και θηλάζοντα», παρ’ όλα αυτά θεώρησε άσκοπη απώλεια, την σφαγή των καλοθρεμμένων κοπαδιών των κατεσφαγμένων εχθρών του και κράτησε για λάφυρα, πολλά απ’ τα κοπάδια των Αμαληκιτών. Για αδιευκρίνιστους επίσης λόγους, (ίσως συναδελφική αλληλεγγύη) δεν σκότωσε, αλλά απλώς αιχμαλώτισε τον αντίπαλο βασιλιά των Αμαληκιτών που ονομαζόταν Άγαγ.
Όμως, όταν ο προφήτης Σαμουήλ, ο άνθρωπος που με τους μυστικούς, μαγικούς του "αναθεματισμούς", (υδατομαγγανείες ) χάρισε την συγκεκριμένη κραταιά νίκη στον Σαούλ, άκουσε τα βελάσματα των ξένων κοπαδιών, αντέδρασε με ανεξήγητη οργή και είπε ανακοινώνοντας ορθά κοφτά την καθαίρεση του Σαούλ: «ο Κύριος σε απέρριψε απ’ το να είσαι βασιλιάς... τον δε Άγαγ, (βασιλιά των Αμαληκιτών) έσφαξε ο Σαμουήλ, ενώπιον του Κυρίου». Α΄Σαμ.15.24,33. Στην συνέχεια, ο εξοργισμένος Σαμουήλ ξεκαθαρίζει στον Σαούλ, πως αν και βασιλιάς, διέπραξε το ασυγχώρητο αμάρτημα της ανυπακοής και πως το μέγα ζητούμενο, δεν είναι η νίκη ούτε οι θυσίες, αλλά η λεπτομερής, απόλυτη και τυφλή υποταγή του στις θεϊκές εντολές των ιερέων. Ο Σαμουήλ το ξεκαθαρίζει αυτό λέγοντας στον Σαούλ το παροιμιώδες βιβλικό απόφθεγμα: «η υποταγή, είναι καλυτέρα παρά την θυσία και η υπακοή, παρά το πάχος των κριών». Α΄ Σαμ.15.22. Στην συνέχεια, ο Σαμουήλ αποχωρεί έξαλλος, αγνοώντας επιδεικτικά τις κραυγές συγγνώμης του βασιλιά Σαούλ και ακολούθως, ψάχνει, βρίσκει και χρίζει (αλείφει δηλαδή με λάδι) τον Δαυίδ, τον γιο κάποιου Ιεσσαί, ως κρυφό διεκδικητή και διάδοχο του Σαούλ στον θρόνο του Ισραήλ. Και εδώ ακριβώς κορυφώνεται το δικό μας ενδιαφέρον. Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Σαμουήλ προφητεύει, αλλά και δρομολογεί κρυφά απ’ τον Σαούλ, εξελίξεις που θα πραγματοποιήσουν όσα προφήτεψε! Η ίδια η Βίβλος μας παρουσιάζει με άφθονες λεπτομέρειες, το ενδιαφέρον παρασκήνιο των προφητικών τεχνασμάτων, που θα ανατρέψουν τελικά τον ανυπάκουο βασιλιά Σαούλ.
Αμέσως μετά την κρυφή αυτή πράξη κατά του Σαούλ, η αφήγησή μας παρουσιάζει έναν αόρατο κόσμο συνεργαζόμενων ενοχλητικών "πνευμάτων" για την επιδιωκόμενη ανατροπή του Σαούλ: «Και όταν το πνεύμα Κυρίου απέστη (έφυγε) από τον Σαούλ, πνεύμα πονηρόν παρά Κυρίου (!) έπνιγεν αυτόν, και είπαν (ερμηνεύοντας την κατάσταση) οι παίδες (οι αυλικοί) του Σαούλ: ιδού πνεύμα Κυρίου πονηρόν σε πνίγει (μασ. ταράτει)». (Ο΄) Α΄Βασ.16.14. ή (Μασ.) Α΄Σαμ.16.14. Αυτή είναι η πρώτη φορά, που στην Βίβλο διαβάζουμε για «πνεύμα Κυρίου πονηρόν» προερχόμενο από τον ιδιο τον Γιαχβέ, που μπορεί να προκαλεί ασθένεια! Στον κατάλληλο λοιπόν χρόνο, τον Σαούλ άρχισαν να παρενοχλούν συγκεκριμένα επαναλαμβανόμενα σωματικά συμπτώματα! Μια ανεξήγητη πνιγηρότητα (ταραχή) βασάνιζε πλέον περιστασιακά τον βασιλιά.
Οι υπηρέτες του βασιλιά, (κρυφοί συνεργάτες του ιερατείου), που σύμφωνα με την πάγια συνταγή της ασθενοποιού μαγείας, ήταν και οι αφανείς υπεύθυνοι για την "πληγή" του βασιλιά, όχι μόνο ερμήνευσαν με σιγουριά τον τύπο και την προέλευση της δυσφορίας, αλλά συμβούλεψαν τον βασιλιά και τι ακριβώς πρέπει να κάνει: «ας αναζητήσουμε λοιπόν κύριέ μας, κάποιον άνδρα που να ξέρει να παίζει κινύρα, και όταν το κακό (Ο΄ πονηρόν) πνεύμα έρχεται πάνω σου, σταλμένο απ’ τον θεό, τότε ο μουσικός αυτός θα παίζει την άρπα (κινύρα) του και θα γίνεσαι καλά». (Β.Β.) Α΄Σαμ.16.15-16. (Ο΄) Α΄Βασ.16.23.Με λίγα λόγια, κάποιοι αυλικοί, υποτακτικοί του ιερατείου, κρυφοί κομπάρσοι στο θέατρο της σωτηρίας, όχι μόνο καταμαγγάνευαν (νόθευαν-δηλητηρίαζαν) τα γεύματα ή τα ποτά του βασιλιά, προκαλώντας του παροδική δυσάρεστη δυσφορία, (δύσπνοια, πνιγηρότητα), αλλά γνώριζαν και... τις μουσικές προτιμήσεις του δαίμονα! Του έδωσαν λοιπόν την κατάλληλη συνταγή θεραπείας: το κακό πνεύμα, θα ησυχάζει μόνο με την σωστή μουσική και φυσικά το κατάλληλο τραγούδι! Τώρα, γιατί ο δαίμονας θα ησύχαζε με κινύρα και τραγούδι και όχι με τύμπανα, αυλούς ή λιβάνια, πρέπει πια να το έχετε ήδη καταλάβει... γιατί ακριβώς σ’ όλα αυτά ήταν καλός, ο εκλεκτός του ιερατείου και επόμενος ήρωας της Βίβλου... ο Δαυίδ! Ο βασιλιάς Σαούλ λοιπόν, συμφώνησε και διέταξε: «βρείτε μου άνδρα ορθώς ψάλλοντα και εισαγάγετε αυτόν προς εμέ». (Ο΄)Α Σαμ.16.17. Η συνέχεια είναι γνωστή, αλλά και προβλέψιμη: «τότε απεκρίθη εις εκ των αυλικών αυτού (του Σαούλ) και είπε, εγώ είδον (εντελώς τυχαία εννοείται) τον υιόν του Ιεσσαί, ειδήμονα εις το παίζειν άνδρα συνετό, άνδρα πολεμιστή και σοφό στον λόγο, άνθρωπο ωραίο, που ο Κύριος είναι μετ’ αυτού». Μασ. Α΄Σαμ.16.18.
Εντελώς τυχαία και απολύτως συμπτωματικά, ο κατάλληλος ψάλτης-θεραπευτής για τον Σαούλ... ο μοναδικός ικανός διώκτης της βασιλικής ταραχής και πνιγηρότητας, δεν ήταν άλλος, απ’ τον κρυφά χρισμένο διεκδικητή του θρόνου, τον Δαυίδ! Έτσι ο νέος ευνοούμενος του κρυφού ιερατείου, ο χρισμένος (Μεσσίας) Δαυίδ, έπαιρνε πανηγυρικά το εισιτήριο εισόδου στην αυλή του ανυποψίαστου βασιλιά! Το καθιερωμένο σωτηριακό σενάριο, με την μορφή της οργανωμένης συνωμοσίας, επαναλαμβάνεται πλέον και μέσα στους κόλπους του Ισραήλ! Το θέατρο της σωτηρίας, έστησε το ψευδο-ιαματικό του δίχτυ, γύρω απ’ τον πάσχοντα Σαούλ και ήταν έτοιμο να πραγματοποιήσει νέες, αξιοθαύμαστες πληγές και ιάσεις, που βεβαίως θα πληρωθούν με ευγνωμοσύνη, εύνοια και προνόμια απ’ τον ίδιο τον δικό τους παθόντα βασιλιά, που αγνοεί ότι εφεξής θα είναι αυτός το θύμα της ιερατικής πλεκτάνης! Το κρυφό διευθυντικό ιερατείο, με την ίδια ακριβώς αδιαφορία που μπορούσε να γενοκτονεί τους φυλετικά αδελφούς Μαδιανίτες, με την ίδια ευκολία αποφασίζει να πληγώσει μυστικά και τον ίδιο τον βασιλιά του Ισραήλ Σαούλ! Απ’ την μια, με τους κρυφούς μηχανισμούς της μαγγανείας, ετοιμάζει δυσβάσταχτες ενοχλήσεις (πληγές) στον απερχόμενο ανεπιθύμητο βασιλιά, ενώ απ’ την άλλη, ο εκπαιδευμένος στις ιερατικές τέχνες νεαρός Δαυίδ, αναλαμβάνει τον ρόλο του λυτρωτή, (Μεσσία, Maschiah) για να δρέψει δάφνες και προνόμια!
Πληγές λοιπόν και ιάσεις σε αέναη επανάληψη, σταλμένες απ’ το ίδιο εξουσιαστικό κέντρο, στήνουν σταθερά ένα ενδιαφέρον εξουσιαστικό παρασκήνιο, για να δέσουν τις εξελίξεις στο άρμα των συμφερόντων και της θέλησης του κρυφού ιερατείου. «Ο Κύριος των πνευμάτων και εξουσιαστής των σωμάτων» το αδίστακτο κρυφό ιερατείο, σαν πραγματικός θεός, παρακολουθώντας αόρατος τις εξελίξεις, διασκεδάζει σπουδάζοντας την τέχνη της επέμβασης στην ιστορία, πάνω στο ίδιο του το έθνος και στην πλάτη του δικού του λαού και των ηγετών του! Ακόμα και αν δούμε το περιστατικό απ’ την συνηθισμένη σκοπιά ενός πιστού θεολόγου, το πράγμα παραμένει εξαιρετικά μπερδεμένο. Δηλαδή, σύμφωνα με την παραδεκτή από τους πιστούς εκδοχή, αυτός που στέλνει το πονηρό πνεύμα για τιμωρία στον ανυπάκουο Σαούλ, είναι ο "θεός". Ο Δαυίδ όμως, κόντρα σ’ αυτήν την θεϊκή θέληση, ανακόπτει με το θεραπευτικό του τραγούδι την ίδια την θεϊκή τιμωρία! Παρ’ όλα αυτά, ο "θεός", όχι μόνο δεν ενοχλείται, αλλά απεναντίας, γίνεται φανερό ότι ο ίδιος αυτός "θεός", στέλνει το κακό πνεύμα στον Σαούλ, ακριβώς για να δώσει, υπόσταση στις ικανότητες του εξορκιστή πνευμάτων Δαυίδ! Πληγές και ιάσεις λοιπόν απ’ το ίδιο εξουσιαστικό κέντρο!
Και διερωτάται κανείς: αν όπως θέλει εδώ η αφήγηση, ο θεός δημιουργεί τις σωματικές πληγές, για να δώσει την ευκαιρία στον ευνοούμενό του, να αποκτήσει τον πολύτιμο τίτλο του θεραπευτή, τότε... τι στο καλό θα εμπόδιζε, οποιονδήποτε έξυπνο προφήτη και λάτρη του θεού των πληγών και των ιάσεων... να επαναλάβει το πανέξυπνο αυτό "θεϊκό" κόλπο; Ασφαλώς τίποτε!Τελικά το πανέξυπνο κόλπο απέδωσε! Η απροσδόκητη αυτή πληγή της πνιγηρότητας, σταλμένη στον κατάλληλο άνθρωπο και στον κατάλληλο χρόνο, έδωσε στον Δαυίδ τον ευνοημένο του ιερατείου, την ασφαλέστερη αφορμή εισόδου στην βασιλική αυλή: «και απέστειλε ο Σαούλ μήνυμα προς (τον πατέρα του Δαυίδ) Ιεσσαί, λέγων, πέμψον μοι τον υιόν σου. Και έλαβε ο Ιεσσαί όνον φορτωμένον με άρτους και ασκόν οίνου και έπεμψε αυτά δια του Δαυίδ του υιού αυτού (δώρα) προς τον Σαούλ. Και αγάπησε ο Σαούλ αυτόν (τον Δαυίδ) σφόδρα και έγινε οπλοφόρος αυτού. Και απέστειλε ο Σαούλ προς τον Ιεσσαί λέγων, ας παραστέκεται παρακαλώ ο Δαυίδ έμπροσθέν μου, διότι εύρηκε χάριν εις τους οφθαλμούς μου. Και όποτε το παρά θεού πονηρόν πνεύμα ήτο επί τον Σαούλ, ελάμβανε την κιθάραν (Ο΄ κινύρα) ο Δαυίδ και έπαιζε και ανεκουφίζετο ο Σαούλ και ανεπαύετο και απεσύρετο απ’ αυτού το πονηρόν πνεύμα». Α΄Σαμ.16.19-23. Αυτή είναι η πρώτη εμφάνισή του Δαυίδ στο βιβλικό κείμενο και προφανώς η πραγματική αφορμή της γνωριμίας του (επ)αοιδού-διώκτη κακών πνευμάτων Δαυίδ, με τον πάσχοντα από κακό πνεύμα Σαούλ. Περιέργως όμως, όσα περιγράψαμε παραπάνω, δεν αποτελούν την μοναδική εκδοχή της γνωριμίας του Δαυίδ με τον Σαούλ! Στην άμεση βιβλική συνέχεια, υπάρχει μια δεύτερη αφήγηση γνωριμίας των δύο ανδρών, που δεν έχει καμμιά απολύτως σχέση με την προηγούμενη και που μας αναγκάζει να σκεφτούμε σοβαρά, με πόση αφέλεια, αιώνες τώρα, εκατομμύρια αναγνώστες της Βίβλου, προσπερνούν αβασάνιστα τα πλέον αντιφατικά βιβλικά δεδομένα. Μετά την πρώτη αυτή περιγραφή της γνωριμίας, του όμορφου κιθαρωδού και τραγουδο-θεραπευτή (επαοιδού, ) Δαυίδ και του βασιλιά Σαούλ, το βιβλίο του Σαμουήλ, στην άμεση συνέχειά του, αναπάντεχα και ανεξήγητα... επανεισάγει το πρόσωπο του Δαυίδ στην αφήγησή του, αυτή τη φορά με έναν εντελώς διαφορετικό, σαφώς ηρωικότερο και άκρως κολακευτικότερο τρόπο! Ο Δαυίδ, στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο, (Α΄Σαμ.17.1-58), παρουσιάζεται όχι πλέον, ως: «άνδρας πολεμικότατος και σοφός», αλλά ως ένα απλό παιδαρέλι! Ένα ποιμαινόπαιδο, που με εντολή του πατέρα του, φέρνει τρόφιμα στα μεγαλύτερα στρατευμένα αδέλφια του. Έτσι, εντελώς συμπτωματικά, φτάνει στο μέτωπο του πολέμου και παρευρίσκεται σε μια ταπεινωτική για την παράταξη των Εβραίων κατάσταση! Ένας γιγαντόσωμος Φιλισταίος, ο Γολιάθ, επί σαράντα και πλέον ημέρες, προκαλεί, σε μονομαχία τιμής, οποιονδήποτε ψυχωμένο Εβραίο για να κριθεί το μέλλον των δύο εμπόλεμων παρατάξεων σε μια μονομαχία ηρώων! Κανείς όμως δεν τολμούσε να βγει να τον αντιμετωπίσει! Στην δεύτερη αυτή εισαγωγή του Δαυίδ στο βιβλικό κείμενο, ο Δαυίδ πλησιάζει τον βασιλιά Σαούλ, ζητώντας του την άδεια να απαντήσει αυτός, στην ατιμωτική αυτή πρόκληση! Ο Σαούλ, γνωρίζοντας ότι το αποτέλεσμα της μονομαχίας αυτής, θα κρίνει και την έκβαση της μάχης, έχει φυσιολογικές αντιρρήσεις και αρνείται λέγοντας: «δεν δύνασαι να υπάγεις εναντίον του Φιλισταίου τούτου, διότι είσαι παιδίον, (Ο΄ παιδάριο ), αυτός δε (ο Γολιάθ) ανήρ πολεμιστής εκ νεότητος αυτού» Α.Σαμ.17.33. Για να καμφθούν οι λογικές αντιρρήσεις του βασιλιά, η αφήγηση, βάζει στο στόμα του μικρού βοσκού Δαυίδ, ολοφάνερες υπερβολές: «Και είπε ο Δαυίδ προς τον Σαούλ, όταν ο δούλος σου έβοσκα τα πρόβατα του πατέρα μου, ήλθε λέων και άρκτος (ταυτόχρονα!) και ήρπασε πρόβατο εκ του ποιμνίου μου και εξήλθον κατόπιν και επάταξα αυτόν και ελευθέρωσα αυτό εκ του στόματός του και καθώς εσηκώθη εναντίον μου (ο λέων) ήρπασα αυτόν από της σιαγόνος (Ο΄ «φάρυγγος», δηλαδή απ’ τον λαιμό) και επάταξα και εθανάτωσα αυτόν. Επάταξε δε ο δούλος σου και τον λέοντα και την άρκτον» Α΄Σαμ.17.34-36.
Ο Σαούλ λοιπόν, για κάποιον ακατανόητο λόγο, αποδέχεται ως αληθινούς τους υπερβολικούς αυτούς ισχυρισμούς και πείθεται ότι μπροστά του δεν έχει ένα παιδάριο, που λέει ότι του κατέβει, αλλά έναν μικρόσωμο Ηρακλή! Ακολουθούν λοιπόν διάφορα "χαριτωμένα", που συμβαίνουν όταν προσπαθούν να του φορέσουν την υπερμεγέθη γι’ αυτόν στρατιωτική στολή του βασιλιά, στην οποία όμως μέσα, ο μικρόσωμος Δαυίδ ένιωσε άβολα: «και εζώσθη ο Δαυίδ την ρομφαίαν επάνωθεν της πανοπλίας και ηθέλησε να περπατήσει. Και είπεν ο Δαυίδ προς Σαούλ, δεν δύναμαι να περπατήσω με όλα τούτα, διότι δεν έχω δοκιμάσει. Και εξεδύθη αυτά ο Δαυίδ και έλαβε την ράβδον αυτού εν τη χειρί αυτού» Α΄Σαμ.17.39-40.Τελικά, φορώντας ξανά τα ρούχα του βοσκού και κρατώντας μόνο την ποιμενική του ράβδο, (η αφήγηση δεν έχει αναφέρει ακόμα τίποτε για την περίφημη σφενδόνα του!) το παιδάριον Δαυίδ, κατεβαίνει με την άδεια του βασιλιά, να μονομαχήσει με τον γίγαντα Γολιάθ! Αντί όμως ο Δαυίδ, να χρησιμοποιήσει την υπερβολική του δύναμη, με την οποία υποτίθεται ότι σκότωσε ταυτόχρονα δύο ισχυρότατα θηρία... αυτός βγάζει απ’ τον ποιμενικό του σάκο την σφενδόνη του και καθ’ οδόν: «διάλεξε πέντε λίθους εκ του χειμάρρου και έθεσε αυτούς εις τον ποιμενικό του σάκο». Τελικά, κατά την αφήγηση πάντα, ο Δαυίδ με μια μοναδική βολή σφενδόνης, σκοτώνει από απόσταση τον σιδερόφρακτο γίγαντα και τον αποκεφαλίζει με το ίδιο του το σπαθί! Η συνέχεια όμως είναι πραγματικά... εκρηκτικά αναπάντεχη!
Ο Σαούλ καταγοητευμένος απ’ την νίκη του Δαυίδ, ρωτά: «τίνος υιός είναι ο νέος τούτος; Και απεκρίθη ο αρχηγός του στρατεύματος. Μα τη ζωή σου βασιλιά μου, δεν εξεύρω. Και είπεν ο βασιλεύς ερώτησον συ, τίνος υιός είναι ο νεανίσκος ούτος... και έφεραν αυτόν ενώπιον του Σαούλ και ερώτησε αυτόν ο Σαούλ, τίνος υιός είσαι; Και απεκρίθη ο Δαυίδ, υιός είμαι του δούλου σου Ιεσσαί του Βιθλεεμίτου». Α΄Σαμ.17.55-57. (Ο΄)Α΄Βασ. 16.55-57.Μα, για σταθείτε, μόλις στο προηγούμενο κεφάλαιο, ελάχιστα εδάφια πριν, δεν διαβάσαμε ότι ο Σαούλ γνώρισε τον Δαυίδ εξ αφορμής του πονηρού πνεύματος που τον βασάνιζε; Πώς γίνεται στην περίπτωση του Γολιάθ, που βρίσκεται στην άμεση συνέχεια της βιβλικής αφήγησης (κυριολεκτικά στο επόμενο κεφάλαιο), να μη γνωρίζει πλέον κανείς τον Δαυίδ; Είναι δυνατόν να γνωρίσεις έναν άνθρωπο με δύο τόσο χαρακτηριστικά διαφορετικούς τρόπους, χωρίς στον έναν να ψεύδεσαι; Ασφαλώς όχι!Όπως καταλαβαίνετε, δεν κατασκευάζουμε αντιρρήσεις για την υποτιθέμενη άγια εγκυρότητα της Βίβλου, αυτές προκύπτουν μόνες τους, αποκαλύπτοντας την κραυγαλέα πλαστότητα των βιβλικών αφηγήσεών! Τα δεδομένα των ερωτήσεών μας, είναι όλα εκεί, γραμμένα με την πλέον ξεκάθαρη αντιφατικότητα, που θα περίμενε κανείς να τα βρει μόνο σε ένα φαύλο και εντελώς ανθρώπινο προχειρογράφημα! Σαφέστερο λοιπόν δεν θα μπορούσε να γίνει! Μπροστά μας έχουμε δύο αντικρουόμενες αφηγήσεις γνωριμίας των δύο ανδρών, που με καμμία θεολογική αλχημεία δεν μπορεί να αληθεύουν αμφότερες ταυτόχρονα. Επειδή λοιπόν δεν προκύπτει από πουθενά, ότι ολόκληρη η αυλή του Σαούλ, ξαφνικά τρελάθηκε ή έπαθε μαζική αμνησία, αλλά ούτε κι εμείς σκοπεύουμε να τρελαθούμε, για το χατίρι οποιασδήποτε "άγιας" ιουδαϊκής Βίβλου, επιμένουμε πως αναγκαστικά και οπωσδήποτε, πρέπει να διαλέξουμε ως αληθινή μια απ’ τις δύο περιγραφές.Λοιπόν, μια και δεν έγινε τόσους αιώνες, διαλέξτε σήμερα εσείς, ποιά απ’ τις δύο θέλετε να είναι η πραγματική αφορμή της γνωριμίας του Δαυίδ με τον Σαούλ: το «πονηρό πνεύμα», ή ο Φιλισταίος «Γολιάθ»; Κάθε απόπειρα διατήρησης και των δύο αφηγήσεων ταυτόχρονα, είναι έργο αφελών απατεώνων, ή μωρόπιστων οπαδών θρησκείας!
Με μια μόνο ματιά λοιπόν καταλαβαίνουμε, ότι η ηρωική εκδοχή του γιγαντοκτόνου Δαυίδ, είναι πλαστή. Στον δόλιο κόσμο της Βίβλου, όπου τα όπλα της μαγείας αφθονούν και ο πραγματικός ηρωισμός σπανίζει, είναι φανερό πως η κατασκευασμένη εκδοχή, είναι αυτή του χειροδύναμου βοσκού, που σκοτώνει ταυτόχρονα λέοντα και αρκούδα και συμπληρώνει την μυθολογική προσωπογραφία του, με τον δόλιο φόνο ενός πάνοπλου γίγαντα! Αλήθεια όμως, γιατί βρίσκουμε δύο διαφορετικές ιστορίες γνωριμίας του Δαυίδ με τον Σαούλ; Η απάντηση είναι απλή και εκπληκτική! Με βάση τους σαφείς, προγενέστερους της εποχής του Δαυίδ νόμους του Μωυσή, ο Δαυίδ ήταν μάγος, που έπρεπε να θανατωθεί! Η ιδιότητα του επαοιδού, ήταν θανάσιμη παράβαση: «και αν ανήρ γίνει επαοιδός, εξάπαντος θέλει με λίθους θανατωθεί» Λευιτικόν 20.27
Είναι λοιπόν ολοφάνερο, πως ολόκληρη η δεύτερη περιγραφή του σφενδονιστή Δαυίδ, κατασκευάστηκε πολύ αργότερα, όχι μόνο για να ταιριάζει στον κατοπινό θρυλικό βασιλιά του Ισραήλ, αλλά κυρίως για να αντικαταστήσει την πρώτη αφήγηση, που από κάποια ανεξήγητη αβλεψία των βιβλικών αντιγραφέων, απεκάλυπτε μια μυστική απαγορευμένη ιδιότητα του Δαυίδ, αυτή του μάγου-επαοιδού!Η διαδικασία αντικατάστασης της μιας αφήγησης από την άλλη, για κάποιον λόγο δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί! Κάποια απροσδόκητη συγκυρία (προφανώς η ξαφνική μετάφραση των Ο΄ στα ελληνικά) παγίδεψε δίπλα-δίπλα τις δύο αντικρουόμενες αφηγήσεις, πριν ο παραμυθένιος γιγαντοκτόνος Δαυίδ αντικαταστήσει οριστικά τον επαοιδό Δαυίδ και εξαφανίσει οριστικά την κατακριτέα, αλλά και άκρως ενδιαφέρουσα συμπεριφορά του μάγου-επαοιδού βασιλιά Δαυίδ! Και είναι ίσως αυτή η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πανέξυπνη συνταγή, κλοπής προνομίων δια της μαγγανείας, που έκανε τους αντιγραφείς να διστάσουν πριν πετάξουν οριστικά στην αφάνεια, την πρώτη απ’ τις δύο αυτές εκδοχές!Φυσικά, κι εμείς με την σειρά μας, δεν θα χάσουμε την ευκαιρία να σχολιάσουμε την χιλιοπαινεμένη αυτή εικόνα του σφενδονιστή Δαυίδ. Στο συμπέρασμα της εξ ολοκλήρου παραμυθολογικής σύλληψης, βοηθάει επίσης και η ίδια η αφήγηση της γιγαντομαχίας του Δαυίδ, αφού ακόμα και στην πλέον επιπόλαιη κριτική, φαίνεται εξαιρετικά αυτοαναιρούμενη. Η πρόκληση σε μονομαχία, για την επίλυση των διεκδικήσεων και η συνολική περιγραφή παραπέμπει έντονα σε ομηρικό ύφος. Στις δεκάδες μάχες που περιγράφονται στην Βίβλο με τους Φιλισταίους, η πρόκληση αυτή, σε μονομαχία μεταξύ ηρώων, ουδέποτε επανεμφανίζεται!Λίγο πριν από την υπόθεση του Γολιάθ, η Βίβλος περιγράφει μια συντριπτική νίκη του Σαούλ, με εξακόσιους μονάχα άοπλους Εβραίους στρατιώτες, (Α΄Σαμ.14.2) απέναντι σε μια φιλισταιική πανστρατιά: «τριάντα χιλιάδων αρμάτων, έξι χιλιάδων ιππέων και λαός (πεζοπόρων στρατιωτών) ως η άμμος της θαλάσσης». Α΄Σαμ.13.1-5. Τουλάχιστον οι 600 αυτοί στρατιώτες του Σαούλ, μόλις είχαν δει "τέρατα και σημεία", υπέρ του λαού τους... γιατί λοιπόν επί σαράντα ολόκληρες μέρες, κανείς δεν τολμούσε να αποδεχθεί την πρόκληση;
Στην μάχη (που προηγείται του επεισοδίου με τον Γολιάθ) με τις χείμαρο-μαγγανείες του Σαμουήλ... οι Φιλισταίοι "τρελάθηκαν" και "αλληλοσκοτώθηκαν". Στην ίδια αυτή μάχη, ο Ιωνάθαν, ο γιος του βασιλιά Σαούλ, ολομόναχος σκότωσε είκοσι πάνοπλους άνδρες! (Α΄Σαμ.14.14) Παρ’ όλα αυτά, ούτε κι αυτός ο υποτιθέμενος ήρωας των μαχών, επί σαράντα μέρες δεν τόλμησε να αποδεχθεί την μονομαχία με τον Γολιάθ!
Όλοι αυτοί οι σκληροτράχηλοι στρατιώτες... επί σαράντα μέρες ακούνε τον Γολιάθ να τους ταπεινώνει και να χλευάζει τον παντοδύναμο θεό τους! Κρίνουν όμως, ότι δεν θα ήταν φρόνιμο να διακινδυνεύσουν το μέλλον της χώρας τους σε μια άνιση μονομαχία με τον γίγαντα Γολιάθ! Ξαφνικά όμως, όλα αυτά τα πολύ συνετά, ανατρέπονται και την κρίσιμη αυτή μονομαχία, που πρόκειται να σημάνει ζωή ή θάνατο για την παράταξή τους και υποτέλεια για ολόκληρο τον λαό τους... την αναθέτουν σε ένα ανεκπαίδευτο παιδαρέλι, που κανένας δεν γνωρίζει, που δεν μπορεί να κρατήσει όπλα, και ο κάθε έμπειρος στρατιωτικός θα μπορούσε δικαιολογημένα να υποθέσει, ότι είναι ένας τυχαίος νεαρός που καταφεύγει σε ολοφάνερες υπερβολές, με "ιστορίες για αρκούδες" και λιοντάρια που δήθεν σκότωσε ταυτόχρονα, προκειμένου να ικανοποιήσει την αρρωστημένη φιλοδοξία του, με κίνδυνο να παρασύρει σε υποδούλωση ολόκληρη την χώρα! Θα πρέπει να υποθέσουμε λοιπόν, ότι το πραγματικό θαύμα της περίπτωσης, είναι η ανεξήγητη αφέλεια των στρατιωτικών συμβούλων του Σαούλ, που ξαφνικά, επέτρεψαν σε έναν άγνωστο μυθομανή νεαρό βοσκό, να πάρει το μέλλον της χώρας στα χέρια του, κατεβαίνοντας να μονομαχήσει με το φοβερό Γολιάθ, παίρνοντας μαζί του... μόνο το ποιμενικό ραβδί του! Πραγματικά, κατά την αφήγηση, κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει την ύπαρξη της σφενδόνης, ως το τελικό όπλο του Δαυίδ, πριν αυτός ξεκινήσει για την φανταστική αυτή μονομαχία!Απ’ την άλλη, ο κατά τον ισχυρισμό του, χειροδύναμος Δαυίδ, συμπεριφέρεται δόλια χωρίς λόγο. Αντί να μονομαχήσει τίμια, στηριζόμενος στην απαράμιλλη θεόδοτη δύναμή του, την οποία μόλις περιέγραψε, αυτός λιθοβολεί τον αντίπαλό του από απόσταση, ακυρώνοντας όσα ο ίδιος είπε. Αν πάλι, η επιλογή του σφενδονισμού, στηρίχθηκε σε θεϊκή (προφητική) διαβεβαίωση, τότε... γιατί πήρε μαζί του πέντε και όχι έναν και μοναδικό λίθο;! Ο ίδιος ο γίγαντας Γολιάθ είναι εντελώς παραμυθένιος! Με ύψος «έξη πηχών και σπιθαμής», είναι ένα τρίμετρο, δυσκίνητο, μυθικό τέρας! Ένας σχεδόν ανάπηρος γίγαντας, με πρωτοφανή μάλιστα ακρομεγαλία. Μια διαπιστωμένη πάθηση γιγαντισμού, με τόσα πολλά και οδυνηρά συμπτώματα, που όχι μόνο δεν θα μπορούσε ποτέ να αναλάβει την τιμή μιας τόσο σημαντικής μονομαχίας, αλλά θα του ήταν απολύτως αδύνατον, να αποκτήσει και αυτήν ακόμα την ιδιότητα του στρατιώτη, αφού θα ήταν αδύνατον να ανταποκριθεί στις κοπιαστικές πορείες και την σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση! Τα ίδια τα βιβλικά στοιχεία που έχουμε γι’ αυτόν, είναι σαφώς υπερβολικά, ακόμα και για το μέγεθος ενός γίγαντα. Μόνο ο θώρακάς του, κατά τον βιβλικό μυθιστοριογράφο ζύγιζε: «πέντε χιλιάδες σίκλους» (ένας σίκλος =14,25gr) δηλαδή 71 κιλά! Αν προσθέσει κανείς, το 600 σίκλων δόρυ του (8,5 κιλά) και ολόκληρο τον υπόλοιπο οπλισμό του, όπως περικεφαλαία, ξίφος, δεύτερο δόρυ, περικνημίδες κ.λ.π, η συνολική στρατιωτική εξάρτηση του γίγαντα, πρέπει να ξεπερνούσε τα εκατόν πενήντα κιλά! Ένα τέτοιο φορτίο, μόνο ένας γίγαντας με τετραπλάσιο βάρος θα μπορούσε να το κουβαλήσει! Ε, λοιπόν μόνο η Χαλδαιο-παραμυθική Βίβλος, θα απαιτούσε να δεχθούμε ως αληθινές τέτοιες εξωφρενικές τερατολογίες! Βέβαια στην κατεύθυνση της απατηλής αφήγησης, συνηγορούν και άλλοι ακόμα λόγοι. Η ίδια η βιβλική αφήγηση, παραμένει μέχρι σήμερα, εμφανώς αμφισβητούμενη. Η τόσο ποιητική, έως επική αυτή νίκη του Δαυίδ επί του Γολιάθ, εικόνα που έγινε παγκοσμίως γνωστή και παροιμιώδης, αγνοείται επιδεικτικά απ’ το υπόλοιπο της Παλαιάς Διαθήκης! Το πλέον ενδεικτικό είναι, ότι ακόμα και ο ίδιος ο πολυγραφότατος Δαυίδ, στον οποίον αποδίδονται 150 θρησκευτικά ποιήματα, «ύμνοι, θρήνοι και ευχαριστιακά άσματα» (ψαλμοί), που είναι φορτωμένα με υπαινιγμούς επέμβασης του θεού στην ζωή και στην ιστορία του Δαυίδ, ποτέ και πουθενά δεν αναφέρουν ούτε μια φορά το όνομα Γολιάθ! Απουσιάζει δε εντελώς από τους ύμνους του και η υποτιθέμενη παράτολμη μάχη του, ταυτόχρονα με δύο άγρια θηρία, λέοντα και αρκούδα, για να σώσει την ζωή ενός μοναδικού προβάτου! Εξαίρεση στην πολυσήμαντη παρασιώπηση του ονόματος του Γολιάθ από την Βίβλο, αποτελεί μόνο το βιβλίο «Σοφία Σειράχ», που όμως κατά γενική ομολογία: «γράφτηκε επί αρχιερέως Σίμωνος υιού Ονίου, δηλαδή περί το 190 π.Χ.» και το μόνο που αυτό ολοφάνερα υπογραμμίζει είναι, ότι ο αυτός μύθος του Γολιάθ, δημιουργήθηκε εκείνη περίπου την εποχή, για να απαλλάξει τον Δαυίδ, τον βασιλικό πρόγονο του Ιησού, από την καυτή κατηγορία του μάγου-επαοιδού, ηρωοποιόντας και αναδεικνύοντάς τον, ως τον ενδοξότερο βασιλιά της Εβραϊκής ιστορίας.Όμως, έστω και με καθυστέρηση αιώνων, ας διαγράψουμε επιτέλους την ολοφάνερα πλαστή αυτή βιβλική εικόνα του γιγαντοκτόνου Δαυίδ, διότι όπως όλα δείχνουν, η δήθεν πολυύμνητη αυτή νίκη του Δαυίδ επί του Γολιάθ... απλά ουδέποτε υπήρξε! Ο Γολιάθ είναι ένα πρόχειρο αρχαίο θεολογικό καρτούν, που γεννήθηκε στην άκρη της πέννας των εξωραϊστών της Βίβλου! Ένα εβραϊκό κόμιξ (εκ του ελληνικού κωμικ-όν) για να καλύψει ένα βαρύ ελάττωμα (ή κρυφό προτέρημα) στο προφίλ του αγαπημένου βασιλιά Δαυίδ! Μόνο η χρόνια θρησκευτική αποχαύνωσή μας και η καθημερινά καλλιεργούμενη θεολογική παραμυθολαγνεία των πιστών, μπορούσε να καταπιεί για τόσους αιώνες, τόσα πολλά κακότεχνα και αυτοαναιρούμενα ψέματα.
Βέβαια μετά από τόσους αιώνες αδιατάρακτης παραμυθοφαγίας, πρέπει να παραδεχθούμε, ότι πολύ μεγαλύτεροι "γίγαντες" απ’ τον επινοηθέντα Γολιάθ, έπεσαν κυριολεκτικά "ξεροί" απ’ τα ψεύτικα λιθαράκια, που κατά καιρούς μας εκσφενδόνισε κατακούτελα, η φαντασία της εβραϊκής θεολογίας. Δυστυχώς ολόκληρη η γιγαντιαίων διαστάσεων πανανθρώπινη νοημοσύνη, απεδείχθη ένας τέτοιος διανοητικά ανήμπορος μωρογίγαντας, που με τον παραμικρό εντυπωσιασμό, γονατίζει μπροστά στις ασήμαντες θεολογικές πετριές, της δόλιας βιβλικής ευρηματικότητας!Αν και η θλιβερή αυτή διαπίστωση, δεν φαίνεται πια να διορθώνει σχεδόν τίποτε! Εντούτοις, έστω και με καθυστέρηση αιώνων, όσοι από μας αισθάνονται τον καπνό της θρησκευτικής απάτης να μας πνίγει, ας φωνάξουμε αγανακτισμένοι: «πάψτε πια να επαναλαμβάνετε πειθήνια τα βιβλικά ψεύδη»... με την ελπίδα μέσα στον χυδαίο αυτόν παγκόσμιο πνευματικό θόρυβο, να ακουστεί η ασήμαντη αυτή απομυθοποιητική κραυγή μας... έστω από κάποιους πραγματικούς σοφούς του μέλλοντος.
Σίγουρα κάποιοι φιλεύσεβοι αναγνώστες, θα αισθάνονται μια συνεχώς αυξανόμενη πίεση επιχειρημάτων κατά του αβραμικού θεού. Επειδή όμως γνωρίζω πόσο εξαρτημένη είναι η ευθυκρισία μας, από την ενδεχόμενη άσεβη χρήση του θειου, σπεύδω να απαναδιευκρινίσω ότι, αυτό που ο πονηρός αυτός ασιάτης αποκαλεί θεό του, είναι κατασκεύασμα εντελώς δικής του επινόησης, και δεν έχει αλλά ούτε και θα μπορούσε να έχει απολύτως καμία σχέση με τον κατά πάντα αξιοσέβαστο «συμπαντικο θεο», που για όλους τους νοήμονες ανθρώπους, σε όλες τις εποχές, κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις, ήταν πηγή έμπνευσης, αφορμή αξιοπρέπειας, φιλομαθείας και αδογμάτιστης φιλοπρόοδης εξέλιξης. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος, να συγχέουμε την ανοιχτόμυαλη πανανθρώπινη φιλευσέβεια, με την θρησκοληψία και την τοπική δογματομανία, που είναι ο φυσικός χώρος των ελπιδεμπορικών ιερατείων. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε, πως άλλο πράγμα ο ΘΕΟΣ και εντελώς άλλο οι θρησκείες. Σπάνια και σε ελάχιστες ευτυχείς στιγμές της πανανθρώπινης ιστορίας, τα δυο αυτά ιερά ζητούμενα ταυτίστηκαν αξιοπρεπώς. Συνήθως οι θρησκείες μη μπορώντας να αναρριχηθούν ούτε στο στοιχειώδες ύψος της κατανόησης του θείου, κατεβάζουν τον θεό στα δικά τους μέτρα και ανάγκες! Ο Αβραάμ όπως μόλις είδαμε, σκόπιμα κατέβασε την θεότητα στα μέτρα των δικών του επιδιώξεων. Ο θεός λοιπόν του Αβραάμ, όπως εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη, δεν είναι μόνο άρπαγας, που με δόλιους τρόπους αποσπά δώρα ιάσεως, και χαρίζει ξένη γη στον προφήτη του, αλλά και από τις πρώτες κιόλας εξαγγελίες του, αποδεικνύεται ένας δυσπερίγραπτος ψεύτης, ιδιότητα καθόλου κολακευτική για έναν θεό! Τα πρώτα λόγια αυτού του θεού της Βίβλου προς τον Αβραάμ είναι: «Και θέλω ευλογεί τους ευλογούντας σε (Αβραάμ), τους δε καταρωμένους σε θέλω καταρασθεί» Γέν.ΙΒ΄3.Παράξενα λόγια γεμάτα νόημα! Λόγια όμως εντελώς απαράδεκτα για θεό, που εδώ υποβιβάζεται στο επίπεδο ενός άνευ όρων δυναμικού προστάτη, ενός και μόνου ανθρώπου! Μια τέτοια ταύτιση θεού και προφήτη, λέει πολλά. Μόνο στην εντελώς πρωτόγονη εποχή των φυλετικών θεών, έχουμε παρόμοιες τραβηγμένες περιπτώσεις θεϊκής συρρίκνωσης του θεϊκού όντως!
Ενώ λοιπόν η παραπάνω θεϊκή δέσμευση, θα έπρεπε ανά τους αιώνας να γίνει αφορμή ατελείωτων πικρών ερωτήσεων και ειρωνικών συζητήσεων, από τα αναρίθμητα πλήθη των αβρααμόθρησκων λαών.... αυτό το άνευ όρων συμβόλαιο θανάτου[1] ενός μαχητικού θεού, με έναν μοναδικό άνθρωπο, δεν έτυχε παρά μόνο υμνολογικής αποδοχής και τίποτε πέραν αυτού.
Η ερώτηση λοιπόν είναι εξαιρετικά απλή: Γιατί ο θεός χαρίζει στον Αβραάμ την απόλυτη δυναμική του συμπαράσταση, χωρίς να την ανταλλάσσει πουθενά με την παραμικρή ηθική δέσμευση; Σκεφτείτε για μια μόνο στιγμή πόσο θεός μπορεί να είναι ή και να μην είναι μια τέτοια δύναμη, όταν ευλογεί ή καταριέται τους πάντες με μοναδικό κριτήριο την στάση τους απέναντι σε έναν μοναδικό άνθρωπο! Ο άνθρωπος αυτός, ή πρέπει να είναι αλάνθαστος και αναμάρτητος σαν θεός.... ή ο θεός αυτός, που είναι έτοιμος να "πυροβολήσει" χωρίς δεύτερη σκέψη όλους ανεξαιρέτως τους εχθρούς αυτού του ανθρώπου... βολικότατο δημιούργημα της φαντασίας του! Ξαναρωτάμε λοιπόν:
Γιατί δε βλέπουμε πουθενά απ’ τον αβραμικό θεό, να προτάσσεται μια κοινή και πανανθρώπινη ηθική βάση, η παραβίαση της οποίας θα καθόριζες με δικαιοκρισία προς όλους τις θεϊκές ευχές και κατάρες;! Γιατί απεναντίας σύμφωνα με την παραπάνω δέσμευση, η αφετηρία των θεϊκών αντιδράσεων γίνεται μόνο... ο Αβραάμ; Γιατί μοναδική βάση των αντιδράσεων αυτού του θεού, είναι οι άνευ όρων ανάγκες του υψηλού προστατευόμενού του; Και επιτέλους, αφού όλοι κρίνονται με βάση την στάση τους απέναντι στον Αβραάμ, τότε γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι φορτωμένος παραδοξότητες και πλουτίζει μόνο με πληγές και κερδοφόρα ψευδή;
Ας μη γελιόμαστε, το αβραμικό αυτό εφεύρημα που ο τραυματοποιός αυτός προφήτης αποκαλεί "θεό"... μοιάζει περισσότερο με καλοακονισμένο τσεκούρι στο χέρι του, αφού δεν μπορεί ούτε κατ’ ελάχιστο να ξεπεράσει την λίθινη εποχή, της ιδιοτελούς και αποκλειστικά χρηστικής αντίληψης του θειου. Το βασικότερο όμως ερώτημα, στην προκείμενη περίπτωση δεν είναι το γιατί αυτός ο θεός δέχεται να εκτοξεύονται οι κατάρες και ευλογίες στους υπόλοιπους ανθρώπους, με μοναδικό κριτήριο την στάση τους απέναντι στον Αβραάμ! Αλλα βασικότερο προβάλει το ερώτημα, γιατί ο θεός δεν εκπληρώνει ούτε καν αυτή την εξοργιστικά μονόπλευρη δέσμευση του! Ακόμα κι αν δεχθούμε, ότι ο Αβραάμ ήταν το λαμπρότερο ηθικό διαμάντι που έλαμψε ποτέ στον ιστορικό στερέωμα του κόσμο μας, και δικαίως απέσπασε από τον θεό την ύστατη αυτή δέσμευση της άνευ όρων θεϊκής υπερασπιστικότητας! Πρέπει να ρωτήσουμε κάτι εξαιρετικά απλό: Όταν ο προφήτης από την Μεσοποταμία (σύμφωνα πάντα με την Βίβλο) πήγε πεινασμένος στην Αίγυπτο, και ο άρχοντας αυτής της χώρας ο Φαραώ, χωρίς την παραμικρή δυσφορία του πρόσφερε φιλοξενία, εργασία, τροφή και στέγη, αλλά τον γέμισε και με πλούσια δώρα κάνοντας του την ανέλπιστη τιμή, να πάρει για γυναίκα του την όμορφη (όπως νόμιζε) αδελφή του, και δέχθηκε τον Αβραάμ με ανοιχτές αγκάλες, στην μεγάλη οικογένεια των συγγενών του... ο άνθρωπος αυτός, (ο Φαραώ)... είχε κάνει μέχρι την στιγμή εκείνη το παραμικρό, που να μην ήταν παραπάνω από ευλογία γι’ αυτόν τον προφήτη; Βλέπετε εσείς, τόσο στις προθέσεις όσο και στην συμπεριφορά του Φαραώ τίποτε άλλο εκτός από ολοκάθαρες πράξεις ευλογίας; Γιατί λοιπόν αντί να απαντήσει στον Φαραώ με ευλογίες, όπως ακριβώς υποσχέθηκε, ο φιλοψευδής αυτός θεός του Αβραάμ, του στέλνει θανατικό και πληγές; Γιατί σε μια τέτοια μοναδικά φιλική συμπεριφορά, αυτός ο δήθεν "θεός" της Παλαιάς Διαθήκης, δεν απαντά κατά την ρητή δέσμευση του με ανάλογες ευλογίες, αλλά απεναντίας τον συντριβεί με ατέλειωτες πληγές και απειλές θανάτου; Αν ξέρετε την συγκεκριμένη απάντηση, παρακαλώ να την γράψτε και σε μένα! Αυτά λοιπόν τα δυσνόητα περί αβραμικού θεού, που ακόμα και στην πιο γλυκιά φιλοξενία απαντούν με πληγές και απειλές θανάτου... μάλλον αργήσαμε πολύ να τα σκεφτούμε!
Μήπως λοιπόν ήρθε επιτέλους ο καιρός, να αντέξουμε τους πόνους της θρησκευτικής μας αυτοεξέτασης; Μήπως πρέπει επιτέλους αυτόν τον θρησκο-γεννήτορα Αβραάμ, να τον διαχωρίσουμε από οποιονδήποτε ηθικό θεό, και να συνειδητοποιήσουμε ή έστω να υποπτευθούμε, ότι ο άνθρωπος αυτός απ’ την Χαλδαία, πήγε στην Αίγυπτο και γύρισε πλούσιος, εξασκώντας προφανώς μόνο το επάγγελμα του ψευδο-θεολόγου Μάγου; Παύση πληγοποιίας, η αβραμική "ευλογία"! Ας μη κοροϊδευόμαστε, ο Αβραάμ δεν συνοδεύεται από κανέναν ΘΕΟ! Αλλά και τα περί ευλογίας από τον θεό του Αβραάμ, είναι εντελώς ανυπόστατα. Ούτε ο θεός του Αβραάμ, (που είναι προϊόν της χαλδαϊκής του ευρηματικότητας), πολύ δε περισσότερο ο ίδιος ο μάγος Αβραάμ, είναι σε θέση να μοιράσει οποιεσδήποτε ευλογίες. Η πραγματική και ουσιαστική ευλογία που μπορεί άνθρωπος να προσφέρει στον συνάνθρωπο του, είναι η θεραπεία της άγνοιας και ο Αβραάμ δεν διέθετε τίποτε στην κατεύθυνση αυτή. Απ’ την άλλη μεριά βέβαια, αν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε την δήλωση: «Και θέλω ευλογεί τους ευλογούντας σε (Αβραάμ), τους δε καταρωμένους σε θέλω καταραστεί» Γέν.ΙΒ΄3 μόνο απ’ την στενή ιδιοτελή σοφία του μάγου, τότε θα δούμε ότι τα περί "ευλογίας" και "κατάρας" δια ίδιον όφελος, μάλλον ευσταθούν απολύτως! Ο Αβραάμ δεν είναι σε θέση να θεραπεύσει τίποτε απολύτως, αφού αγνοεί (όπως όλοι στην εποχή του) τους μηχανισμούς και τις αιτίες της οποιασδήποτε νόσου. Συνεπώς, κάθε απόπειρα θεραπευτικής ευλογίας, του είναι παντελώς αδύνατη. Ο Αβραάμ όμως, έλυσε με μοναδικό, Χαλδαιικό θα λέγαμε τρόπο, αυτή του την ανικανότητα. Έγινε θεραπευτής των "τραυμάτων" που ο ίδιος δημιουργούσε! Ο Αβραάμ και ο "θεός" του, μόνο τότε μπορούσαν αποτελεσματικά να ευλογήσουν (με το αζημίωτο) κάποιον, αφού πρώτα αποτελεσματικά και κρυφίως... τον "καταραστούν"! Άρση αυτής ακριβώς της δικής τους μυστικής καταροποίησης, ήταν η μοναδική "ευλογία" που μπορούσαν θεαματικά να προσφέρουν ο μάγος και ο θεός του απ’ την Ουρ της Χαλδαίας!!! Σκεφτείτε το! Το να είσαι θεραπευτής των πληγών που ο ίδιος δημιουργείς, είναι μια πρώτης τάξεως "ευλογία"! Τα περιθώρια επιτυχίας (με την άρση των αιτιών-πληγών) είναι εξασφαλισμένα! Οι θεαματικοί μάλιστα εντυπωσιασμοί και η ευγνωμοσύνη των θεραπευθέντων, εξασφαλίζουν σημαντικότατες ευκαιρίες υλικών ανταλλαγμάτων, αλλά και την έντονη φήμη του θεραπευτή! Οι κίνδυνοι αποκάλυψης περιορισμένοι στο ελάχιστο, αφού ο κόσμος την εποχή εκείνη ήταν ένα κράμα άδολης φιλοξενίας, άγνοιας, ευπιστίας και απέραντης δεισιδαιμονίας! Μοναδικά εμπόδια στην συγκεκριμένη αυτή συνταγή ζωής και πλουτισμού ενός μάγου, η διείσδυση στο περιβάλλον του ανύποπτου θύματος, καθώς και η άριστη γνώση των πληγοποιών ή ασθενοποιών υλικών! Βέβαια, όπως έχουμε ξαναπεί, όλα αυτά τα αδιανόητα προφητικά κατορθώματα, θα μας ήταν παντελώς αδιάφορα, αν δεν αφορούσαν τον Αβραάμ, τον γενάρχη της Βιβλική πίστης... πίστη που όπως καταλαβαίνετε, όχι μόνο διέγραψε τρομακτική ιστορική τροχιά, αλλά ως γεννήτορας τριών θρησκειών, ασκεί ακόμα υψηλή κηδεμονία στην δική μας ζωή, καθώς και δισεκατομμυρίων άλλων ακόμα ανθρώπων! Ας δούμε λοιπόν με ενδιαφέρον την συνεχεία. Ποιός θα το πίστευε λοιπόν, ότι αμέσως μετά το μεγάλο κόλπο στην Αίγυπτο, η Βίβλος, θα μας παρουσίαζε μια ακόμα παραλλαγή της πληγοφόρου νύφης. Κι’ όμως, ο πάμπλουτος πλέον Αβραάμ μετά την επιστροφή του στην Χαναάν, από την Αίγυπτο, αν και «πλούσιος σφόδρα» Γέν.ΙΓ΄2, ξαναστήνει αυτή τη φορά χωρίς καμία δικαιολογία λιμού (πείνας) ή ανέχειας, ακριβώς το ίδιο συμπεθερικό δόκανο, σε έναν πάμπλουτο (αυτή τη φορά Φιλισταίο) βασιλιά τον «Αβιμέλεχ». Αναφέρω τον «λιμό» (σιτοδεία-πείνα) που ήταν δήθεν η αφορμή για το ταξίδι του ζεύγους στην Αίγυπτο (Γέν.ΙΒ΄10) διότι στους Γεράρους, την φιλισταιική αυτή πόλη, όπου ο Αβραάμ κατεβαίνει για να επαναλάβει το "κόλπο της αδελφής", δεν υπήρχε κανένας απόλυτος λόγος να πάει, αφού ο Αβραάμ ήταν ήδη πάμπλουτος. Επιγραμματικά η Βίβλος αναφέρει: «και δεν εχώρει αυτούς (τον Αβραάμ και τον Λώτ) η γη, διότι ήσαν τα υπάρχωντα αυτών πολλά, (τόσα πολλά ώστε) δεν ηδύναντο να κατοικώσιν ομού» Γέν.ΙΓ΄6. Με τόσα πλούτη λοιπόν που εξασφάλισε ο Αβραάμ απ’ τις χρυσοφόρες αιγυπτιακές πληγές, μπορούσε να ζήσει μαζί με την πεντάμορφη γυναίκα και τους δούλους του, ανενόχλητος την ποιμενική ζωή του, οπουδήποτε στην φιλόξενη Χαναάν, αποφεύγοντας τους δήθεν φιλήδονους βασιλιάδες και τις οργανωμένες πόλεις!
Η περιοχή άλλωστε που ο Αβραάμ πρωτοκατέλυσε στην Χαναάν, «μεταξύ (των πόλεων) Βαιθύλ και Γαί», ήταν πάνω απ’ το βορειοδυτικότερο άκρο της Νεκράς θαλάσσης (βλ. σχετικό χάρτη) και κανένας απόλυτος λόγος δεν αναγκάζει τον προφήτη να κατέβει πολύ πέρα απ’ το νοτιότερο άκρο της νέκρα θάλασσας, στην πλούσια παραλιακή φιλισταιική πόλη των Γεράρων, όπου για δεύτερη φορά διαλαλεί την πονηρή πραμάτεια του λέγοντας: «περί Σάρας της γυναικός αυτού, αδελφή μου είναι...» Γέν.Κ΄2 Όταν πηγαίνεις σε μια ξένη πόλη, και λες για την όμορφη γυναίκα σου που σε συνοδεύει: «αδελφή μου είναι» και αυτή επιβεβαιώνει: «αληθώς αδελφός μου είναι» Γέν.Κ΄13 το πιθανότερο που μπορεί να σου συμβεί στην πόλη αυτή είναι, κάποια στιγμή να σου ζητήσουν την όμορφη γυναίκα σου... σε γάμο! Στην πόλη των Γεράρων λοιπόν, από μια περίεργη επανάληψη συμπτώσεων, την Σάρρα ζήτησε σε γάμο, (από τον άντρα της!), ξανά, όχι οποιοσδήποτε, αλλά ο πλουσιότερος άνθρωπος της πόλης ο ίδιος ο βασιλιάς! «Απέστειλεν δε ο Αβιμέλεχ ο βασιλεύς των Γεράρων και έλαβε την Σάρρα» Γέν.Κ΄.2 Πουθενά δεν γράφει η Βίβλός κάτι για δυσαρέσκεια, αγανάκτηση, πικρία ή έκπληξη του συζύγου-αδελφού Αβραάμ. Ο Αβραάμ όχι μόνο δεν έφερε αντίσταση, αλλά είναι προφανές ότι με μεγάλη χαρά έλαβε και απ’ αυτόν τον βασιλιά τα πλούσια βασιλικά δώρα, κατά την αποχώρηση της αδελφής του νύφης για το παλάτι! Ξανά γάμους και βασιλικά δώρα, ξανά χαρές και ανταλλάγματα στον "αδελφό" της Σάρρας!Και ο πλέον ήπιων προβληματισμών αναγνώστης, έχει πια την παράξενη αίσθηση ότι ο Αβραάμ κατεβαίνει στα Γέραρα, μόνο για να επαναλάβει το κερδοφόρο κόλπο της πληγοπαγίδευσης. Το εντελώς ανεξήγητο μάλιστα είναι, ότι ούτε και μετά το τέλος της περιπετειώδους αυτής επίσκεψης, εμφανίζεται πουθενά στην αφήγηση οποιαδήποτε άλλη αιτία επίσκεψης της πόλης αυτής από τον Αβραάμ!
Όπως είπαμε λοιπόν, μπροστά μας έχουμε πιθανότατα, μια απ’ τις πολλές φορές που ο Αβραάμ έθεσε το πετυχημένο κόλπο της αδελφής σε εφαρμογή και η πανομοιότυπη αυτή επανάληψη, παρέμεινε καταγραμμένη, για να μη χαθούν οι πρόσθετες λειτουργικές λεπτομέρειες, της αποδοτικής αυτής εκπληκτικής βιοποριστικής μαγγανο-σεξουαλικής συνταγής, που φαίνεται να είναι: καταθέλγω - διεισδύω - πληγιάζω - θεραπεύω - κερδίζω! Όλα δείχνουν, ότι ο Αβραάμ απλώς ξαναβγήκε με τα κάλλη της Σάρρας παγανιά! Τα θέλγητρα της Σάρρας, πρέπει να ήταν πρώτης τάξεως εισιτήριο προσέγγισης και διείσδυσης, στα ενδότερα του πάμπλουτου επιλεγμένου θύματος. Όσο για την ακατανόητα μεγάλη ηλικία της Σάρρας, κατά την διάρκεια των ερωτικών της περιπετειών, μη μπερδεύεστε, έχουμε πει πως δεν έχει απολύτως καμιά ουσιαστική ή ενδεικτική άξια, μια και η επαναλαμβανόμενη αριθμητική ασυναρτησίας των βιβλικών ηλικιών, είναι μάλλον αποτέλεσμα επανελημένων προσθαφαιρέσεων, για την προσαρμογή των βιβλικών υπερβολών στις καλογερικές φαντασιώσεις και στα φυσιολογικά επίπεδα της ανθρώπινης ηλικίας. Η ηλικία της Σάρρας, πρέπει να ήταν η καταλληλότερη για τέτοιες ερωτικές περιπέτειες.
Αν ξεχάσουμε λοιπόν τις αριθμητικές ασυναρτησίες της Βίβλου, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι η γλυκιά Σάρρα κατά την διάρκεια των ερωτικών της περιπετειών, πρέπει να ήταν στην ακμή της γυναικείας θελκτικότητας! Οι ερωτικές της επιτυχίες, σε δυο πάμπλουτους βασιλιάδες, το επιβεβαιώνουν αυτό με τον καλύτερο τρόπο! Διαβάζοντας λοιπόν για δεύτερη φορά τα πανομοιότυπα κατορθώματα του Χαλδαίου Αβραάμ, και στον πιο καλοπροαίρετο ενδιαφερόμενο, γεννιέται τουλάχιστον η αίσθηση, ότι ο Αβραάμ εμπλέκεται σε κάτι, που ενώ με ακρίβεια γνωρίζει την κατάληξη του, κάθε άλλο παρά θέλησε να το αποφύγει! Γιατί λοιπόν επαναλαμβάνει ο Αβραάμ "το κόλπ[.1] ο της αδελφής"; Γιατί παγιδεύει ξανά τους πιθανούς έρωτες της γυναικός του; Γιατί ο Αβραάμ που γνωρίζει πια πολύ καλά τις πληγερές αντιδράσεις του θεού του σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν μεταβάλει καθόλου στάση;"Φοβάται για την ζωή του" θα επαναλάβει ο πιστός! Καλώς... Γιατί δεν νοιάστηκε όμως καθόλου, για την ζωή των σίγουρων θυμάτων του οργίλου θεού του; Αν ήταν πραγματικά άνθρωπος θεού, γιατί τουλάχιστον την δεύτερη αυτή φορά, δεν χρησιμοποίησε μια άλλη επιτέλους δικαιολογία, απ’ το δοκιμασμένο και άκρως παγιδοποιό για τα θύματα του: "αδελφή μου είναι"; Αν δεχθούμε ότι ο Αβραάμ για άγνωστους έστω λόγους, ήταν αναγκασμένος να μεταβεί μαζί με την πεντάμορφη Σάρρα, προσωρινά στους Γεράρους. Γιατί στην δεύτερη αυτή περίπτωση, η Σάρρα με την θεϊκή της σοφία, αντί για την εμφανίσιμη αδελφή δεν προσποιήθηκε χονδροειδώς... την παθούσα; Γιατί π.χ. δεν βρίσκουμε γραμμένο: "είπε ο Αβραάμ περί της αδελφής αυτού... ασθενής είναι"!!Γιατί και στην δεύτερη αυτή περίπτωση, δεν βρίσκουμε την παραμικρή διαφοροποίηση απ’ την ξερή δήλωση: «αδελφή μου είναι» που οπωσδήποτε αφήνει προς κάθε ενδιαφερόμενο, ανοιχτές όλες τις ευκαιρίες; Γιατί δεν εμφανίσθηκε σαν μια ανήμπορη ή απλά απεριποίητη[2] γυναίκα... ώστε δια μιάς να αποκλείσει κάθε επίδοξο εραστή και κάθε προσωρινό ή επίσημο έρωτα; "Μα έτσι θα έλεγε ψέματα", θα αντειπεί κάποιος! Έλεγε όμως λιγότερα ψέματα, υποκρινόμενος για δεύτερη τώρα φορά... τον αδελφό της ανύπαντρης συζύγου του; Απ’ την άλλη, πότε επιτέλους ο Αβραάμ θα αποφάσιζε να σταθεί υπερασπιστικά δίπλα στην αξιοπόθητη γυναίκα του; Γιατί δεν λυπάται τα πιθανά θύματα της πλεκτάνης του, τώρα που οριστικά είχε διαπιστώσει, την δυναμική αντίδραση των θεϊκών πληγών, σε οποίον ακουμπήσει ερωτικά την γυναίκα του Σάρρα; Βέβαια τέτοιες και άλλες παρομοιες ερωτήσεις, δεν έχουν νομίζω καμία ελπίδα απάντησης!Ο Αβραάμ λοιπον ούτε κρύβεται ούτε φοβάται! Κατέβηκε με συγκεκριμένους παγιδοποιούς στόχους, και η Σάρρα εκτελεί με απόλυτη ακρίβεια τους προσυμφωνημένους σχεδιασμούς. Η Σάρρα με τις δολερές της χάρες, έπρεπε να διεισδύσει στον πλούσιο οίκο του βασιλιά της πόλης, ανοίγοντας τον δρόμο στις κερδοφόρες πληγές του προφήτη, κι αυτό έκανε με ξεχωριστή επιτυχία! «Αβραμισμός»: η δια των πληγών ομηρία
[1] Το ονομάζω συμβόλαιο θανάτου αφού αν σε καταραστεί "θεός" είναι δύσκολο να ξεφύγεις το χειρότερο! Πρέπει άλλωστε να θυμηθούμε πως, όταν η "θεϊκή κατάρα" ταυτίζεται με τα συμφέροντα ενός ανθρώπου, τότε έχουμε την καθαρότερη περίπτωση βλαπτικής (μαύρης) μαγείας!!
[2] Σε μια ακραία παρόμοια συμπεριφορά, την εποχή του σκληρού δουλεμπορίου γυναίκες της ανατολικής Αφρικής (της φυλής Μούρση) κακοποίησαν το πρόσωπο τους (μεγαλώνοντας το κάτω χείλος) τόσο, ώστε παραμόρφωναν τα χαρακτηρίσθηκα τους για να μην συλληφθούν απ’ τους δουλεμπόρους! Έκτοτε παρέμεινε ως έθιμο διαφυγής απ’ την αρπαγή!
Διεισδύοντας βαθύτερα στα παράξενα μαγικά βιβλικά στρατηγήματα, ανιχνεύουμε τα απίστευτα μαζικά όπλα εξόντωσης, με τα οποία το ιουδαϊκό ιερατείο κατάφερε να παραμερίσει βίαια 14 πάνοπλα έθνη της Χαναάν και να εδραιώσει την παρουσία του λαού Ισραήλ στη Παλαιστίνη!Αρχικά προσεγγίζουμε αναλυτικά τα "θαύματα" στο δήθεν θεοβάδιστο όρος Σινά, όπου στρατοπέδευσε ο λαός Ισραήλ, μετά την έξοδό του απ’ την Αίγυπτο!Με έκπληξη διαπιστώνουμε, ότι ο ολόχρυσος λατρευτικός μόσχος, που ο Ααρών ο αδελφός του Μωυση κατασκεύασε με τα ίδια του τα χέρια... έγινε μόνο για να καταφέρουν τα δυο αδέλφια να κλέψουν το αιγύπτιο χρυσαφί απ’ τον ίδιο τους τον λαό!Η καιόμενη και μη κατακαιόμενη βάτος, ένα παγκοσμίως γνωστό "θαύμα"... δεν είναι παρά ένα απλό πυρολατρικό τεχνούργημα, που ανάλογό του διέθεταν πολύ προ του Μωυσέως, όλοι οι πυρολατρικοί λαοί, σε τόπους γεωθερμίας πετρελαίου και εύφλεκτων αερίων, που αποδεδειγμένα υπάρχουν ακόμα στο Σινά!Μάλιστα, κατασκεύασα ο ίδιος μια τέτοια καιόμενη και μη κατακαιόμενη βάτο, και κατ’ επανάληψη την έχω επιδείξει σε τηλεοπτικούς σταθμούς όλης της χώρας, εξηγώντας πως το σκεπτικό της κατασκευής της, προκύπτει από την ίδια την ανάλυση του βιβλικού κειμένου!Οι Νόμοι του Σινά μας απασχολούν επίσης για λίγο, μόνο για να γίνει φανερό, ότι είναι αυθεντικό αντίγραφο των πολύ παλαιότερων νόμων του Χαμουραμπί!Αμέσως μετά την προσοχή μας τραβά η υπερ-διάσημη «Κιβωτός της Διαθήκης». Πρόκειται για ένα κιβώτιο που περιέχει ατόφιο θάνατο, πληγές και "τέρατα", όπως άλλωστε αρμόζει σε αυθεντικούς μάγους! Οι αναρίθμητες λεπτομερείς περιγραφές της ανάμιξής της σε νικηφόρες μάχες, δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για το τρομακτικό περιεχόμενό της! Άλλωστε, όπως βεβαιώνει και η Adrienne Mayor, (καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον) δεν είναι παρά ένα αντίγραφο κιβωτίου δηλητηρίων, που ανάλογό τους είχαν όλοι οι λαοί της Ανατολής, που ασχολούντο με την δηλητηριο-χρηστική μαγεία!Στις μάχες που είναι αναγκασμένοι να δώσουν για την είσοδο και την εδραίωση τους στην Γη Χαναάν, η εκτεταμένη χρήση δολίων θανατηφόρων οπλών κάθε τύπου, γίνεται σταδιακά ορατή. Κάτι που πλέον δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, μια και στο προαναφερθέν βιβλίο της «Βιολογικά και χημικά όπλα στον αρχαίο κόσμο» η Adrienne Mayor (ειδική στην πρώιμη ιστορία της επιστήμης), βεβαιώνει με πλήθος επιχειρημάτων, πως η χρήση δόλιων οπλών μαζικής φθοράς, πληγών και μολυσματικού θανάτου, ήταν ευρύτατα διαδεδομένη, στους λαούς της Ανατολής πολύ προ του Μωυσέως! Στο ίδιο πνεύμα κινούμενος ο τέως πρόεδρος των ελλήνων ιατροδικαστών, ονόμασε αυτό το βιβλίο μου ως «το πληρέστερο εγχειρίδιο αρχαίας δηλητηριογνωσία» και προφανώς δεν είχε καθόλου άδικο.Με την βοήθεια αυτού του βιβλίου, για πρώτη φορά θα διαπιστώσετε, ότι τα αναρίθμητα περιστατικά νικητήριων βιβλικών μαχών και μαζικών θανάτων των αντίπαλων του Ισραήλ, που αποδίδονται σε φονικούς "αγγέλους", πραγματοποιούνται χωρίς καμιά αμφιβολία, με την δόλια χρήση τέτοιων αόρατων οπλών μαζικής εξόντωσης! Στις αναρίθμητες τηλεοπτικές εκπομπές που έχω συμμετάσχει, με αντίπαλους ιερείς και θεολόγους κάθε βαθμίδος, ουδέποτε κατάφεραν να κρύψουν την αμηχανία τους, όταν παρουσίαζα τα περίεργα δεδομένα αυτών των θανατηφόρων "θαυμάτων"!Στα επαναλαμβανόμενα αυτά βιβλικά περιστατικά υδατο-μαγγανείας, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιδανική τοπογραφία του "θαύματος" που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική! Οι προφήτες, Κριτές, ιερείς, και γενικότερα οι ολιγάριθμοι βιβλικοί μαχητές, βρίσκονται πάντοτε κριμένοι ψηλά στις πήγες κάποιου χειμάρρου, ενώ οι αντίπαλοί τους, βρίσκονται βολικότατα στρατοπεδευμένοι κάτω στην ίδια κοιλάδα, όπου καταλήγει ο ελεγχόμενος απ’ αυτούς χείμαρρος!Το σκηνικό αυτό της εύκολης υδατο-νοθείας ανιχνεύεται εύκολα στη μάχη του όρους Θαβώρ, όπου η Κριτής Δεββώρα, χωρίς μάχη, καταφέρνει θανάσιμο πλήγμα στους υπεράριθμους ανυποψίαστους αντιπάλους της!Η μάχη του Γεδεών, είναι επίσης απολύτως αποκαλυπτική. Ακόμα και ένας ανυποψίαστος αναγνώστης, μπορεί εύκολα να καταλάβει, ότι οι τριακόσιες υδρίες που μεταφέρει ο Γεδεών ψηλά στις πηγές του χειμάρρου, σκοπό έχουν να μολύνουν με ασθενοποιό υλικό, το νερό που καταναλώνουν οι ανυποψίαστοι στρατιώτες των αντίπαλων τους κάτω στην κοιλάδα! Η περιγραφή παρουσιάζει 300 μόνο μαχητές που μεταφέρουν υδρίες ψηλά στις πηγές, να στέλνουν από εκεί, τον "άγγελο του θανάτου" σε πολλές χιλιάδες πάνοπλων αντιπάλων τους κάτω στην κοιλάδα!Μάλιστα στο βιβλίο αυτό, έγραψα τότε χαρακτηριστικά: «το δραστικό αυτό υλικό κατάρας, πέφτοντας ακατάπαυστα στο πόσιμο νερό των στρατοπεδευμένων εχθρών, θα μεταβάλλει ασταμάτητα για ώρες πολλές το ρυάκι, σε ολόδροσο αλλά δραστικότατο επικαταρωμένο ύδωρ»! Για λίγες ώρες, η οργή του Κυρίου, θα κυκλοφορεί στο αίμα τους με ελαφρά μόνο δυσφορία. Τα συμπτώματα όμως γρήγορα θα κορυφωθούν, και η νύχτα που θα’ ρθεί θα είναι ανυπόφορη. Το επόμενο πρωί η οργή του Κυρίου θα έχει παραλύσει εκ του ασφαλούς και κυριολεκτικά «εκ των ένδο», κάθε έννοια στρατιωτικής αντίστασης».Η μάχη του Σαούλ με 600 μόνο μαχητές επαναλαμβάνει το ίδιο σκηνικό με την ίδια τοπογραφία, και φυσικά το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα!Αυτή όμως που είναι ξεκάθαρα μαγική νίκη, με όπλα μαζικού αφανισμού, είναι η μάχη του Σεναχειρείμ! Σ’ αυτήν ακόμα και οι εξηγήσεις των θεολόγων, δεν αποκλείουν τον "θεόσταλτο" λοιμό! Προσεκτικότερη όμως ανάλυση αυτής της μάχης, φωτίζει αναπόφευκτα το πραγματικό νικηφόρο στρατήγημα. Οι βιβλικοί ιερείς, αφού πρώτα έφραξαν ή αχρήστευσαν όλες τις γύρω πήγες υδάτων, ανάγκασαν το στράτευμα του Σελαχειρείμ να χρησιμοποιήσει τα μοναδικά διαθέσιμα νερά που έτρεχαν απ’ τα τείχη της περικυκλωμένης πόλεως Ιερουσαλήμ! Η αφήγηση λέει πως οι εχθροί: «έπιον ύδατα ξένα». Β΄Βασ. ΙΘ΄24 Που φυσικά δεν ήταν μόνο «ξένα» αλλά... και μολυσμένα, απ’ το ιουδαϊκό ιερατείο που είχε τον απόλυτο έλεγχό τους! Η περιπέτειες της πανέμορφης και ηρωικής μάγισσας Ιουδίθ, είναι επίσης στην ίδια κατεύθυνση εξωφρενικά αποκαλυπτικές. Κι αυτές είναι μόνο λίγες χαρακτηριστικές περιπτώσεις δηλητηριο-χρησίας, που στη Βίβλο μετονομάζονται σε θεϊκό "θαύμα".Η Βίβλος φυσικά παρουσιάζει τα γνωστά αυτά στον αρχαίο κόσμο βρόμικα στρατηγήματα ως επέμβαση αγγέλων... ταυτόχρονα όμως, σκόρπιες λέξεις στο κείμενό της, υποδεικνύουν έμμεσα και την κατάλληλη ανθρωποκίνητη ερμηνεία της δήθεν θεόσταλτης νίκης!Χαρακτηριστική έπ’ αυτού, είναι η περίπτωση του Σαμψών και η άνετη νίκη του απέναντι σε χίλιους οργανωμένους Φιλισταίους στρατιώτες, που τους σκοτώνει μόνος του, χρησιμοποιώντας μια σιαγώνα Γαιδάρου! Όμως εντελώς αναπάντεχα, η ίδια η αφήγηση μας παρουσιάζει των ήρωα Σαμψών, μετά το τέλος αυτής της απίστευτα νικηφόρου μάχης... να κλαίει από βασανιστική δίψα! Αυτή ακριβώς η αναφορά στην βασανιστική δίψα του Σαμψών... θα μπορούσε να απουσιάζει από το κείμενο, χωρίς η αφήγηση να χάσει τίποτε απ’ το θεολογικό της μεγαλείο! Εντούτοις είναι εκεί! Και είναι εκεί... μόνο για να οδηγήσει τον μυημένο αναγνώστη, στο αναπόφευκτο και διαφωτιστικό ερώτημα! Γιατί δεν πίνει ο Σαμψών νερό απ’ τα παγούρια των χιλίων σκοτωμένων Φιλισταίων που έχει μπροστά του; Δεν είχαν χίλιοι στρατιώτες στην εξάρτηση τους λίγο νερό, για να ξεδιψάσουν την αφόρητη δίψα του ο θεοδύναμου Σαμψών;Μια οργανωμένη χιλιαρχία στρατιωτών, ασφαλώς και είχε μαζί της άφθονο νερό, ικανό να προσφέρει ακόμα και ένα δροσιστικό μπάνιο στον νικητή ήρωα Σαμψών, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα ήταν καθόλου φρόνιμο εκ μέρους του! Μια και σ’ αυτό ακριβώς το μαγκανισμένο νερό, οφείλει ο Σαμψών την άνετη επικράτησή του και τον ατιμωτικό θάνατο, των πολυάριθμων ημιθανών Φιλισταίων από το χέρι του!Με έκπληξη μου λοιπόν διαπίστωσα, πως σχεδόν σε κάθε νικηφόρα μάχη, η βιβλική αφήγηση αφήνει πάντοτε κάποιους σκορπιούς υπαινιγμούς και λέξεις κλειδιά, που οδηγούν αναπάντεχα στην κατανόηση του μηχανισμού της δηλητηριο-χρησίας!Η συνολική μελέτη αυτών των παράξενων "θαυμάτων", δεν αφήνει στον ερευνητή καμία απολύτως αμφιβολία, για τους ευφυείς θανατηφόρους μηχανισμούς της αόρατης νικητήριας υδατο-μαγγανείας.Στο δεύτερο αυτό βιβλίο, αναλύονται τουλάχιστο είκοσι τέτοιες περιπτώσεις, που δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία, για το τι ακριβώς ήταν ο "άγγελος πανούκλα" που θέριζε τους εχθρούς του ιουδαϊκού Ιερατείου! Αναφέρω δε ως υπεύθυνους μόνο του ιερείς, για να μην νομίσει κανεις ότι τα μυστικά αυτά όπλα, ήταν σε γνώση του λαϊκού Ισραηλίτη! Όχι, η βιβλική αφήγηση είναι κατηγορηματική, τα μυστικά αυτά φονικά υλικά, τα πανίσχυρα αυτά βρόμικα όπλα, καθώς και τους μυστικούς μηχανισμούς παραγωγής τους, τα γνώριζαν μόνο λίγοι μάχιμοι ιερείς του Ιουδαϊκού ιερατείου!Το βιβλίο αυτό τελειώνει, προσπαθώντας να αποδείξει (όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο) πως η πρώτη μορφή ταχύκαυστης ύλης (μορφή πυρίτιδας) βρισκόταν διαθέσιμη στα χέρια του Μωυσέως! Τα υλικά: άνθρακας, θειάφι και αλάτι, που καθημερινά αντάμωναν στο θυσιαστήριο ολοκαυτωμάτων, συνθέτουν πράγματι μια πρωτόγονη μορφή πυρίτιδας!
Το βιβλίο μου αυτό, σας ξεναγεί επίσης, σε αναρίθμητα ακόμα άγνωστα χαρακτηριστικά της αγριότερης θεότητας που δημιουργήθηκε ποτέ: Εντολές βρεφοκτονίας, σφαγή αμάχων γυναικόπαιδων, φρικτός θάνατος αιχμαλώτων, αδελφοκτόνοι πόλεμοι και απίστευτες άλλες αγριότητες συνθέτουν το πορτρέτο ενός θεού, που κατασκευάσθηκε εξολοκλήρου στην φαντασία επιθετικών μάγων, που στην συνεχεία κατάφεραν να αγιοποιηθούν, και τελικά να παρουσιαστούν ως ιερά πρότυπα στις κατοπινές χριστιανικές κοινωνίες!




Κατακλυσμός από κατάρες στην Παλαιά Διαθηκη!

"Ευλογία" και "κατάρα"
Το έπος του πατριαρχικού δόλου.

«θέτω έμπροσθεν σας
ευλογία και κατάρα
ευλογία εάν υπακούετε...
κατάρα εάν δεν υπακούετε»

Δευτερ.11.26-28.

Η αβρααμική "θρησκεία", σ’ όποιον θέλει ακόμα και επιφανειακά να την ελέγξει, δεν αφήνει περιθώρια παρανοήσεων. Είναι σαφώς η θρησκεία του πολυμήχανου δόλου, μόνο που στις αφηγήσεις της η Βίβλος, για λόγους εντελώς ευνόητους, έκρυψε το δόλο κάτω απ’ τον πολύ περίεργο, για θρησκεία, συνδυασμό δυνάμεων, την «ευλογία και κατάρα» Δευτ.11.26.Αυτό ακριβώς που σε μας με μια πρώτη ματιά δεν λέει και σπουδαία πράγματα, είναι η ψυχή και το δόγμα της αβρααμικής σκέψης! Η ευλογία και η κατάρα, είναι τα βασικά εργαλεία της βιβλικής παρακαταθήκης, γι αυτό και με τόση φροντίδα βλέπουμε να τα μεταφέρουν ο ένας πατριάρχης στον άλλον. Γέν.12.3 // Γέν.27.12 ,36,41. // Γέν.28.4.Ας πάρουμε όμως πρώτα την «ευλογία», όπως αυτή εμφανίζεται αρχικά στην συνεργασία του αβρααμικού θεού, με τους πρωτο-προφήτες του, στην επαναλαμβανόμενη δήλωση, που ούτε λίγο ούτε πολύ υπονοεί ότι από τους προφήτες αυτούς: «θα ευλογηθούν όλες οι φυλές της γης». Γέν.12.3 Ρωτάμε λοιπόν, σύμφωνα με τις πλέον επιεικέστερες ερμηνείες των προφητικών ενεργειών. Πόσοι ευλογήθηκαν τελικά απ’ αυτούς, που πρώτοι απ’ όλους γέννησαν και εφάρμοσαν την πολύ ενδιαφέρουσα και περίεργη αυτή ιδέα της "ευλογίας";Τρεις μεγάλες και πλούσιες περιοχές, φαίνεται να επισκέφθηκε ο Αβραάμ, ο μετανάστης προφήτης, κουβαλώντας επιμελώς μαζί του τις προθέσεις και τα σχέδιά του να "ευλογήσει" τον κόσμο. Και οι τρεις αυτές περιοχές γνωρίζουν μια λαίλαπα πληγών, ενώ ο Αβραάμ και στις τρεις περιπτώσεις πλουτίζει. Μάλιστα η χαναναιική πεντάπολη του Ιορδάνη "ευλογείται" τόσο αποτελεσματικά από τον θεό του Αβραάμ, ώστε αντί για δροσερή θεϊκή ευλογία, δέχεται καυτή θεϊκή αποτέφρωση!Μήπως όμως και ο Ιακώβ, "ευλογώντας" την Παλαιστινιακή Συχέμ, τα κατάφερε χειρότερα; Ή μήπως ο "σωτήρας" της Αιγύπτου Ιωσήφ, δεν ξέκανε ολόκληρη την Αίγυπτο, σκορπώντας απλόχερα την οικονομική σύμφορα πάνω από ολόκληρη την χώρα, με τις ολέθριες προφητικές του ευλογίες;Η εβραϊκή Βίβλος, περιχαρώς κατέγραψε όλους αυτούς τους πανούργους άθλους των ηρώων της. Η ίδια μάλιστα, απολύτως ξεκάθαρα ομολογεί, ότι οι "ευλογίες" των προφητών της, σταθερά αφανίζουν και εξοντώνουν, αντί να δημιουργούν έστω και τις πιο ασήμαντες προϋποθέσεις για οποιεσδήποτε ουράνιες ή επίγειες ευλογίες, που όλοι εμείς θα περιμέναμε.Μέσα λοιπόν στις βιβλικές αυτές ιστορίες, οι μόνοι που φαίνονται αληθινά ευλογημένοι απ’ τις φοβερές αυτές εξελίξεις, είναι οι ίδιοι οι προφήτες, που κάθε φορά που οι "ευλογίες" τους χτυπούν τους γύρω λαούς, αυτοί είναι οι μόνοι που γίνονται ολοένα πλουσιότεροι.Μερικοί, θα αντειπούν περισπούδαστα.Μα οι θεϊκές ευλογίες δεν αναφέρονται καθόλου σε υλικά πλούτη, αλλά σε πνευματικά αγαθά!Η Βίβλος όμως γι αυτήν τουλάχιστον την εποχή- διαφωνεί ξεκάθαρα έπ’ αυτού. Λέει χαρακτηριστικά: «Ο Κύριος ευλόγησε τον κύριόν μου (Αβραάμ) σφόδρα και έγεινε μέγας (σε τι έγινε μέγας και έδωκεν εις αυτόν πρόβατα και βόας και αργύριον και χρυσίον και δούλους και δούλας και καμήλους και όνους» Γέν.24.34 & 33.11. Μήπως στερήθηκαν ανάλογων υλικών ευλογιών, ο Ιωσήφ και οι υπόλοιποι αυτοί πρωτο-προφήτες;
Επιτέλους όμως, γιατί αναλαμβάνουν να ευλογήσουν τους πάντες, αφού ούτε υλικά και πολύ περισσότερο πνευματικά είναι σε θέση να τους προσφέρουν το παραμικρό;
Μήπως λοιπόν εθελοτυφλούμε, αρνούμενοι να δούμε αντικειμενικά, όλα όσα φανερά οι άνθρωποι αυτοί κάνουν; Αφού ολοφάνερα κάνουν τα πάντα, αρκεί «ευλογώντας» τους άλλους, να γίνονται αυτοί ολοένα πιο ισχυροί σε υλικά αγαθά και προνόμια;
Μήπως όμως το «σπέρμα» των μεγάλων αυτών πρωτο-προφητών τα κατάφερε καλύτερα; Να ευλογήσει δηλαδή αληθινά τον κόσμο γύρω του; Δυστυχώς, η ίδια η βιβλική αφήγηση δείχνει κατά πολύ περίεργο τρόπο επί σειρά γενεών, τους τριγύρω λαούς, να αρνούνται με πείσμα όλες τις "ευλογίες" των εισβολέων απογόνων τους στη γη τους! Μήπως λοιπόν η αβρααμική "ευλογία" είναι κάτι απ’ το οποίο τελικά πρέπει προσεκτικά να φυλαγόμαστε; Μήπως το βιβλικό κείμενο μαζί με τον υπερ-ήρωά του Αβραάμ και την περίεργη εγκεφαλική θεότητά του, παίζουν μαζί μας με τις λέξεις, απειλώντας μας φανερά με... "ευλογία" και μάλιστα αβρααμική;
Ας εμβαθύνουμε λίγο στον όρο και στη διαδικασία της ευλογίας: Ευλογία: Ευ-λογία, το εύ ομιλείν, καλλιλογία, έπαινος, εγκώμιο. Ευ-λογώ: ομιλώ καλώς περί τινός, λέγω καλούς λόγους, επαινώ, εγκωμιάζω. Έτσι λοιπόν για να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους. "Ευλογία" είναι το εργαλείο που αποκοιμίζει το θύμα. Ο δόλος είχε βρει τον καταλληλότερο συνεργάτη του: «τα καλά και κατάλληλα λόγια».Πρέπει να παραδεχθούμε, ότι μέχρι εδώ προχωρήσαμε ικανοποιητικά στην αποκρυπτογράφηση των μηχανισμών του χαλδαιικού έπους, του πολυπρόσωπου και έντεχνου δόλου. Ναι, δε μας εκπλήσσει καθόλου, ότι το πρώτο πράγμα που έμαθε ο δόλος, είναι να μιλάει γλυκά.
Ο προμελετημένος δόλος, είναι η πλέον επικίνδυνη ανθρώπινη παγίδα και τα "καλά λόγια", είναι ο βασικότερος τρόπος παραπλάνησης των θυμάτων του. Το πρώτο λοιπόν πράγμα που ανακάλυψε ο δόλος, ήταν η ευ-λογία! Η ανάγκη δηλαδή να μιλάς καλά και να πείθεις ώσπου να βρεθείς στην πλεονεκτική θέσει να σπείρεις εκεί που πρέπει τον όλεθρο!Το λεκτικό στόλισμα, οι ωραιοποιήσεις, οι υποσχέσεις και η γλυκόλαλη πολυλογία, εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της εκτεταμένης αυτής διανοητικής διαστροφής! Και είναι αυτός ακριβώς ο διανοητικός μηχανισμός της ακατάσχετης ελπιδολογίας, που αποκοιμίζει τις επιφυλάξεις και απομακρύνει τους φόβους των θυμάτων του!Ο δόλος λοιπόν, έχει βρει το πιο κατάλληλο προσωπείο του, τα "κατάλληλα λόγια", το επίπλαστο «εγκώμιο», τον σκόπιμο «έπαινο» τις θεατρικές «ευχές», την ευγενική, γλυκιά αλλά προσποιητή συμφωνία, και τελικά τη χαμογελαστή δόλια ευλογία, πίσω απ’ το προσωπείο της οποίας, ο άγρυπνος εκπαιδευόμενος καταδολιευτής, εισχωρεί στην ψυχή και στο περιβάλλον των θυμάτων του, μετατρέπεται σε πετυχημένο καιροσκόπο και ελαφροπάτη ανθρωποκυνηγό!
Όσο αυτή η μελέτη προχωρά, τόσο ο "θαυμασμός" μας για τον εφευρέτη του δόλου, τον προφήτη Αβραάμ, ανεβαίνει κατακόρυφα! Ο άνθρωπος αυτός, ήξερε μαζί μ’ όλα τ’ άλλα, να χαρίζει προνόμια στον εαυτό του. Γνώριζε σαν παλιός Χαλδαίος μάγος, ότι ο ευλογών, είναι σε τελική ανάλυση ανώτερος του ευλογούμενου. Έτσι, κάθε προφήτης και μόνο ευλογώντας, αυτοανακηρύσσεται αυτόματα σε άνθρωπο ανώτερο, του οποίου η δήθεν γλυκιά καλλιέργεια και το ηθικό βάθος της ιερής αποστολής του, ξεχειλίζει και λούζει με ευλογίες όσους συναναστρέφεται. Όμως, πίσω απ’ αυτό το δήθεν φωτισμένο προσωπείο, μπορούσε να κρύψει με εκπληκτική ασφάλεια οποιοδήποτε δόλιο σχέδιο και να διεισδύσει ταυτόχρονα στην πιο προωθημένη θέση εκτέλεσής του. Έκτοτε, ο κάθε προφήτης γνώριζε πως έπρεπε να χρησιμοποιεί την ανθρώπινη ευπιστία και πως η αγνή ανθρώπινη φιλοθεΐα, που ξεχειλίζει απ’ τις ψυχές των απλικών σαν θεϊκό νέκταρ, είναι αφύλακτος θησαυρός, που περιμένει αυτόν που μπορεί να τον κουρσέψει, όχι με σπαθιά και ρόπαλα, αλλά με γλυκόλογα, ευχές και ευλογίες, γιατί σ’ αυτά, είναι ολότελα αφύλαχτες, οι φιλόθρησκες ψυχές των ανθρώπων!Ο πρωτο-προφήτης Αβραάμ, περιέργως είχε αυτή την συναίσθηση της δύναμης της τακτικής και των ιδεών του! Πρέπει καλύτερα απ’ τον καθένα να γνώριζε, ότι ο ασύστολος, ο πολυμήχανος, ο προμελετημένος δόλος, ήταν μια διαχρονική συνταγή επιτυχίας και γι’ αυτό την κληροδοτεί στο "σπέρμα" του, με την εντολή για μια παγκόσμια εφαρμογή της! Πρέπει από τότε να έβλεπε ξεκάθαρα, τα αφελή μελλοντικά θύματά του, να παρασύρονται χωρίς αντίσταση στα πρώτα γλυκόλογα και τις επιφανειακές καλλιλογίες του "σπέρματός" του.
Από τότε λοιπόν κάποιοι ένιωθαν την αξεπέραστη δύναμη της "ευλογίας"! Καταλάβαιναν, ότι αυτή μπορεί να είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο παράλυσης των αμυντικών μηχανισμών του θύματος. Ένα γλυκόπιοτο, υπνοποιό, πνευματικό δηλητήριο, ένα αποτελεσματικό διαρρηκτικό εργαλείο, που σε προωθεί στην πλεονεκτικότερη θέση εφαρμογής των πληγών... στην συνέχεια οι πληγές που ξεσπούν, αποδίδονται σ’ έναν οργισμένο "θεό"... κι έτσι η προφητική μέθοδος πλουτισμού, λειτουργεί ανεμπόδιστη σε όλο το ανήθικο μεγαλείο της. Η προφητική λοιπόν σκέψη, από τότε καταλάβαινε καλύτερα από τον καθένα, το φοβερό πλεονέκτημα, να παίρνεις με δόλο ό,τι θα σου ήταν εντελώς αδύνατο να αποκτήσεις με ευθεία απαίτηση.ΔΟΛΟΣ λοιπόν, μια τιτάνια διαχρονική δύναμη επιτυχίας, που το μόνο που ζητάει από σένα είναι, να είσαι άνθρωπος χωρίς αναστολές, με άλλα λόγια και για να το πούμε απλά, να είσαι αδίστακτα πανούργος και ενώ εκμεταλλεύεσαι το θρησκευτικό αίσθημα των θυμάτων σου, εσύ δεν πρέπει να έχεις... ούτε ιερό ούτε όσιο!Το βιβλίο λοιπόν που τόσο σεβάστηκε η ανθρωπότητα, η εβραϊκή Βίβλος, που κατέγραψε τα ανδραγαθήματα και τις περιπέτειες του ιδρυτή της φυλής και αρχιπατριάρχη Αβραάμ, καθώς κι αυτές των αντάξιων συνεχιστών του, έπ’ ουδενί δε γράφτηκε για να αποτελέσει τη βάση οποιασδήποτε θρησκείας. Αλλά για το σαφώς ευδιάκριτο πλέον λόγο, να καταγράψει τους άθλους και να διασώσει όσο το δυνατόν περισσότερες (ελαφρώς συγκαλυμμένες) λεπτομέρειες μιας τρομερής ανατολίτικης εφεύρεσης. Μιας τέχνης που η τρομακτική δύναμή της, δεν είχε καμία σχέση, με καμία απολύτως ηθικο-θρησκευτική βάση. Το πατριαρχικό "έπος", συγκράτησε πλήθος λεπτομερειών, από έναν τρόπο πλουτισμού και ζωής, παντελώς άσχετο προς κάθε απόπειρα προώθησης σεβάσμιων θρησκευτικών ιδεών!
Τελικά, ο άνθρωπος αυτός με τις μεγαλόπνοες ιδέες, είχε τη θαυμαστή ευκαιρία, στην μακρόχρονη ζωή του να δει την απόλυτη επιτυχία των ιδεών του. Στο τέλος της ζωής του είδε να τον αποκαλούν «κύριο, μέγα και ηγεμόνα» (Γέν.23.6), όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, των οποίων την ευτυχισμένη ευημερία, είχε με κάθε επιτυχία υπονομεύσει με τον αθόρυβο χαμογελαστό του δόλο!Έτσι λοιπόν, η επαγγελία: «από σένα Αβραάμ θα ευλογηθούν όλες οι φυλές της γης» (Γέν.12.3), σαφώς μόνο σαν απειλή μπορεί να ακουστεί μεσ’ απ’ τις σελίδες της βίβλου. Εκτός βέβαια κι αν αισθάνεστε ότι σήμερα γύρω σας, μετά από χιλιάδες χρόνια, έχει έστω και μερικώς εκπληρωθεί η τόσο τρανταχτή αυτή υπόσχεση. Λέτε να ήμαστε πράγματι ευλογημένοι, με την καλώς εννοούμενη ευλογία σήμερα όλοι εμείς οι "άλλες φυλές της γης", από τη δράση και τη θρησκευτική σκέψη της αβρααμικής σοφίας; Πιστεύετε στ’ αλήθεια, ότι πολλά απ’ τα ευλογημένα πράγματα, που ευτυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα γύρω μας, οφείλονται πράγματι στην μέριμνα, που ο Αβραάμ και ο θεός του έδειξαν για μας -τις άλλες φυλές της γης- στη μακρινή εκείνη εποχή; Αν ναι, πολύ θα θέλαμε ένα μικρό έστω κατάλογο "πραγμάτων", που να μας βεβαιώνουν ότι κάποιες ευλογίες πολιτισμού και γενικότερα αξιοπρέπειας, που σήμερα απολαμβάνουμε, γεννήθηκαν πράγματι απ’ τις απ’ τις υποσχέσεις και την δράση του σπέρματος του μεγάλου εκείνου προφήτη!
Μήπως τελικά, οι σωτήριες εφευρέσεις, η ωφέλιμη επιστήμη, τα φάρμακα, η περίθαλψη, η παιδεία, οι τέχνες η καλαισθησία κι γενικότερα ο υγιής πολιτισμός, , ο αθλητισμός, οι ελευθερίες, η σπουδή των ανθρώπινων δικαιωμάτων και τα απαραίτητα για τη ζωή μας κοινωνικά συστήματα, οι γνώσεις, η έρευνα των παθών μας και οι πολύτιμοι μηχανισμοί παραγωγής ανθρώπινης αξιοπρέπειας των σωτήριων ερωτήσεών μας, έχουν οποιαδήποτε σχέση με τις "ευλογίες" που προώθησε αυτός ο προφήτης και το σπέρμα του;
Μετά από χιλιετίες που μας προσπέρασαν, και έχουμε καταγεγραμμένες τις ατέλειωτες φρικαλεότητες των τριών μεγάλων αβρααμικών θρησκειών, δικαιούμεθα νομίζω να ρωτήσουμε, πού είναι επιτέλους οι τόσο βαρύγδουπες αβρααμικές ευλογίες; Δε νομίζετε ότι είναι καιρός, να δούμε προσεκτικότερα την αληθινή όψη των πραγμάτων;
Ας μη γελιόμαστε. Τα πράγματα που ο σημερινός άνθρωπος μπορεί με καμάρι να θεωρήσει ευλογημένη προγονική πρόνοια, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση, με όσα είπαν ή έκαναν ο Αβραάμ και το διαβόητο "σπέρμα" του. Είναι κοινό μυστικό, ότι ο προχριστιανικός ελληνομεσογειακός πολιτισμός, είναι ο μεγαλύτερος ποταμός ανθρώπινων ευλογιών, που έθρεψε την ανθρώπινη νοημοσύνη, βγάζοντάς την απ’ τα μαύρα σκοτάδια της μαγείας.
Χωρίς να μειώνουμε την συνδρομή και άλλων πολιτισμών, σήμερα ήμαστε σε θέση να αποδείξουμε ότι κυρίως η ελληνοθρεμμένη μεσόγειος, είναι αυτή που ξεδίψασε με τα δροσερά νερά της γνώσης, την κατάξερη από τις δεισιδαιμονίες ως τότε ανθρωπότητα. Μέχρι σήμερα, χωρίς περιστροφές και πέρα από κάθε αμφιβολία, τα φώτα του πολιτισμού για ολόκληρο τον πλανήτη, είναι κυρίως αρχαιοελληνικά! Κι όλ’ αυτά, χωρίς ποτέ κανείς να αποφασίσει να ευλογήσει κανέναν. Νομίζω άλλωστε, ότι οι αληθινές ευλογίες, απ’ τους αληθινούς ευεργέτες, δεν προαποφασίζονται, απλά προκύπτουν απ’ τον μόχθο της γνώσης και της συμφιλίωσης με την μητέρα φύση.
Ας δούμε όμως και το δεύτερο σκέλος, αυτής της άρτιας αβρααμικής εφεύρεσης, την «κατάρα». Επαναλαμβάνουμε ότι οι ευφυείς συλλήψεις του ανθρώπου αυτού, υπήρξαν σοφά ολοκληρωμένες, μια και συμπλήρωμα της γλυκόγλωσσης παραπλάνησης (ευλογίας) θέλει την κατάρα, η συμμετοχή της οποίας είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα στην προσπάθεια θυματοποίησης των αντιπάλων.Κατάρα: αρά κατά τινός, κακή αρά.
Αρά: κακή ευχή, προσευχή να πληγεί κάποιος από συμφορά.Καταράσσομαι: επικαλούμαι (το θεό) προς το κακόν τινός.Το Etymologicum Magnum είναι σαφέστερο: «αρά= η βλάβη»Αν η κατάρα ξεσηκώνει και σήμερα ακόμα αόριστους φόβους και ανατριχίλες, σκεφτείτε την επίδραση αυτού του δραστικού όπλου στη μακρινή εκείνη εποχή. Ο προφήτης και ο Μάγος πριν απ’ αυτόν, ξέρει πολύ καλά να παίζει με τις ελπίδες (ευχές) και τους δεισιδαίμονες φόβους (κατάρες) των ανθρώπων. Κρατά την τρυφερή ανθρώπινη ψυχή, απαλά χαϊδεύοντάς την με γλυκόλογα, (ευλογίες), ωσότου να της δείξει τα μαύρα νύχια της πικρής κατάρας.



Και για όλα αυτά, δε χρειάζονται πολλά. Αρκεί να είσαι εκπαιδευμένος Χαλδαίος ιερέας, δηλαδή Μάγος απ’ τα τρίσβαθα της αρνητικής ανθρώπινης ιστορίας και να έχεις μαζί σου ένα "θεό", πάντα πρόθυμο να πει και να κάνει όλα όσα η δόλια ψυχή σου σκαρφίζεται!Ναι, αν κάτι αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία, είναι η πρωτοφανής για τα παγκόσμια θεολογικά και θρησκευτικά δεδομένα, έκταση και ποικιλία με την οποία ο θεός του Αβραάμ, χρησιμοποιεί την αστείρευτη χολή της κατάρας.Αν πράγματι προκηρύσσαμε διαγωνισμό πρωτάκουστης αδιανόητης εκτεταμένης και κυρίως αποτελεσματικής κατάρας, να είστε βέβαιοι, ότι η Βίβλος θα ήταν ο αδιαφιλονίκητος νικητής. Διότι δεν υπάρχει καμία κατάρα που θα μπορούσατε να σκεφτείτε, να δανειστείτε, ή σε έξαλλη κατάσταση να κατασκευάσετε, που πολύ χειρότερη να μην αναφέρεται ήδη στο βιβλίο αυτό! Γιατί η Βίβλος, είναι το κατ’ εξοχήν βιβλίο της δόλιας ευχής, αλλά και της τρομακτικής ψυχαναγκαστικής κατάρας!Όσοι δεν έχουν μελετήσει προσεκτικά τη Βίβλο, δικαιολογημένα αγνοούν ότι τα κείμενά της κυριολεκτικά κατακλύζονται από θεϊκές απειλές (κατάρες) και πως στον μεγαλύτερο όγκο των σελίδων της, είναι κατάφορτη από τις ανατριχιαστικότερες απειλές, και τους πλέον περίτεχνους θεϊκούς τρομοποιούς πειθαναγκασμούς.Και επειδή θα νομίζετε ότι αυτή τη φορά σίγουρα υπερβάλω, θα σας αφήσω να πάρετε μια μικρή, αλλά κατάπικρη γεύση από ένα ασήμαντο σχετικά βιβλικό απόσπασμα μαύρης, πηχτής θεϊκής κατάρας... θαυμάστε το:
«Eάν δεν υπακούσεις επιμελώς εις την φωνή του Κυρίου του θεού σου, για να προσέχεις να εκτελείς όλες τις εντολές του και τα διατάγματα του τα οποία εγώ σε προστάζω σήμερα, όλες αυτές οι κατάρες θα έλθουν πάνω σου και θα σε βρουν.
»Eάν δεν υπακούσεις, καταραμένος θα είσαι στην πόλη και καταραμένος θα είσαι στον αγρό. Καταραμένες θα είναι οι αποθήκες σου, το καλάθι και η σκάφη σου. Καταραμένος ο καρπός της κοιλίας σου και τα γεννήματα της γης σου, καταραμένες οι γέννες των γελαδιών και των προβάτων σου. Καταραμένος θα είσαι όταν εξέρχεσαι αλλά και όταν εισέρχεσαι. Ο Κύριος θα στείλει επάνω σου την ένδεια (φτώχια) και την αχoρτασίαν (στο ελλ. κείμενο: εκλιμίαν[2]), τον τρόμο, την θλίψη και την φθορά και ότι πιάνεις θα καταστρέφεται. Ο Κύριος θα προσκολλήσει πάνω σου θανατικό. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει με απορία, πυρετό, ρίγος, ερεθισμό, μαρασμό, φλόγωση και ώχρα (κιτρινάδι και με μάχαιρα και με ανεμοφθορία και θα σε καταδιώκει εωσού αφανισθείς. Και ο ουρανός από πάνω σου θα γίνει χαλκός και η γη κάτω από τα ποδιά σου σίδηρος. Ο Κύριος θα μετατρέψει την βροχή σε σκόνη και χώμα (αντί βροχής) θα κατεβαίνει πάνω σου από τον ουρανό... θα συντριφθείς μπροστά στους εχθρούς σου... και το πτώμα σου θα γίνει τροφή στα όρνια του ουρανού και στα θηρία της γης.
«Ο Κύριος θα σε χτυπήσει με την Αιγυπτιακή πληγή στις έδρες (στον πισινό! ) και με αιμορροίδες (!) και με άγρια ψώρα και ξυσμό, με αρρώστιες αγιάτρευτες... θα σε χτυπήσει (ο Κύριος) με τρέλα, με τύφλωσιν... με σύγχυση μυαλού, θα ψηλαφείς σαν τον τυφλό στο καταμεσήμερο και θα είσαι μόνος καταδυναστευόμενος και διαρπαζόμενος χωρίς βοήθεια... αμπελώνα θα φυτεύεις και δεν θα τον τρυγείς, γυναίκα θα αρραβωνιασθείς και άλλος μαζί της θα πλαγιάζει, υιούς και θυγατέρας θα γεννήσεις και δεν θα είναι δικοί σου... σπίτι θα χτίζεις και δεν θα κατοικείς σ’ αυτό».



Μήπως ανατριχιάσατε;Ένα μικρό διάλειμμα, για μια βαθιά ανάσα και λίγα σχόλια για την τελευταία αυτή φράση. Είναι κατάρα λοιπόν να χτίζεις το σπίτι σου και να στο παίρνουν άλλοι! Αυτό όμως σε τίποτα δεν εμποδίζει την ίδια αυτή θεότητα, να υπόσχεται αντί ευλογίας στον εκλεκτό της λαό τα έτοιμα καλοχτισμένα σπίτια των Χαναναίων, υποσχόμενη ότι: «ο Κύριος θα σας φέρει στη χώρα που υποσχέθηκε στον Αβραάμ, για να σα δώσει πόλεις μεγάλες και καλές, τις οποίες δεν κτίσατε και οικίες γεμάτες απ’ όλα τα αγαθά, που δεν τα φέρατε εσείς και πηγάδια ανοιγμένα τα οποία δεν σκάψατε εσείς, αμπελώνες και ελαιώνες, τους οποίους εσείς δεν φυτέψατε (όμως)... δεν θα πάτε πίσω απ’ την λατρεία άλλων θεών» Δευτερ.6.10-14. Μα γιατί να πάνε με άλλον θεό, μια χαρά είναι μ’ αυτόν, αφού ο ευφυέστατος θεός του Μωυσή, φροντίζει η κατάρα των άλλων να γίνεται η δική τους ευλογία! Αυτά σε παρένθεση.
Και συνεχίζει λοιπόν στο Δευτερονόμιο το κατάμαυρο "ουράνιο" ποτάμι από κατάρες:
«θα σου σφάξουν το βόδι... θα σου αρπάξουν το γαϊδούρι... τα πρόβατά σου θα τα πάρουν οι εχθροί σου... θα χάσεις τον πόλεμο... οι υιοί και οι θυγατέρες σου θα παραδοθούν σε άλλον λαό, οι οφθαλμοί σου θα βλέπουν και θα μαραίνονται γι’ αυτούς όλη την ημέρα και θα γίνεις παράφρων... Ο Κύριος θα σε χτυπήσει στα γόνατα και στα σκέλη με κακή πληγή, από τις πατούσες έως την κορυφή σου, ώστε να μην μπορείς να γιατρευτείς...
«Τον αγρό σου θα καταφάγει ακρίδα. Όλα τα γεννήματα της γης σου... θα τα καταφθείρει η ερυσίβη. Σκουλήκια θα φανέ τους αμπελώνες σου και δεν θα πιεις το κρασί τους... Ελιές θα έχεις, αλλά δεν θα σου δίνουν το λαδί τους. Ο ξένος θα σε δανείζει, δεν θα δανείζει εσύ αυτόν... όλες αυτές οι κατάρες θα έλθουν πάνω σου, αν δεν υπακούσεις.
«Αν δεν υπακούσεις, όλες αυτές οι κατάρες θα πέσουν πάνω σου. Θα στείλω πάνω σου... πείνα... δίψα... γυμνότητα... έλλειψη πάντων... ζυγό σιδερένιο... και θα φας τις σάρκας των υιών σου και των θυγατέρων σου... Η απαλή και τρυφερή γυναίκα... θα κοιτάξει με πονηρό (πεινασμένο!) βλέμμα τον άνδρα της, τον γιο και την κόρη της, αλλά και το νεογέννητο βρέφος της, (!) που γεννήθηκε ανάμεσα στα ποδιά της, διότι, από την έλλειψη πάντων στην πολιορκία, θα τα φάγει (τα παιδιά της) κρυφά...!
«Σεβάσου λοιπόν το ένδοξο και φοβερό τούτο όνομα Κύριο (Γιαχβέ) τον θεό σου. Αλλιώς ο Κύριος θα κάνει τις πληγές σου... πληγές μεγάλες και αθεράπευτες και ασθένειες κακές βαριές και αθεράπευτες. Και θα φέρει πάνω σας όλες τις οδυνηρές πληγές της Αιγύπτου, απ’ τις οποίες κατατρόμαξες και θα τις κολλήσει σε σας (και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι κατάρες, ο Μωυσής ενσωματώνει και νομιμοποιεί όλες τις πιθανές μελλοντικές διευρύνσεις του καταλόγου!) και κάθε ασθένεια και κάθε πληγή που δεν είναι (ακόμα) γραμμένη στο βιβλίο αυτό, (ακόμα κι αυτές) θα φέρει ο Κύριος επάνω σας, και θα σας χτυπήσουν μέχρι αφανισμού».
Και τελειώνουμε με το αδιανόητο αποκορύφωμα που θα ντρόπιαζε χωρίς εξαίρεση οποιονδήποτε θεό: «και καθώς ο Κύριος ευφράνθη εις το να σας αγαθοποιεί και να σας πληθύνει, έτσι θα ευφρανθεί ο Κύριος στο να σας εξαλείψει και να σας μηδενίσει»! Δευτερ.28.15-63.



Αυτός όλος ο κατακλυσμός από κατάρες, δεν είναι παρά μόνο το μισό απ’ το 28ο (ΚΗ΄) κεφάλαιο του Δευτερονομίου, των συμπληρωματικών δηλαδή νόμων, που ο Μωυσής έδωσε στους δύσμοιρους Ισραηλίτες, στη γη Μωάβ, μετά δηλαδή απ’ τους νόμους του όρους Σίνα - Χωρήβ.Δεν μένουν πολλά πράγματα για να τονίσει κανείς. Τα μαύρα αυτά φαντάσματα, που σκοπό έχουν να ξεσηκώσουν τα τρίσβαθα της ανθρώπινης αγωνίας, είναι δυστυχώς από μόνα τους ικανά να αναγκάσουν ένα απλό άνθρωπο και συνεπώς και έναν ολόκληρο λαό, να εκλιπαρεί... για υποταγή! Ο νεοσύστατος λαός Ισραήλ, δεν είχε δυνατότητες άρνησης της καταδυναστευτικής αβρααμο-μωυσιακής θρησκείας. Συγκεκριμένες απειλές ασθενειών και θανάτου, είχαν περιχαρακώσει την μοίρα του νεοσύστατου έθνους! Ο "εβραϊκός λαός" είχε εγκλωβιστεί για πάντα, σε ένα κλοιό ασθενειών, κατάρας και θανάτου. Η υποταγή στις υποδείξεις και τις προσταγές του ιερατείου, ήταν η μοναδική εγγύηση επιβίωσης.Οι άνθρωπος όμως, που τελικά καταδέχτηκαν να γράψουν όλες αυτές τις ανατριχιαστικές κατάρες, ήταν ολοφάνερα επαγγελματίες καταροσυλλέκτες! Ολοφάνερα πρόκειται για μια επαγγελματική ομάδα ιερέων, που ουσιαστικά και ολοφάνερα, συλλέγουν και συνθέτουν θαυμαστής πληρότητας κατάλογο τρομακτικών πραγμάτων και καταστάσεων, που αγκαλιάζουν και την τελευταία λεπτομέρεια της ανθρώπινης ζωής. Ολοφάνερος σκοπός τους, η θεολογική τρομοκρατία! Η μόλυνση της ανθρώπινης φαντασίας, και η σταθερή παραγωγή πηχτού δεισιδαιμονικού τρόμου. Ο τιμωρός θεός και ο σαρωτικός φόβος τον πληγών του, συνυφαίνονται μεθοδικά πάνω σε κάθε πτυχή και εκδήλωση της εβραϊκής καθημερινότητας. Τα τρομακτικότερα φόβητρα και οι πλέον καυτές ανθρώπινες ωδίνες, επιστρατεύθηκαν για να κάμψουν κάθε υποψία αντίστασης και να εδραιώσουν την χαλδαιο-λευιτική δεσποτεία, της νεογέννητης θρησκείας, που αργότερα έγινε γνωστή ως «Ιουδαϊκή θρησκεία». Ο απειλητικότερος θεός όλων των εποχών, ο πληγόχαρος χαλδαίος θεός του Αβραάμ και το ιερατικό του "σπέρμα", αποκτούσαν επιτέλους λαό! Ο Λευί-Μωυσής, καταροποίησε κάθε πιθανή ανυπακοή. Σαν τους μεγαλύτερους μάγους της γενιάς του, κάλεσε όλους τους δαίμονες της ανθρώπινης φαντασίας, να εισβάλουν ορμητικά στην απροστάτευτη και γυμνή ψυχή των απαιδεύτων. Επιστράτευσε όλα τα ανθρώπινα φόβητρα, ανεκπλήρωτους πόθους, βάσανα, και φλογερές ασθένειες, μαζί με κάθε μορφή εξευτελιστικού θανάτου, για να νομιμοποιήσει την απόλυτης εξουσίας αυτού του ανεκδιήγητου θεού, πάνω στον κατατρομαγμένο νεοαποκτηθέντα λαό.
Η Βίβλος, στα πρώτα της βιβλία, μας ξεναγεί κυριολεκτικά σ’ ένα ανεπανάληπτο θεολογικό "θρίλερ", σ’ έναν τραγικό θρησκευτικό τοκετό, στην γέννηση ενός θρησκευτικού όντος, που απ’ τις πρώτες στιγμές της ύπαρξής του, ξέρει να λέει ψέματα, να παραπλανά και να εξασκεί απόλυτη εξουσία πάνω στην κοινωνία, την οικογένεια, την ψυχή και το σώμα του κατατρομοκρατημένου "Εβραίου"! Έτσι, βλέπουμε ότι απ’ τις αιμορροΐδες, μέχρι την ερυσίβη (ασθένεια των σιτηρών) κι απ’ τον πυρετό που φλογίζει αγιάτρευτος τα θύματά του, μέχρι την χρεοκοπία, την τρέλα, την σκλαβιά και τον ατιμασμένο έρωτα... όλα τα τέρατα τα κρατάει στο χέρι της, η απειλητική αυτή θεότητα του Μωυσή, και μόνο η υπερνοήμων ιδιότητα της άνευ όρων υπακοή, (υποταγή) μπορεί να σε απαλλάξει απ’ όλα τούτα τα ανθρωποφάγα δεινά!Κι εδώ έρχεται αναπάντεχα η ερώτηση: ο άνθρωπος αυτός που μπήκε στον κόπο να συγκεντρώσει με τόση επιμέλεια, τον εξωφρενικά λεπτομερή αυτόν κατάλογο των σωφρονιστικών αυτών θεϊκών απειλών, θα σας φαινόταν πράγματι πολύ περίεργο... αν ταυτόχρονα έψαχνε και το ΠΩΣ, θα ήταν επιτέλους δυνατόν, να πραγματοποιηθούν, τουλάχιστον κάποιες απ’ τις περίεργες αυτές "θεϊκές" απειλές; Σας φαίνεται αληθινά κάτι τέτοιο απίθανο; Εγώ νομίζω, ότι το περίεργο και το απίθανο, θα ήταν εντελώς το αντίθετο. Γιατί, αυτός που διαθέτει όλο αυτό τον χρόνο, αλλά και την ικανότητα να διαχωρίσει τόσο λεπτόλογα όλους αυτούς τους απίθανους τομείς ανθρώπινου φόβου, και να τους επικαλεστεί με τόση ανατριχιαστική ευχέρεια, είναι ήδη αναμφίβολα, μόλις ένα βήμα μακριά απ’ το να δει και τους τρόπους, που πολλά απ’ αυτά μπορούν να πραγματοποιηθούν! Ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί εκφοβισμούς στις σκοπιμότητές του, συχνά είναι και απ’ τους πρώτους που διακρίνουν τις πραγματικές πιθανότητες για την πραγμάτωση τους! Άλλωστε, αυτός δυστυχώς πρέπει να ήταν ανέκαθεν ο μηχανισμός παραγωγής φόβητρων, πληγών και ιάσεων, από τα ιερατεία όλου του κόσμου. Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου, μελετώντας τρόπους εκφοβισμών και εντυπωσιασμών, αύξησαν εντυπωσιακά την κατανόηση και την ικανότητα τους, στην παραγωγή τέτοιων ακριβώς πληγών και καταστάσεων, που εδραίωναν τον σεβασμό και την απαραίτητη εξουσία των ιερατείων πάνω στα απονήρευτα πλήθη. Μόνο εμείς, ο ανώνυμος όχλος, εξακολουθούμε χιλιάδες χρόνια μετά, να αρνούμεθα με παθολογική αφέλεια, αυτήν την αδιανόητη για μας παγκόσμια και διαχρονική πραγματικότητα. Βέβαια, για να επιστρέψουμε στις κατάρες, φανερό είναι επίσης, ότι και η "θεότητα" που καταδέχεται να συνυπογράψει ένα τέτοιο αισχρό ντελίριο από κατάρες, εκτός απ’ την πολύ αποκαλυπτική ανθρωπο-φθονική προσωπογραφία της, ξεκάθαρα μας δηλώνει, ότι το λιγότερο αγνοεί την πραγματική ανθρώπινη φύση, υποτιμώντας μέσα στην παραπάνω "κατολίσθηση" από κατάρες, το δυνατότερο ανθρώπινο αίσθημα, την αξεπέραστη δηλαδή μητρική αγάπη, για την οποία χιλιάδες χρόνια τώρα, μόνο ύμνοι έχουν γραφτεί, χωρίς να έχει γίνει γνωστή ούτε μία περίπτωση μητρικού κανιβαλισμού κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.Γνωρίζουμε μητέρες, που κυριολεκτικά έθρεψαν με το αίμα τους και συντήρησαν στη ζωή τα καταπλακωμένα απ’ τα συντρίμμια σεισμών παιδιά τους, αλλά ούτε μία περίπτωση, που μητέρα με σώας τας φρένας, να χόρτασε την χειρότερη λιμοκτονική πείνα της, με τις σάρκες του ίδιου του παιδιού της! Πόσοι άνθρωποι λιμοκτονούν μέχρι θανάτου σήμερα στον πλανήτη... έγινε πουθενά γνωστή μια τέτοια περίπτωση; Εν τούτοις η κατάρα αυτή... αδιανόητη και για την πιο ελαττωματική φαντασία, είναι γραμμένη δια χειρός του υπέρλαμπρου προφήτη Μωυσή, στο βιβλίο της Ιουδαιο-χαλδαιικής θρησκείας, δήθεν δια στόματος και καθ’ υπαγόρευση του αληθινού θεού! Αλήθεια, ποιος θεός θα καταδεχόταν να συνθλίψει κάτω από τόσα τρισάθλια φόβητρα, την εύθραυστη και νεογέννητη νοημοσύνη των ανθρώπων, για να τους αναγκάσει να τον υπακούουν; Αλήθεια, καθώς συμβαίνουν ή γράφονται όλα αυτά... «ο Λόγος», ο κατοπινός θεός της αγάπης, πού είναι; Όταν οι Εβραιο-χριστιανικές γραφές μας βεβαιώνουν, ότι: «Αυτός (ο Λόγος) ήταν απ’ την αρχή με τον θεό. (Και) Τα πάντα δι’ αυτού δημιουργήθηκαν και απ’ όσα έγινα, τίποτε δεν έγινε χωρίς αυτόν» Ευαγγ. Ιωάνν. 1.1. Στην προανθρώπινη ζωή του λοιπόν, βλέπει όλα αυτά τα ανδραγαθήματα των (γήινων) προγονών του; Ακούει όλα αυτά τα απίστευτα λόγια των προφητών του; Ή μήπως όπως είναι λογικό να συμπεράνουμε, όσο κι αν αυτό κακοφαίνεται σε κάποιους... πρέπει να παραδεχθούμε τελικά, ότι αυτός τους τα υπαγορεύει κιόλας; Δυστυχώς, όσο απολαυστικό κι αν φαίνεται στους πολλούς, το παιγνίδι με τις χαλδαιικές ελπίδες, δεν μπορούμε αιώνια να το παίζουμε ατιμωρητί. Τα θεολογικά παραμύθια των αρχαίων Χαλδαίων, σαν λαίμαργα παρασιτικά "φυτά", αναρριχήθηκαν πάνω στο κορμί της νεαρής ανθρώπινης νοημοσύνης, απομυζώντας σε επικίνδυνο βαθμό τους ζωτικότερους χυμούς της. Εισχωρώντας στον κοινωνικό ιστό των λαών, με την μορφή θρησκευτικής παιδείας, αποσπούν την προσοχής, αλλοιώνουν τις άξιες, εξαφανίζουν την ορθή απόδοση τιμών, δαιμονοποιούν τις ερωτήσεις, καταργούν τον θεολογικό έλεγχο, και γενικότερα υποβαθμίζουν την κριτικής μας ικανότητας και αχρηστεύουν την ζωτική συναίσθηση προορισμού και προτεραιοτήτων.
Όλα αυτά, μπορεί να ακούγονται βαριά, δυσοίωνα και καταθλιπτικά, αλλά κοιτάξτε γύρω σας, μετά από χιλιετίες πολύμορφης χαλδαϊκής "σωτηρίας", τα πράγματα μόνο προς το χειρότερο πηγαίνουν. Με την απομυθοποίηση των ιερών αυτών θρησκευτικών τεράτων, που με κάποια σχετική νομίζω επιτυχία εδώ επιχειρήσαμε, αξίζει νομίζω να ρίξουμε μια δεύτερη μάτια στις θεμελιώδεις αποφάσεις μας, γιατί η αλήθεια, δεν είναι απλά η μεγαλύτερή μας περιουσία, είναι η μοναδική μας περιουσία και δυστυχώς, οι θρησκευτικές μας αφέλειες, είναι δηλητηριώδη "φίδια" κι όχι παιδικά παιγνίδια!Λοιπόν; Τι μας συμβαίνει επιτέλους; Άραγε μετά απ’ όλα αυτά που "είδαμε", μήπως δικαιούμεθα επιτέλους να υποθέσουμε, ότι ακόμα μας εξαπατούν οι θεολόγοι της αρχαιότητας; Ή μήπως πρέπει να εξακολουθήσουμε να λουφάζουμε στην υποθετική ασφάλεια της σιωπής, γιατί, όπως κάποιοι λένε, ζούμε ακόμα στην εποχή, που εμείς οι αναλώσιμοι θνητοί, ανεξάρτητα από το μέγεθος της εις βάρος μας διαπιστωμένης απάτης, δεν έχουμε αποκτήσει ακόμα δικαίωμα γνώμης;
Μήπως, είναι καιρός να υποθέσουμε, ότι σιωπηλοί και υποταγμένοι για να αποφύγουμε τις υποθετικές κατάρες του κάθε υποθετικού θεού, προκαλούμε ακριβώς όσα φοβόμαστε;Με όσα έχουμε πει μέχρι εδώ, αλλά και με όσα φρικτά και αφυπνιστικά σας εγγυώμαι ότι θα δούμε στην επόμενη μελέτη μας, θα γίνει περισσότερο από κατανοητό, ότι απ’ όλους τους "θεούς" της αρχαιότητας, αυτός ο χαλδαιογενής θεός της Βίβλου, έγραψε την πιο βίαιη και πολεμόχαρη ιστορία, απ’ όλους τους ανθρωπογενείς θεούς της ανθρωπότητας. Αυτό βέβαια, το γνώριζαν ήδη σε κάποιο βαθμό, όσοι μελέτησαν την Βίβλο με στοιχειώδεις επιφυλάξεις. Με την παρούσα όμως μελέτη, διαπιστώνουμε θαρρώ αβίαστα, ότι η πολεμόχαρη φύση αυτού του βιβλικού θεού, δεν είναι τίποτε μπρος στο κυριολεκτικά φαρμακερό δόλο, που ενέπνευσε στους προφήτες του, απ’ την εποχή ακόμα της πρώτης αβρααμικής του σύλληψης. Οι μοναδικοί αλλά και αποδοτικότεροι μηχανισμοί καθολικής εξαπάτησης των αφελών θνητών του κόσμου, γεννήθηκαν κάτω απ’ τις ευλογίες αυτού του Χαλδαίου θεού, και τις ατέλειωτες λεπτομέρειες αυτής της τερατογένεσις, τις κρατούμε ανυποψίαστοι στα χέρια μας, κάθε φορά που ανατρέχουμε απρόσεκτα στις σελίδες της Χαλδαιο-εβραϊκής Βίβλου. Με την συγκεκριμένη Βίβλο ανά χείρας, κρατούμε στα χέρια μας το πληρέστερο χρονικό της εξαπάτησής μας... και εν τούτοις το υποληπτόμεθα εκατονταετίες τώρα, με άδολη πίστη και άμετρη εμπιστοσύνη!Τι μας συμβαίνει λοιπόν; Βλέπουμε καλά, ή μας γελούν τα μάτια μας; Λατρεύουμε εντελώς ανυποψίαστοι, ένα θεό που για εκατονταετίες, κατέφθειρε και συρρίκνωσε μεθοδικά την αξιοπρέπεια και την νοημοσύνη των λαών μας; Είναι ποτέ δυνατόν, να συμβιβαστεί κανείς με όλες αυτές τις οδυνηρά αναπάντητες ερωτήσεις; Είναι ποτέ δυνατόν, να συμβιβαστεί κανείς με όλες αυτές τις βαρύτατες υποψίες, έστω και σε επίπεδο πιθανοτήτων; Γιατί πρέπει να κυλούν χιλιετίες πάνω απ’ τα τραγικά μας λάθη, πριν υποπτευθούμε τη φοβερή τους έκταση;Ένα τόσο μεγάλο ψέμα, πολλών πλέον εκατονταετιών, είναι δυσβάσταχτο, ακόμα και για μας τους σύγχρονους Χαναναίους, με την πηχτή και σαν μέλι γλυκιά θρησκευτική αφέλεια. Όμως, χιλιάδες χρόνια ψεύδους και αυταπάτης, είναι πολλά, ακόμα και για μας τους συνηθισμένους στην ταπείνωση, αναλώσιμους, ευάλωτους θνητούς. Επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει.
Κάποιοι, ίσως δικαιολογημένα, να θεωρούν υπερβολική την υπόθεση, πως μια μικρή σχετικά μερίδα ιερέων, με ανάλογες καταβολές και την σχετική γνώση, κατάφεραν να αποκτήσουν τέτοια δύναμη και εξουσία, ώστε να επιβουλεύονται διαχρονικά και ακατάπαυστα τις τύχες των λαών της γης! Η Βίβλος όμως, ο μέγας γρίφος της ανθρωπότητας, κάποτε θα απομυθοποιηθεί. Τότε οι άνθρωποι θα δουν επιτέλους σ’ αυτήν, την ισχυρότερη θεολογική παραπλάνηση, που αποτρέλανε την ανθρωπότητα. Δεν μπορεί, κάποτε θα υποπτευθούν επιτέλους την πραγματική της φύση και ουσία.
Τότε, κάτω απ’ την ευεργετική αυτή κατανόηση, οι επόμενες γενιές, στις επόμενες εκατονταετίες, θα μελετήσουν τη Βίβλος σαν ένα εξαιρετικά "μορφωτικό" βιβλίο, αποκάλυψης και ανακάλυψης των παθών μας! Εκείνοι οι μελλοντικοί άνθρωποι, θα ανακαλύψουν, όχι μόνο ποιοι ήταν αυτοί που γέννησαν και καλλιέργησαν τα πάθη μας, όχι μόνο ποιές ακραίες, αναίσχυντες μεθόδους παραπλάνησης εφάρμοσαν και εφαρμόζουν στην επίτευξη της πολυχιλιόχρονης κερδοφόρας σύγχυσης, αλλά, έκπληκτοι θα διαπιστώσουν, ότι το θεολογιμένο αυτό ιστορικό χαλδαιικό αρχείο, προχωρώντας ακόμα μακρύτερα με τις ενδιαφέρουσες καταγραφές του, μας διαβεβαιώνει, ότι κυρίως εμείς, οι ανεγκέφαλοι λαοί, είμαστε που διευκολύνουμε απίστευτα, εδώ και χιλιετίες το έργο τους, τιμώντας και υποληπτόμενοι ως όσιο και ιερό, ο,τιδήποτε έχουν προτείνει οι διπρόσωποι αυτοί έμποροι της ευλογίας και της κατάρας.Ναι, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε, σε μεγάλο βαθμό, τα σημερινά κοινωνικο-θρησκευτικά σεβάσματά μας, πηγάζουν απ’ τις ιδέες, τις προτάσεις, τα έργα και το "σπέρμα", αυτών των βιβλικών ηρώων, που τόσο απερίσκεπτα υιοθετήσαμε. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να εγγυηθεί, μια καλύτερη μέθοδο αυτοκαταστροφής! Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη δύναμη του θρησκευτικού δόλου, πράγματι, δεν είναι άλλη, απ’ την απίστευτη παραμυθολαγνεία μας και την καθ’ έξιν σπασμωδική συρρίκνωση της νοημοσύνης μας, μπροστά στους "θεϊκούς" βρυχηθμούς! Στην περίπτωση της Βίβλου, η μέχρι τώρα μαζική μας αβλεψία, θα παραμείνει θαρρώ ανά τους αιώνες ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο. Οι επερχόμενες γενεές, των ευφυέστερων ασφαλώς απόγονων μας, δεν θα μπορούν να εξηγήσουν, πως έγινε δυνατόν, γενιές ολόκληρες προγόνων τους, να βλέπουν τον ωρυόμενο βιβλικό θεό, σχεδόν σε κάθε σελίδα τις Βίβλου, σαν μυθικός δρακός να ξερνάει φωτιά και κατάρες, κυνηγώντας την υποταγή λαών και για αιώνες, να μην έχουν απαιτήσει μαζικά τις απαραίτητες εξηγήσεις. Απεναντίας, έντρομοι και ταπεινωμένοι, παίξαμε το παιχνίδι των ιερατείων, και μαζί με τόσους άλλους ανόητους θεούς του πανανθρώπινου παρελθόντος, δέχθηκαν και τον βιβλικό αυτόν τρομοκράτη ψυχών, τον τριαδικό Γιαχβέ, σαν τον ιδανικότερο θεό της ζωής μας!
Περίλυποι διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι οι ευχές και οι κατάρες τις Βίβλου, ιστορικά, έκαναν και εξακολουθούν ακόμα να κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους!
Πολλά χρόνια μετά την συγγραφή αυτών των σκέψεων, είχα την ευτυχία της απόλυτης δικαίωσης! Πρόκειται για το βιβλίο της Αμερικανίδας συγγραφέως Adrienne Mayor με ειδικότητα στην πρώιμη ιστορία των επιστημών, που ούτε λίγο ούτε πολύ, μας αποκαλύπτει ως αληθινή, όλη αυτή την αθλιότητα των δηλητηρίων, στην παγκόσμια πλέον ιστορία, και επιβεβαιώνει κατά γράμμα, όλα όσα εγώ κατήγγειλα ειδικά για την Βίβλο προ 15ετιας! Το βιβλίο της έχει τον τίτλο: «Greek Fire, Poison Arrows & Scorpion Bombς» 2003. Στα ελληνικά μεταφράστηκε το 2006 με τον τίτλο: «Υγρό Πυρ δηλητηριώδη βέλη & σκορπιοί-βόμβες, βιολογικά και χημικά όπλα στον αρχαίο κόσμο» εκδόσεις Ενάλιος. Συστήνω ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες μου το βιβλίο αυτό, για να διαπιστώσουν πέραν πάσης αμφιβολίας, πως όσα καταγγέλλω στα βιβλία μου, τελικά επιβεβαιώνονται απολύτως, λίγα μόλις χρόνια μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου μου.

4 comments:

  1. ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
    Αγαπητέ φίλε δεν θα ήταν σκόπιμο να αναφέρεις την πηγή των περισσότερων πληροφοριών σ' αυτό σου το άρθρο… ότι ανήκουν στον Μ. Καλόπουλο;

    ReplyDelete
  2. Η θεολογική σχολη έχει λόγο ύπαρξης φιλε μου ; Είναι σωστο ο ελληνικος λαός να πληρώνει παπάδες και θεολόγους για να του διδάσκουν αυτά τα ψεύδη; Αν είμαστε δούλοι αυτο οφείλεται στο ότι δεν εχουμε αρκετα τανκς και αεροπλάνα; Μήπως είμαστε προδότες της λογικής, της ελληνικης γνωσης και παράδοσης, μήπως είμαστε εντελώς φρενοβλαβής υπακούοντας στις επιτεγές απατεώνων; Τραγκικ !!!

    ReplyDelete
  3. Εγώ είμαι ο Γιαχβέ, ο θεός σου από την χώρα της Αιγύπτου (Ως. 13-4)
    Ο Φαραώ Αμένωφις ή Εχνατόν ή Αχενατόν (1376-1350) επέβαλε τον μονοθεϊσμό και ειδικά την θρησκεία του Ατόν ή Ον ή Ων = ήλιος όταν ανέλαβε την εξουσία στην Αίγυπτο απαγορεύοντας τον πολυθεϊσμό και ερχόμενος σε ανοιχτή σύγκρουση με το ιερατείο. Ο Θεός του Ηλιου στην αρχαία Αιγυπτο ήταν ο Αμουν-Ρα. Ο Θεός Γιαχβέ ήταν άγνωστος στους Εβραίους-Σιμίτες οι οποίοι πίστευαν στον πολυθεϊσμό και μάλιστα όταν με τον Μωϋσή έφτασαν στο όρος Σινά, ο τελευταίος ρώτησε τον θεό

    Ειπεν δε ο Μωϋσής προς τον Θεόν, εάν μεταβώ εις τους Ισραηλίτες και είπω εις αυτούς ο θεός των πατέρων σας με απέστειλε προς εσας και με ερωτήσωσι ποίον το όνομα αυτού, τι θα απαντήσω εις αυτούς; Απεκρίθη ο Θεός προς τον Μωϋσήν «είμαι ο Ων» πες στους απογόνους του Αβραάμ και Ιακώβ πως ο Ων με απέστειλε ν’αρθω προς εσάς (Εξοδος 3, 13…14) (οι μεταφραστές των (Ο’) μετέφρασαν την λέξη Ατόν=Ηλιος σε Ον, πράγμα που επίσης αναφέρεται στο κείμενο του Ιερεμία (14,13 και 39,17) που το μετάφρασαν σαν Ηλιούπολη την οποία έχτισε ο Αμένωφις (Ιχούτ-Ατόν) και η οποία μετονομάσθει έτσι αργότερα. Στο Βιβλίο της Εξόδου 1,12 αναφέρεται ξανά το όνομα Ον και δεν πρόκειται για την μετοχή του ειμί, παρά ένα όνομα ξένο στους Εβραίους παρμένο από τους Αιγύπτιους
    Στο κείμενο του Ιερεμία υπάρχουν και άλλες διαφωτιστικές μαρτυρίες. Στο κεφάλαιο 14,15 διαβάζουμε
    Ο Ων, Κύριε ιδού οι προφήται αυτών προφητευουσι και λίγουσι ….. (Ιερεμίας 14,15 κατά την μετάφραση των Ο’)
    Ο Ων, Κύριε σύ εποίησας τον ουρανόν και την γην τη ισχύι σου τη μεγάλη (Ιερεμίας 39,17 κατά τους Ο’)
    Καταλάβατε τώρα σε τι θεό πιστεύουν οι εβραιοχριστιανοί;;;
    Φυσικά όλα αυτά φρόντισαν να τα αφαιρέσουν από την Βίβλο για να μην μάθουν τα πρόβατα ότι ο Θεός Γιαχβέ δεν είναι άλλος από τον θεό των αρχαίων Αιγυπτίων Αμουρ-Ρα!!!!

    ReplyDelete
  4. Έχω μια απορία.Γιατί όλοι κατακρινουν τον Χριστιανισμο και όχι πχ το ινδουισμο η τον ταο η τη σατανολατρεια;Τόσο πολύ μας προσβάλει ο Χριστός;

    ReplyDelete