Friday, June 19, 2009

Εγκλήματα είς όνομα Θεού

Ή Απολογητική είναι κλάδος της θεολογίας που αποσκοπεί στην επιβεβαίωση των χριστιανικών «αληθειών» με τη μέθοδο της απάτης και ταυτόχρονα με την αντίκρουση των αντιχριστιανικών θέσεων και δοξασιών.

Πρώτη φορά βέβαια άνθρωποι απολογούνται είς όνομα Θεού.

Ό ανάξιος Θεός δέν κατάφερε νά πείση καί έρχονται τώρα εκείνοι νά πείσουν γιά τό ορθόν τών λόγων του. Είς υγείαν τών ηλιθίων χριστιανών τρώτε καί τρώτε φίλτατοι παπάδες.
Βέβαια, η μεθοδολογία της Απολογητικής στηρίζεται περισσότερο στην απόρριψη των κατηγοριών εναντίον του χριστιανισμού παρά στην απόδειξη, μια που η χριστιανική θρησκεία στηρίζεται στην αποκάλυψη και σε βασικές θέσεις που ξεφεύγουν από τον έλεγχο του ανθρώπινου νου. Δέν ξεφεύγουν βέβαια από τήν ανθρώπινη τσέπη καί αυτό είναι τό πάν.Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις συνεχείς επιστημονικές ανακαλύψεις, οδηγεί την Απολογητική στην ανάγκη μελέτης και εξαγωγής συμπερασμάτων από τη φιλοσοφία, την ιστορία και τις φυσικές επιστήμες.Έτσι, η σύγχρονη Απολογητική βρήκε μεγάλο έδαφος ανάπτυξης στην ερμηνεία της «αρχής της απροσδιοριστίας», όχι βέβαια όπως αυτή διατυπώθηκε από σύγχρονους φυσικούς. Οί απολογητές τήν αρχής τής απροσδιοριστίας, τήν έκαναν αρχή τής γελοιότητας.
Τό πείραμα τού Βέρνερ Χάιζενμπέργκ, νά προσδιορίσει ταυτόχρονα καί ακριβώς τήν θέσιν καί τήν ορμή τού ηλεκτρονίου ενός ατόμου ήτο πολύ δύσκολο. Όταν τό ποσό τής ενέργειας πού έπεφτε πάνω στό ηλεκτρόνιο ήταν υψηλής συχνότητας , ακτινοβολία γ ραδιενεργού σώματος άς πούμε, τότε ή θέσις καί κίνηση τού ηλεκτρονίου μπορούσε νά προσδιοριστεί ταυτοχρόνως καί ακριβώ, αλλά καί δέν μπορούσε. Γιατί ή ενέργεια ήταν τόσο ισχυρή, ώστε νά γίνεται καθαρά ορατό τό ηλεκτρόνιο. Όμως ή ενέργεια ήταν τόσο ισχυρή, ώστε διαταράζεται ή κατάσταση τού ηλεκτρονίου. Κρατούσε τήν θέσιν αλλά έχανε τήν ορμή. Μέ μέτρια συχνότητα μόλις πού κρατούσε τήν θέσιν του καί τήν ορμή του.Αυτό τό μόλις είναι ή αρχή τής Απροσδιοριστίας πού ανακάλυψε ό Χάϊζενμπέργκ μέσα στήν δομή τών χημικών στοιχείων. Μέσα στήν δομή δηλαδή τών λίθων πού είναι χτισμένο τό σύμπαν.
 Ή απροσδιοριστία ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει – Ηράκλειτος
 Τό μεταβάλλον αναπαύεται, δηλαδή όλα αλλάζουν εκτός από τόν νόμο τής αλλαγής – Ηράκλειτος
Τό αθάνατοι θνητοί καί θνητοί αθάνατοι τού Ηρακλείτου, τό άνω κάτω μία οδός τού Ηρακλείτου, τό πρέπει νά είναι τό μή είναι τού Παρμενίδη, τό φαί στόν ουρανίσκο τού πεινασμένου πού παλεύει στήν νόστιμη παραμονή στό στόμα καί τήν ελκτική αδημονία τής καταπόσεως είναι τά ρ καί q τού Δ.
Τό δακρυόεν γελάσασα τής Ανδρομάχης, ή χαρμολύπη τού Ερμή, τού Ομήρου τόν γέρο Πρίαμο πού θρηνεί τόν νεκρό γιό του καί τόν Λαμπρό Αχιλλέα θρηνεί τόν ζωντανό γέροντα πατέρα του, είναι τά Δ, τού ρ καί q.

ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ Κυριοι Απολογητές
ή θέλετε καί Λεξικό ;

Επιπλέον, συνοψίζοντας τα ανθρωπιστικά επιτεύγματα του χριστιανικού κόσμου, ή απολογητική τα συγκρίνει με εκείνα του μη χριστιανικού κόσμου, αποβλέποντας στην κατοχύρωση της ιδιοτυπίας και υπεροχής του χριστιανισμού απέναντι στούς άλλους.

Γιά νά δούμε τα
«Ανθρωπιστικά επιτεύγματα»
του χριστιανικού κόσμου :

Ό Ostrogorsky στήν πρώτη φράση, τού πρώτου κεφαλαίου τής «Ιστορίας τού Βυζαντινού Κράτους» λέγει : «Δομή Ρωμαϊκή, Κουλτούρα Ελληνική καί Πίστη Χριστιανική». Στήν συνέχεια λέγει : «Όσο καί άν τό Βυζάντιο παραμένει συνειδητά προσκολλημένο στήν παλιά Ρώμη, όσο καί άν γαντζώνεται επίμονα γιά σκοπούς ιδεολογικούς αλλά καί ιμπεριαλιστικούς στήν Ρωμαϊκή κληρονομιά, δέν παύει νά απομακρύνεται όλο ένα στό κύλισμα τών αιώνων από τίς αρχικές Ρωμαϊκές του βάσεις, ενώ ό εξελληνισμός του συνεχίζεται θριαμβευτικά».
Ό διωγμός Ελλήνων Εθνικών στήν «θρησκεία» είναι αμείλικτος. Βανδαλισμοί, λιτσαρίσματα ακόμη καί γυναικών όπως τής Υπατίας (415μχ),αποκεφαλισμοί Δασκάλων, εξευτελισμοί σοφών, λιθοβολισμοί, εξορίες καταστροφές μνημείων, ναών, εμπρησμοί βιβλιοθηκών(Σεραπίου από τόν Πατριάρχη Θεόφιλο τό 391μχ) δίδουν μία εικόνας μισαλλοδοξίας πού καλλιεργούσε ό κλήρος κατά τού Ελληνικού πνεύματος. Γιά τό μόνο πού δέν ευθύνονται οί Χριστιανοί είναι γιά τό κάψιμο τής βιβλιοθήκης τής Αλεξανδρείας τού Βρουχίου(Μουσείου),μέ πάνω από 500 χιλιάδες συγγράμματα, πού βαραίνει έξ’ολοκλήρου τόν Ιούλιο Καίσαρα. Γεγονός πού οί Ιστορικοί τής εποχής τό απέκρυψαν γιά νά μήν κηλιδωθή τό γόητρο τού αυτοκράτορος. Ή βιβλιοθήκη αναστηλώθηκε από τόν Αντώνιο καί εμπλουτίστηκε ξανά μέ 200000 τόμους από τήν βιβλιοθήκη τής Περγάμου. Αργότερα Χριστιανοί αναλαμβάνουν τήν έκ θεμελίων καταστροφή τής βιβλιοθήκης, αλλά τά περισσότερα πλέον είχαν μεταφερθεί στήν Ρώμη. Ό Κάουτσκυ καί ό Sherrard βεβαιώνουν γιά τό μίσος τών Λατίνων γιά τούς Έλληνες. Ό πρώτος στό έργο: «Ή καταγωγή τού Χριστιανισμού» μέ ορθολογισμό ενισχύει τήν άποψη γιά τά κίνητρα τής δυσφημήσεως τών Ελλήνων από μέρους τών Λατίνων. Ό McNeill στό έργο του: «Ιστορία τής ανθρώπινης Ιστορίας» αναφέρεται στήν καταστροφή πού προκάλεσαν οί Ρωμαίοι στίς Ελληνικές πόλεις. Τόση καταστροφή εγνώρισαν οί Ελληνικές πόλεις πού δέν μπόρεσαν να ορθοποδήσουν ξανά. Παρά τήν παρακμή όμως στήν οποία έχει υποπέσει ή Ελλάς, μετά τόν 2ον πχ ό Κικέρων λέγει: «μήν παίρνεται σκλάβους από τήν Βρεττανία, είναι τόσο βλάκες καί ανίκανοι νά διδαχθούν, ωστέ νά μήν έχουν θέση σέ Αθηναϊκό οίκο». Ό Κικέρων σάν μονάδα συγκρίσεως δέν παίρνει τούς πανίσχυρους Ρωμαίους, αλλά τούς Έλληνες. Αυτός ό πολιτισμός πού τόσο υπερείχε, δέν προκαλούσε μόνο τούς άξεστους Λατίνους καί βάρβαρους Ιουδαίο-Χριστιανούς, αλλά καί άλλους.
Ή ανθελληνική βαρβαρότητα τών πρώτων τεσσάρων αιώνων φαίνεται από τήν καταστροφή έργων τέχνης (αποκοπή μύτης) καί από συνήθειες καί έθιμα άγνωστα είς τούς Έλληνας. Τά πρωτοφανή αυτά μέτρα καί ήθη είναι ξεκάθαρα Εβραϊκά. Ή επιβολή τού Χριστιανισμού σάν επίσημη θρησκεία χάρη στήν ωμή βία, δείχνει πόσο ξυπόλητος ήταν ό Χριστιανισμός έναντι τού Ελληνισμού.

Τό 340μχ στήν Θεσσαλονίκη ξεσπούν αιματηρές ταραχές. Ό Θεοδόσιος διατάσσει νά ληφθούν αμείλικτα μέτρα. Ό Αμβρόσιος επεμβαίνει, αλλά ώσπου νά πείση τόν Θεοδόσιο νά σταματήση έχουν σφαγεί χιλιάδες Εθνικοί. Σέ αυτήν τήν περίπτωση τί πρέπει νά έχουν κάνει οί απλοί αγράμματοι Χριστιανοί, άν ό ίδιος Ρωμαίος αυτοκράτορας είναι τόσο πολύ «ιδανικός» Χριστιανός. Οί νόμοι πού ακολουθούν είναι φοβεροί καί ακόμα χειρότερα είναι τά διατάγματα κατά τής «ειδωλολατρίας».Τό 394μχ καταργούνται οί Ολυμιακοί αγώνες μετά από 1200 χρόνια, τα Ελευσίνια μυστήρια, τά θέατρα καί πυρπολούνται βιβλιοθήκες. Οί Αθηναίοι τρέχουν καί τοποθετούν ένα εκκλησάκι πάνω στήν Ακρόπολιν, διά νά γλυτώσουν τήν καταστροφή τού Παρθενώνος. Αυτό τό έτος ήταν καί τό σύνορο ανάμεσα στήν αρχαιότητα καί τόν Μεσαίωνα. Αυτός λοιπόν είναι ό Μέγας Θεοδόσιος τής επίσημης Ελληνοχριστιανικής ιστορίας. Αναλυτικά όμως οί διωγμοί κατά τών Ελλήνων Εθνικών ξεκινούν ουσιαστικώς από τό 301μχ. Ό Πάρθος Χριστιανός, προσηλυτιστής Γρηγόριος, πού αργότερα απεκλήθη φωτιστής τής Αρμενίας, εκμεταλλευόμενος μία κακοκαιρία, βαπτίζει Χριστιανό βασιλέα Αρμενίας τόν Τιριδάτ Γ΄. Αυτός εμπνεόμενος από τόν Προφήτη Ελάϊα (Ηλία, Θεός μου είναι ό Γιαχβέ)στό Καρμίλλον όρος, διατάσσει τήν κατασφαγή τού Εθνικού ιερατείου καί τήν μετατροπή όλων τών ναών τού Μίθρα, τής Αναϊτιδος, τού Ορμούσδ καί τών διαφόρων Ελληνορωμαϊκών Θεών σέ εκκλησίες καί οίκους κηρύγματος. Οί βιβλιοθήκες τής Αρμενίας, ιδρυθείσες πρίν από αιώνες από τούς Ελληνιστές ηγεμόνες της, πυρπολούνται ώς κιβωτοί δαιμονικής γνώσεως καί ό Γρηγόριος στέφεται πρώτος επίσκοπος τής χώρας καί πλήθη προσηλυτιστών από τήν Συρία συρρέουν στήν Αρμενία ή οποία πλέον μετατρέπεται στό πρώτο Χριστιανικό κράτος στήν ιστορία. Τό 309μχ σέ επίδειξη δυνάμεως οί σκληροπυρηνικοί Χριστιανοί πυρπολούν τόν ναό τής Θεάς Φορτούνα. Τό 321μχ εμφανίζεται ή πρώτη προπαγανδιστική κίνηση τών Χριστιανών. Ό Ηλιολάτρης Φλάβιος Βαλέριος Κων/νος κατανικά τόν επίσης Εθνικό Μαξέντιο, έχοντας όμως, κυρίως οί Γαλάτες, ασπίδες μέ Χριστιανικά εμβλήματα, δημιουργόντας τήν αίσθηση τού νέου Θεού νικητού. Τό 313μχ ή δεύτερη χρήση τής προπαγάνδας, όπου ένας δηλωμένος άθεος ό Λικίνιος νικά στίς 30 Απριλίου τόν εθνικό Μαξιμίνο Ντέα. Τά στρατεύματα τού Λικίνιου λέγεται ότι έψαλλον «Ω ανώτατε καί άγιε Θεέ». Ό ηττημένος Ντέα εκδίδει μετά από μερικές μέρες τό διάταγμα τής Νικομήδειας μέ τό οποίο χορηγείται πλήρης θρησκευτική ελευθερία σέ όλους όσους υπακούουν απλώς στήν Ρωμαϊκή εξουσία. Μετά τόν θάνατο τού Ντέα από τόν Λικίνιο, όλα τά γραπτά καί αγάλματά του καταστρέφονται από τούς Χριστιανούς. Πέντε χρόνια αργότερα ό Λικίνιος θά ηττηθή από τόν Ηλιολάτρη Κων/νο, ενώ οί Χριστιανοί στρατιώτες του έψαλλον «Ω Θεέ ανώτατε σωτήρα». Πρίν συγκρουσθούν όμως μεταξύ των, μέ τό διάταγμα τών Μεδιολάνων, τό οποίο ήλθε νά συμπληρώση εκείνο τής Νικομηδείας πού είχε εκδώσει ό Μαξιμίνος Ντέα, οί Αύγουστοι Λικίνιος καί Φλάβιος Βαλέρος Κων/νος εγκυώνται καί αυτοί πλήρη θρησκευτική ελευθερία σέ όλους όσους υπακούουν στήν Ρωμαϊκή εξουσία. Οί Χριστιανοί πολυάριθμοι πλέον, υποτίθεται ότι απολαμβάνουν τά δικαιώματά των μαζί μέ τούς Εθνικούς. Αυτοί ωστόσο δέν αρκούνται μόνο σ’αυτά. Εκμεταλλεύονται τήν εύνοια τού Κων/νου καί αρχίζουν νά καταστρέφουν τίς άλλες «λατρείες». Ό Επίσκοπος Ειρηναίος είχε ήδη διακηρύξει πώς οί Χριστιανοί δέν χρειάζονται νόμους διότι οί Χριστιανοί βρίσκονται υπεράνω τών νόμων. Ό άγιος Αντώνιος τής Αιγύπτου, ιδρυτής τού μοναχισμού, προτρέπει ήδη ανοιχτά σέ άμεσο αφανισμό τού «ειδωλολατρικού κόσμου». Τό 314μχ αμέσως μετά τήν νομιμοποίηση από τόν Ηλιολάτρη Φλάβιο Βαλέριο, τής Χριστιανικής εκκλησίας, αρχίζει ή επίθεση κατά τών Εθνικών.
Στίς 13 Αυγούστου 315μχ γίνεται διαγωνισμός ανάμεσα σέ δώδεκα Εβραίους ραββίνους καί τόν έκ τής Ρώμης γνωστό εξορκιστή επίσκοπο Συλβέστρο γιά τό άν ό αυτοκράτωρ καί ή μητέρα του Ελένη θά ασπασθούν τήν Ιουδαϊκή Ορθοδοξία ή τόν σχισματικό Χριστιανικό. Ή Θαυματοποιία τού Συλβέστρου αποδεικνύεται πιό δυνατή καί εντυπωσιάσας τήν Ελένη γίνεται ό προσωπικός της πνευματικός(Ζωναράς Annales, Bibliotheca Hagiographica Graeca 365 καί χρονικό Γεωργίου Μοναχού ΧΙ,1). Τό 319μχ ό Κων/νος εκδίδει διάταγμα μέ τό οποίο απαλλάσει πλήρως τήν εκκλησία από φόρους καί τούς Χριστιανούς κληρικούς από τίς στρατιωτικές των υποχρεώσεις. Τό 324μχ ό Κων/νος ανακηρύττει τόν Χριστιανισμό μόνη επίσημη λατρεία τής Αυτοκρατορίας. Λεηλατεί τό μαντείο τού Διδυμαίου Απόλλωνος καί θανατώνει μέ βασανιστήρια όλους τούς ιερείς του μέ τήν κατηγορία τής εσχάτης προδοσίας. Στό ιερό όρος Άθως εξαπολύεται μέγας διωγμός κατά τών Εθνικών καί καταστρέφονται όλα τά εκεί Ελληνικά ιερά. Τό 336μχ ό Κων/μος μέ προτροπή τής μητέρας του Ελένης, δολοφονεί τήν γυναίκα του Φαύστα. Ή Ελένη φεύγει γιά τήν Ιερουσαλήμ, όπου παρά τό ότι οί νόμοι τών Ιουδαίων προέβλεπαν τήν καύση όλων ανεξαιρέτως τών σταυρών μετά τίς θανατώσεις, ή Ελένη, καί όπως βεβαίως θά ισχυρισθεί ή Χριστιανική γραμματεία 114 χρόνια μετά, ανεκάλυψε άθικτο τόν λεγόμενο τίμιο Σταυρό, μέ τήν βοήθεια φυσικά Εβραίων ραββίνων. Μέ προτροπής τής Ελένης, ό υιός της εκθεμελιώνει τό ιερό τού Θεού Ασκληπιού στίς Αιγές τής Κιλικίας καί χρησιμοποιεί τούς κίονες γιά τή κατασκευή εκκλησιών. Καταστρέφει επίσης τόν ναό τής Θεάς Αφροδίτης στήν Αφάκα Λιβάνου, τής Μάμβρης, τής Φοινίκης καί τής Βααλβέκ (Ηλιουπόλεως). Τό 330μχ οί Χριστιανοί λεηλατούν καί πυρπολούν στό Bayeux τό ιερό τού Κελτορωμαϊκού Θεού Βελένου Απόλλωνος καί λυντσάρουν τούς ιερείς του. Ό Κων/νος μεταφέρει τήν πρωτεύουσα στήν Κων/πολι στίς 11Μαϊου, όταν ό Ήλιος βρίσκεταις τόν Τοξότη μέ επιρροές Καρκίνου. Τήν πόλιν τήν διακοσμεί λεηλατώντας τά ιερά τών Εθνικών. Τό 331μχ παραβιάζονται όλα τά θησαυροφυλάκια όλων ανεξαιρέτως τών «ειδωλολατρών» ναών. Τό 335μχ γίνονται τά εγκαίνια τής εκκλησίας τού αγίου τάφου, ό οποίος εκτίσθη στήν θέσι ναού τής Αφροδίτης, πού ό Κων/νος κατέστρεψε τό 326-327.Γιά τόν διάκοσμό του λεηλατώνται όλα τά Εθνικά ιερά τής Παλαιστίνης καί τής Μικράς Ασίας. Μέ ειδικό αυτοκρατορικό διάταγμα σταυρώνονται ώς υπαίτιοι τής κακής συγκομιδής εκείνου τού έτους όλοι οί μάγοι καί μάντεις, καί ανάμεσά των ό νεοπλατωνικός Σώπατρος, πού είχε επιχειρήσει νά επαναφέρει τόν Κων/νο στόν Εθνισμό. Τό 337μχ ό Κων/νος βαπτίζεται ετοιμοθάνατος, ενώ τό 341μχ ό αυτοκράτωρ Φλάβιος Ιούλιος Κων/νος κηρύττει διωγμό κατά μάντεων καί Εθνικών. Εθνικοί φυλακίζονται καί εκτελούνται. Τό 346μχ εξελίσσεται μέγας διωγμός στήν Κων/πολιν κατά τών Εθνικών, όπου ό ρήτωρ Λιβάνιος εξορίζεται μέ τήν κατηγορία τής γοητείας(μαγείας). Από τό 353μχ απογορεύεται ή Εθνική θρησκεία διά θανάτου. Διατάσσεται τό 354μχ τό σφράγισμα όλων τών Εθνικών ναών καί ή βεβηλωσή των. Ό Επίσκοπος Ρώμης Λιβέριος ορίζει σάν εορτή γεννέσως τού Ιησού τήν 25ην Δεκεμβρίου, ημέρα κατά τήν οποία οί Εθνικοί εόρταζαν τόν Θεό Ήλιο. Τό 355μχ ό Φλάβιος Ιούλιος Κων/νος χορηγεί ασυλία τών Χριστιανών Επισκόπων έναντι τών δικαστηρίων. Σέ όλα τά ιερά στήνονται δίπλα ασβεστοκάμινα, όπου μετατρέπουν γλυπτά καί άλλα έργα τέχνης σέ ασβέστη. Τότε αρχίζουν καί οί πυρπολήσεις τών βιβλιοθηκών. Τό 356μχ διά νόμου επιβάλλεται τό κλείσιμο όλων τών «ειδολολατρικών» ναών. Ή ποινή γιά τούς παραβάτες είναι θάνατος.


Τό 357μχ στήν Ρώμη σφραγίζεται ό ναός τού Απόλλωνος, φυλακίζουν τούς ιερείς καί αφαιρούν τόν βωμό τής Νίκης από τήν αίθουσα όπου συνεδρίαζε ή Σύγκλητος. Τό 359μχ καί ή «λατρεία» τών Διοσκούρων βρίσκεται εκτός νόμου, όπου θανατώνονται ιερείς καί κλείνονται ιερά. Στήν Σκυθούπολιν τής Συρίας στήνονται τά πρώτα στρατόπεδα θανάτου τών Εθνικών. Τό 360μχ στό Παρίσι ό 28χρονος Καίσαρ καί ύπατος Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός σπουδαγμένος από Έλληνες φιλοσόφους, νικητής τών Αλαμανών, τών Σαλίων Φράγκων καί τών Χαμαβών στίς τέσσερεις Γαλατικές εξτρατείες του, στέφεται αυτοκράτωρ από τίς Ρωμαϊκές λεγεώνες. Από τό 361 μχ κηρύσσεται πλήρης ανεξιθρησκία από τόν Ιουλιανό πού μπαίνει στήν Κων/πολιν στίς 11/12/361.Ό Γρηγόριος ό Ναζιανζηνός διαμαρτύρεται ότι στέρησε από τούς Χριστιανούς τής πόλεως, τήν χαρά τού μαρτυρίου..(Invective versus Julianus,I 58-61). Τό 363μχ ό Ιουλιανός διατάσσει τήν απομάκρυνση από τόν Ναό τού Απόλλωνος, στήν Δάφνη τής Αντιοχείας, τών λειψάνων τού αγίου Βάβυλα(υποτίθεται ότι μαρτύρησε επί Δεκίου), πού είχε εκτελεσθεί από τόν Χριστιανό αυτοκράτορα Φίλιππο τόν Άραβα, επειδή ώς επιτίμιο γιά τήν δολοφονία τού Γορδιανού, τού είχε αρνηθή τήν θεία κοινωνία (Lieu 1989,σ48). Χριστιανοί πυρπολούν τόν ναό μετά τήν απομάκρυνση τών λειψάνων, ενώ στίς 25 Ιουνίου δολοφονείται ό Ιουλιανός άνανδρα από Χριστιανό ακόλουθό του, ενώ πολεμά κατά τών Περσών. Νέος αυτοκράτωρ ό Φλάβιος Ιοβιανός ό οποίος τό 364μχ διατάσσει τήν πυρπόληση τής Βιβλιοθήκης τής Αντιοχείας. Τόν Σεπτέμβριο εκδίδεται έδικτο πού απαγορεύει τήν Εθνική λατρεία μέ τήν ποινή θανάτου. Στά βασανιστήρια τών Εθνικών,οί Χριστιανοί εισάγουν νέα μόδα, όπου κατακομματιάζουν τά πλευρά τών Ελλήνων μέ σιδερένια άγκιστρα. Μέ τρία διατάγματα ξανακατάσχονται οί περιουσίες τών Εθνικών ιερών πού είχε επιστρέψει ό Ιουλιανός καί απαγορεύονται ακόμα καί ιδιωτικές σπονδές, θυσίες καί επωδές. Ή σύνοδος τής Λαοδικείας εισηγείται τήν ποινή τού θανάτου γιά τούς αστρολόγους καί Χριστιανούς πού εορτάζουν τά Σάββατα. Τό 365 στίς 17 Νοεμβρίου έδικτο απαγορεύει Εθνικούς αξιωματικούς νά διατάσσουν Χριστιανούς στρατιώτες. Τό 367μχ ό Εθνικός Βέττιος Αγόριος Πραιτεξτάτος αναστηλώνει μέ δικά του έξοδα καί παρά τίς διαμαρτυρίες τού Πάπα, τό ιερό τών Δώδεκα Ολυμπίων Θεών. Τό 370μχ ό Βάλης ό αυτοκράτωρ εξαπολύει διωγμό σέ ολόκληρη τήν ανατολική αυτοκρατορία μέ κέντρο τήν Αντιόχεια, όπου μαρτυρούν ό πρώην κυβερνήτης Φιδούστιος, οί ιερείς Ίλαρος καί Πατρίκιοςκ.α. Σωροί βιβλίων καίγονται στίς πλατείες καί θανατώνονται ή βασανίζονται χιλιάδες άνθρωποι πού απλώς δέν θέλουν νά προδώσουν τήν Εθνική «λατρεία». Στά θύματα συμπεριλαμβάνονται οί συνεργάτες τού Ιουλιανού, Ορειβάσιος, Σαλλούστιος καί Πηγάσιος. Ό Φιλόσοφος Σιμωνίδης καίγεται ζωντανός καί ό φιλόσοφος Μάξιμος αποκεφαλίζεται. Τό 373μχ πρωτοχρησιμοποιείται ό όρος Pagani , πού σημαίνει άνθρωποι τής υπαίθρου, ώς ταπεινωτικός προσδιορισμός τών Εθνικών. Ό άγιος Μαρτίνος ολοκληρώνει τήν καταστροφή Εθνικών ιερών τής Γαλατίας καί κτίζει επάνω στά ερείπια μοναστήρια. Κλείνουν τό Ασκληπιείο τής Επιδαύρου καί ποινικοποιούν ακόμα καί τίς θεατρικές παραστάσεις. Τό 376μχ ό Γρατιανός επιτρέπει τήν καταστροφή ιερών στήν Ρώμη, καταργεί τό αφορολόγητο τών κτημάτων πού ανήκουν σέ Εθνικά ιερατεία, απαγορεύει τήν κληροδότηση νέων περιουσιών σέ αυτά καί κατάσχει όλη τήν κινητή των περιουσία. Υπό τήν καθοδήγηση Αμβροσίου καί Δαμάσου, διατάσσει τήν νέα απομάκρυνση τού Βωμού τής Νίκης από τήν αίθουσα τής Συγκλήτου, όπου είχε επαναφέρει ό Ιουλιανός. Ό Γρατιανός απαρνείται δημοσίως τόν τίτλο τού Pontifex Maximus, ώς αξίωμα τών «ειδωλολατρών», τό οποίο ιδιοποιείται ό Δάμασος καί αμέσως περνά έκτοτε στήν Παποσύνη τής Ρώμης.
Τό 378μχ καταστρέφονται τά Μιθραία μέ νόμο τού Χριστιανού Επάρχου τού Πραιτωρίου Γράκχου. Στίς 27 Φεβρουαρίου ό Φλάβιος Θεοδόσιος ό αυτοκράτωρ απαγορεύει όλες τίς θρησκείες πλήν τής Χριστιανικής. Ό Επίσκοπος Μεδιολάνου Αμβρόσιος καταστρέφει ναούς καί κτίζει πάνω στά θεμέλια εκκλησίες.Οί αρχηγοί μερικών Γότθων βαπτίζονται Χριστιανοί.Τό 380μχ ό Χριστιανικός όχλος επιτίθεται στό Ελληνικό Ιερό τής Ελευσίνας, τό βεβηλώνει καί απειλεί νά λυντσάρη τούς ιερείς Νεστόριο καί Πρίσκο. Ό Νεστόριος σέ ηλικία 95 ετών γεμάτος θλίψη καί αγανάκτηση, ανακοινώνει τό τέλος τών Πανάρχαιων Ελευσινίων Μυστηρίων καί τήν απαρχή τής επι τής Γής βασιλείας τού πνευματικού σκότους. Από τό 381μχ όσοι Χριστιανοί επιστρέφουν στήν Εθνική θρησκεία τιμωρούνται μέ στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Τό 381μχ στίς 2 Μαϊου εκδίδεται από τόν Θεοδόσιο νόμος κατά τών αποστατών, μέ ποινή τήν πλήρη στέρηση τών ατομικών δικαιωμάτων όλων τών Χριστιανών πού απογοητευμένοι από τήν μισαλλοδοξία αποκηρύσσουν μαζικά τήν κρατούσα θρησκεία καί επιστρέφουν στήν Ελληνική «λατρεία». Τόν Δεκέμβριο ό Θεοδόσιος εκδίδει έδικτο μέ τό οποίο αρχίζουν κύματα λεηλασιών, βεβηλώσεων, πυρπολήσεων καί καταστροφών, από άκρου σέ άκρο τής Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στήν Κων/πολιν μετατρέπεται σέ πορνοστάσιο ναός τής Αφροδίτης καί γίνονται αποθήκες οί ναοί Απόλλωνος καί Αρτέμιδος.
Τό 382μχ στίς Χριστιανικές εκκλησίες καθιερώνεται τό Αλληλούϊα(δόξα τόν Ιεχωβά). Ό αυτοκράτωρ τής δύσεως Γρατιανός διατάσσει σβύσιμο τής αίωνιας Ιεράς Πυράς τής Θεάς Βέσπα καί τών ιερειών της. Ή μεγάλη περιουσία τών φυλακισμένων Εστιάδων μεταβιβάζεται στήν εκκλησία.
Γιά διωγμούς είναι οί καταστροφές ναών, έργων τέχνης, βιβλιοθηκών κτλ. Κάποιο Χριστιανοί παπάδες σήμερα μιλούν γιά 12 εκατομμύρια θύματα διωγμών σέ μία αυτοκρατορία πού δέν είχε πληθυσμό πάνω από 6 εκατ. Οί Χριστιανοί πού βρέθηκαν στίς φυλακές καί στά λιοντάρια ήτο μεταξύ 1500 καί 3000 ατόμων. Κυνηγήθηκαν εγκληματίες καί καταστροφείς αρχαίων μνημείων.

Αλεξάνδρειας Βιβλιοθήκη
Περίφημη βιβλιοθήκη της αρχαιότητας, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ιδρύθηκε με προτροπή του Δημητρίου Φαληρέα, από το βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο Α’ Σωτήρα το 285 π.Χ. Από τους πιο γνωστούς προϊσταμένους της βιβλιοθήκης ήταν ο Ζηνόδοτος, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με την ταξινόμηση των λυρικών και ποιητικών έργων, ο Καλλίμαχος που συνέταξε τον πρώτο κατάλογο της βιβλιοθήκης, ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος, ο Αρίσταρχος, ο Ερατοσθένης κ.ά. Κατά την περίοδο της βασιλείας του Πτολεμαίου Β’ το τμήμα της βιβλιοθήκης που στεγαζόταν στο Μουσείο περιλάμβανε 500.000 τόμους, ενώ το τμήμα που στεγαζόταν στο Σεραπείο 43.000.
Το 47 π.Χ. τμήμα της βιβλιοθήκης πυρπολήθηκε με την είσοδο του Καίσαρα στην Αλεξάνδρεια. Καταστράφηκε από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α’ το 391 και τους χριστιανούς της πόλης, με επικεφαλής τον πατριάρχη Θεόφιλο. Η βιβλιοθήκη καταστράφηκε ολοκληρωτικά κατά την είσοδο των Αράβων στην Αλεξάνδρεια, το 642.
Τον Οκτώβριο του 2002, η κυβέρνηση της Αιγύπτου, με τη συμβολή της UNESCO, εγκαινίασε τη νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας με τη φιλοδοξία να καταστεί και αυτή, όπως και η παλιά, παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο.


Στους νόμους της ακμής των Ρωμαιο-χριστιανικών χρόνων (4ου & 5ου αι.μ.Χ.) διαβάζουμε, για τον βίαιο εκχριστιανισμό των Ελλήνων και την υποχρεωτική "σωτηρία" τους. Ουσιαστικά πρόκειται για την νομοθετημένη εξόντωσης του Ελληνισμού:

«Διατάσουμε, όλα τα ιερά και οι ναοί (των Ελλήνων) όσα βρίσκονται ακόμα άθικτα, να καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και να εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της χριστιανικής θρησκείας... αν με επαρκείς αποδείξεις ενώπιον ικανού δικαστή, εμφανιστεί κάποιος που έχει παραβλέψει αυτό τον νόμο, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου»

Αυτοκράτορες: Θεοδόσιος και Βαλεντινιανός προς Ισίδορον Έπαρχο Πραιτωρίου.14/ Νοέμβριου 435 :
«Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης... Αν κάποιος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί (αυτό τον νόμο) θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό»

ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10. Δεκέμ. 354 μ.Χ.
«Τέτοιου είδους πράξεις (οτιδήποτε μη χριστιανικό χαρακτηριζόταν ειδωλολατρία) αν εξακολουθούν να συμβαίνουν (ή καταγγελθεί ότι συμβαίνουν!) ακόμα και σε κάποιο λιβάδι ή σπίτι, το λιβάδι ή το σπίτι αυτό θα προσαρτηθεί στο ταμείο των ιερότατων ανδρών (δηλαδή των αρχιερέων) ενώ ο ιδιοκτήτης τους που έδωσε την συγκατάθεσή του να μιανθεί ο τόπος, θα αποπεμφθεί από το (οποιοδήποτε) αξίωμά του, θα χάσει την περιούσια του και αφού υποστεί σωματικό βασανισμό με μεταλλικά όργανα θα οδηγηθεί σε διαρκή εξορία»

ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.8 Αυτοκρ.: Λέων και Ανθέμιος προς Διόσκωρον Έπαρχο του Πραιτωρίου. Παρεδόθη το 472; μ.Χ.
«Διατάζουμε τους άρχοντές μας, αλλά και όσους διδάσκονται από τους θεοφιλέστατους επισκόπους, να αναζητούν σύμφωνα με τον νόμο όλες τις περιπτώσεις ασέβειας υπέρ της ελληνικής θρησκείας, έτσι ώστε να μην συμβαίνουν, αλλά και αν συμβαίνουν, να τιμωρούνται... Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιούσιες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε, σε πρόσωπα ή τόπους που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του ελληνισμού... όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ' αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία (διατάζουμε) να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες με τις οποίες οι προηγούμενοι (χριστιανοί) βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη, με τις οποίες (τιμωρίες!) προσπαθούσαν να διασφαλίσουν την ορθόδοξη [1] πίστη»

ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.9 επίσης (Β1,1,19) και ΝΟΜΟΚΑΝΟΝ 6,3.

«Επειδή μερικοί συνελήφθησαν (αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάπτισμα) διακατεχόμενοι από την πλάνη των ανόσιων μυσαρών Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο (βιβλικό) θεό (μας)... Αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας (!) αν επιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων, θα υποβληθούν στην έσχατη των ποινών. Αν δεν έχουν αξιωθεί ακόμα το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να παρουσιαστούν στις ιερότατες εκκλησίες μας, μαζί με τις συζύγους και τα παιδία τους και μαζί με όλους του οίκου τους, για να διδαχθούν την αληθινή πίστη των χριστιανών. Αφού διδαχθούν και αποβάλουν την πλάνη που τους διακατείχε προηγουμένως, θα πρέπει να ζητήσουν το σωτήριο βάπτισμα. Διαφορετικά ας γνωρίζουν ότι αν παραμελήσουν να το κάνουν (να ζητήσουν δηλαδή μόνοι τους το σωτήριο βάπτισμα!) δεν θα έχουν κανένα πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες περιούσιας, ούτε κινητής, ούτε ακίνητης. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ και θα εγκαταλειφθούν στην ένδεια και επιπλέον, θα υποβληθούν στις έσχατες τιμωρίες. Θα παρεμποδίσουμε δε κάθε μάθημα (κλείσιμο σχολών!), που διδάσκεται από όσους πάσχουν από την νόσο και την μανία (μάθησης!) των ανόσιων Ελλήνων, ώστε προσποιούμενοι ότι διδάσκουν, να μη μπορούν πια να διαφθείρουν της ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Αν (λοιπόν) φανεί κάποιος τέτοιος άνθρωπος και δεν τρέξει στις εκκλησίες μας, μαζί με όλους τους συγγενείς και τους οικείους του, θα τιμωρηθεί με τις προαναφερθείσες ποινές. Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο τα παιδία, όταν είναι σε μικρή ηλικία, θα πρέπει να βαπτίζονται αμέσως και χωρίς αναβολή, (ιδού ο υποχρεωτικός νηπιοβαπτισμός!) όσοι δε είναι μεγαλύτεροι στην ηλικία, πρέπει να συχνάζουν στις ιερότατες εκκλησίες μας και να διδάσκονται τις θείες γραφές και τους (βιβλικούς) κανόνες. Αφού δε εννοήσουν και αποβάλουν την παλαιά (αρχαιο-ελληνική) τους πλάνη, θα μπορέσουν να δεχθούν το βάπτισμα και στη συνέχεια να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθόδοξων χριστιανών. Όσοι δε, έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα, ή μεγάλη περιούσια και για να κρατήσουν τα προσχήματα (προσποιούμενοι τους πιστούς) ήλθαν ή πρόκειται να έλθουν να βαπτισθούν, αλλά αφήνουν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους μέσα στην ελληνική πλάνη, διατάσουμε να δημευθεί η περιούσια τους, να αποκλεισθούν από τα πολιτικά δικαιώματά τους και να υποβληθούν σε αντάξιες τιμωρίες, αφού είναι φανερό ότι πήραν το βάπτισμα χωρίς καθαρή πίστη. Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλητήριους Έλληνες».

ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.10

Μπροστά σ΄ αυτές τις εξοντωτικές "σωφρονιστικές ποινές", τις εξορίες, τους αποκεφαλισμούς, τις κατασχέσεις περιουσιών, τις αφαιρέσεις προνομίων, τον εξευτελισμό της υποχρεωτικής κατήχησης, τον βασανισμό και την νόμιμη θανάτωση κάθε υπερασπιστή τους. Για τους κυνηγημένους σαν το απεχθέστερο ιστορικό τέρας Έλληνες, ο εκχριστιανισμός φαινόταν πράξη ύστατης διαφυγής απ' την φυσική εξόντωση και επιβεβλημένης σωφροσύνης!
..............................Έτσι... εκχριστιανίσθηκε μαζικά ο Ελληνισμός!
Η Γενοκτονία τών Ελλήνων από τους βυζαντινούς κατακτητές ποτέ δεν θα ξεχαστεί από τούς Έλληνες. Η Δικαιοσύνη αργεί αλλά πάντα επιτελεί το καθήκον της.
301-302. Ο Πάρθος χριστιανός προσηλυτιστής Γρηγόριος, που αργότερα απεκλήθη «φωτιστής της Αρμενίας», κατορθώνει, εκμεταλλευόμενος στη διάρκεια μίας «θεομηνίας» την ανατολίτικη δεισιδαιμονία, να βαπτίσει χριστιανό τον βασιλιά της Αρμενίας Τιριδάτ Γ (τον «Μέγα»). Ο Τιριδάτ, εμπνεόμενος από τον Προφήτη Ελάϊα (Ηλία, «Θεός μου είναι ο Γιαχβέ») στο Καρμίλλον όρος, διατάσσει την κατασφαγή του Εθνικού Ιερατείου και την μετατροπή όλων των Ναών του Μίθρα, της Αναΐτιδος, του Ορμούσδ και των διαφόρων Ελληνορωμαϊκών Θεών σε εκκλησίες ή οίκους κηρύγματος. Όλες οι θαυμαστές βιβλιοθήκες της Αρμενίας, ιδρυθείσες πριν από αιώνες από τους Ελληνιστές ηγεμόνες της, πυρπολούνται ως ...«κιβωτοί δαιμονικής γνώσεως». Ο Γρηγόριος στέφεται πρώτος επίσκοπος της χώρας και πλήθη προσηλυτιστών από τη Συρία συρρέουν στην Αρμενία η οποία μετατρέπεται πλέον στο πρώτο στην Ιστορία χριστιανικό Κράτος.
309. Σε επίδειξη δυνάμεως, οι σκληροπυρηνικοί χριστιανοί πυρπολούν το Ναό της Θεάς Φορτούνα.
312. Πρώτη και υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του χριστιανισμού εν καιρώ πολέμου. Στις 28 Οκτωβρίου, ο ηλιολάτρης Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος κατανικά τον επίσης εθνικό αντίπαλό του Μαξέντιο με χριστιανικά εμβλήματα στις ασπίδες των -κυρίως Γαλατών- στρατιωτών του. Οι ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας δέχονται συνεχείς επιθέσεις του χριστιανού βασιλιά της Αρμενίας ως αντιπερισπασμό στην προσπάθεια του Μαξιμίνου Ντέα να διαλύσει τους χριστιανούς των περιοχών που διοικεί.
313. Δεύτερη υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του χριστιανισμού εν καιρώ πολέμου. Ένας δηλωμένος άθεος (ο Λικίνιος) κατανικά, στις 30 Απριλίου, τον εθνικό αύγουστο της Ανατολής Μαξιμίνο Ντέα. Τα στρατεύματά του μπαίνουν ωστόσο στη μάχη ψάλλοντας το «Summe Sancte Deus!» («Ώ Ανώτατε και Άγιε Θεέ!»). Ο ηττημένος Ντέα εκδίδει μετά από μερικές ημέρες το Διάταγμα της Νικομηδείας με το οποίο χορηγείται πλήρης θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν απλώς στη ρωμαϊκή εξουσία. Καταδιωκόμενος ωστόσο από τον Λικίνιο, ο Ντέα αυτοκτονεί μετά από 3-4 μήνες με δηλητήριο. Μετά τον θάνατό του, όλα τα γραπτά και τ’ αγάλματά του καταστρέφονται από τον Λικίνιο και τους χριστιανούς. Το γελοίο της ιστορίας ωστόσο είναι ότι πέντε έτη αργότερα, ο υποτίθεται «των χριστιανών φίλος» Λικίνιος, θα ηττηθεί από τον ηλιολάτρη Κωνσταντίνο, πάλι στο όνομα του Θεού των χριστιανών αφού οι στρατιώτες του τελευταίου, κατά την μυθιστορία τουλάχιστον του Ευσεβίου, έψαλλαν το «Deus Summus Salvator!» («Ω Θεέ Ανώτατε Σωτήρα»). Πριν συγκρουσθούν πάντως μεταξύ τους, με το Διάταγμα των Μεδιολάνων (για τη Δύση), το οποίο ήλθε να συμπληρώσει εκείνο της Νικομηδείας που είχε εκδώσει (για την Ανατολή) ο Μαξιμίνος Ντέα, οι αύγουστοι Λικίνιος και Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος εγγυώνται και αυτοί πλήρη θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν στη ρωμαϊκή εξουσία. Οι χριστιανοί, πολυάριθμοι πια και έχοντας προ πολλού σταματήσει τα κηρύγματά τους κατά της δημοσίας τάξεως και του στρατού, υποτίθεται ότι απολαμβάνουν πλέον τα ίδια δικαιώματα με τους εθνικούς. Αυτοί ωστόσο δεν αρκούνται εκεί, αλλά εκμεταλλεύονται την εύνοια του Κωνσταντίνου, που ελέγχεται απολύτως από την αρνητική προς τις εθνικές λατρείες μητέρα του, για να καταστρέψουν ΟΛΕΣ τις άλλες λατρείες.

Ο επίσκοπος Ειρηναίος είχε άλλωστε ήδη διακηρύξει ότι οι χριστιανοί «δεν χρειάζονται τους νόμους, διότι βρίσκονται πολύ υπεράνω αυτών». Ο «άγιος» Αντώνιος της Αιγύπτου, ιδρυτής του μοναχισμού, προτρέπει ήδη ανοικτά σε άμεσο αφανισμό του «ειδωλολατρικού» κόσμου με φωτιά...
314. Αμέσως μετά την νομιμοποίησή της από τον ηλιολάτρη Ρωμαίο αυτοκράτορα Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο, η χριστιανική εκκλησία αρχίζει την επίθεσή της κατά των θρησκειών των Εθνικών. Η Σύνοδος της Αγκύρας ταυτίζει πτυχές της λατρείας της Θεάς Αρτέμιδος (Diana) με ... μαγεία και ... λατρεία του Σατανά των χριστιανών...
315. Στις 13 Αυγούστου (Ζωναράς Annales, Bibliotheca Hagiographica Graeca 365 και Χρονικό Γεωργίου Μοναχού ΧΙ, 1) γίνεται διαγωνισμός ανάμεσα σε δώδεκα εβραίους ραββίνους και τον εκ Ρώμης γνωστό «εξορκιστή» επίσκοπο Συλβέστρο για το αν ο αυτοκράτωρ και η μητέρα του Ελένη θα ασπασθούν την ιουδαϊκή ορθοδοξία ή τον σχισματικό χριστιανισμό. Η θαυματοποιΐα του Συλβέστρου αποδεικνύεται πιό δυνατή και εντυπωσιάσας την Ελένη γίνεται ο προσωπικός της «πνευματικός».
319. Ο Κωνσταντίνος εκδίδει διάταγμα με το οποίο απαλλάσσει πλήρως την χριστιανική εκκλησία από φόρους και τους χριστιανούς κληρικούς από στρατιωτικές υποχρεώσεις.
324. Ο Κωνσταντίνος ανακηρύσσει τον χριστιανισμό μόνη επίσημη λατρεία της Αυτοκρατορίας. Λεηλατεί το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος και θανατώνει με βασανιστήρια όλους τους Ιερείς του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Στο Ιερό Όρος Άθως εξαπολύεται μέγας διωγμός κατά των Εθνικών και καταστρέφονται όλα τα εκεί Ελληνικά Ιερά.
326. Με προτροπή της μητέρας του Ελένης, ο Κωνσταντίνος δολοφονεί την σύζυγό του Φαύστα. Η Ελένη φεύγει με τους «πνευματικούς» της για την Ιερουσαλήμ, όπου, παρά το ότι οι νόμοι των ιουδαίων προέβλεπαν την καύση όλων ανεξαιρέτως των σταυρών μετά τις θανατώσεις, η Ελένη, και όπως βεβαίως θα ισχυρισθεί η χριστιανική γραμματεία 114 χρόνια αργότερα, «ανακάλυψε» (με τη βοήθεια φυσικά... εβραίων ραβίνων!!) άθικτο τον λεγόμενο «Τίμιο Σταυρό» που πάνω του είχε σταυρωθεί σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ο ραβί Τζεσουά. Με προτροπή της Ελένης, ο υιός της εκθεμελιώνει το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αιγές της Κιλικίας και χρησιμοποιεί τους κίονές του για κατασκευή εκκλησιών. Επίσης, καταστρέφει τον Ναό της Θεάς Αφροδίτης πάνω στον υποτιθέμενο τάφο του ραβί Τζεσουά, αλλά και άλλους της ιδίας Θεάς όπως λ.χ. στην Αφάκα Λιβάνου, τη Μάμβρη, την Φοινίκη και τη Βααλβέκ (Ηλιόπολη).
330. Οι χριστιανοί λεηλατούν και πυρπολούν στο Bayeux το Ιερό του κελτορωμαϊκού Θεού Βελένου Απόλλωνος και λυντσάρουν τους Ιερείς του. Ο Κωνσταντίνος, σε ημερομηνία που του υπέδειξαν οι αστρολόγοι (11 Μαΐου, «Ήλιος στον Τοξότη με επιρροές Καρκίνου, άρα μία πόλη θρησκευτική») μεταφέρει την πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ανατολικά, στην ιδρυθείσα από αυτόν Κωνσταντινούπολη, την οποία διακοσμεί λεηλατώντας τα Ιερά των Εθνικών.
331. Ο Κωνσταντίνος συνεχίζει την καταλήστευση των Ιερών των Εθνικών σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Παραβιάζονται τα θησαυροφυλάκια όλων ανεξαιρέτως των «ειδωλολατρικών» Ναών.



335. Εγκαίνια της εκκλησίας του ... «Αγίου Τάφου», ο οποίος κτίσθηκε στη θέση του Ναού της Θεάς Αφροδίτης που ο Κωνσταντίνος κατέστρεψε το 326-327. Για τον διάκοσμό του λεηλατούνται όλα τα Εθνικά Ιερά της Παλαιστίνης και της Μικράς Ασίας. Με ειδικό αυτοκρατορικό διάταγμα σταυρώνονται ως ...υπαίτιοι της κακής συγκομιδής εκείνου του έτους (..) όλοι οι «μάγοι και μάντεις», και ανάμεσά τους μαρτυρεί ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος που είχε προσωπικά επιχειρήσει να επαναφέρει τον Κωνσταντίνο στον Εθνισμό μέσω της φιλοσοφίας και είχε συγκεντρώσει πάνω του το μίσος των χριστιανών αυλικών.
337. Ο ετοιμοθάνατος Κωνσταντίνος βαπτίζεται από τον αρειανό επίσκοπο Ευσέβιο Νικομηδείας.
341. Ο αυτοκράτωρ Φλάβιος Ιούλιος Κωνστάντιος κηρύσσει διωγμό «κατά των μάντεων και των ελληνιζόντων». Πολλοί Εθνικοί φυλακίζονται ή εκτελούνται.
346. Μέγας διωγμός στην Κωνσταντινούπολη κατά των Εθνικών. Ο ρήτωρ Λιβάνιος εξορίζεται με την κατηγορία της «γοητείας»(μαγείας).
353. Έδικτο του Κωνσταντίου απαγορεύει επί ποινή θανάτου την λατρεία δια θυσιών και αγαλμάτων.
354. Νέο έδικτο του Κωνσταντίου επαναλαμβάνει την απαγόρευση επί ποινή θανάτου της λατρείας δια θυσιών και αγαλμάτων και διατάσσει το σφράγισμα όλων των Εθνικών Ιερών ή την βεβήλωσή τους με παράδοσή τους σε χαρτοπαίκτες και πόρνες για κυβευτήρια ή πορνοστάσια. Ο επίσκοπος Ρώμης Λιβέριος (Liberius) ορίζει τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία οι Εθνικοί εώρταζαν παλαιότερα τη γέννηση του Θεού Ανικήτου Ηλίου (Sol Invictus).
355. Χορηγείται από τον αυτοκράτορα Φλάβιο Ιούλιο Κωνστάντιο πλήρης ασυλία των χριστιανών επισκόπων απέναντι στα όποια δικαστήρια.
354. Νέο έδικτο του Κωνσταντίου με το οποίο «επιβάλλει αύθις την ποινήν του θανάτου εις τους θύοντας... και τα Ιερά και τους Ναούς τους μέν έκλεισε τους δε κατέσκαψε» όπως γράφει ο Λιβάνιος. Σε όλη την αυτοκρατορία στήνονται ασβεστοκάμινα δίπλα στα Εθνικά Ιερά όπου μετατρέπεται σε ασβέστη η γλυπτική και αρχιτεκτονική των «ειδωλολατρών». Αρχίζουν οι πρώτες πυρπολήσεις μεγάλων βιβλιοθηκών.
357. O Κωνστάντιος θέτει εκτός νόμου επί ποινή θανάτου όλες τις μαντικές μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης και της Αστρολογίας. Σε επίσκεψή του στη Ρώμη σφραγίζει τον Ναό του Θεού Απόλλωνος, φυλακίζει τους Ιερείς και αφαιρεί τον βωμό της Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου. Η Θεά Νίκη (Βικτόρια) αποτελούσε από την εποχή του Διοκλητιανού (284-305) τμήμα της ανωτάτης Τριάδος (Jupiter, Hercules, Victoria) του Πανθέου των Εθνικών.
359. Η λατρεία των Διοσκούρων κηρύσσεται εκτός νόμου ως ...«μαγική», θανατώνονται οι Ιερείς της και κλείνονται τα Ιερά της. Στη Σκυθόπολη της Συρίας στήνονται τα πρώτα «στρατόπεδα θανάτου», οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των Εθνικών.
360. Στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 360, ο 28χρονος Καίσαρ και Ύπατος Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, σπουδαγμένος στις φιλοσοφικές σχολές των Αθηνών (355) νικητής των Αλαμανών, των Σαλίων Φράγκων και των Χαμαβών στις τέσσαρες «Γαλατικές Εκστρατείες» του (356-359), στέφεται Αυτοκράτωρ από τις ρωμαϊκές λεγεώνες.


361-363. Κήρυξη πλήρους ανεξιθρησκείας από τον αυτοκράτορα Ιουλιανό που μπαίνει στην Κωνσταντινούπολη στις 11 Δεκεμβρίου του 361. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός (Invective versus Julianus, I 58-61) διαμαρτύρεται ότι στέρησε τους χριστιανούς της πόλεως από την ...χαρά του μαρτυρίου(..)
363. Ο Ιουλιανός διατάσσει την απομάκρυνση από τον Ναό του Απόλλωνος στη Δάφνη της Αντιοχείας του μιάσματος των λειψάνων του αγίου Βαβύλα (επισκόπου Αντιοχείας που υποτίθεται ότι είχε μαρτυρήσει επί Δεκίου, αλλά στην πραγματικότητα είχε εκτελεσθεί από τον χριστιανό αυτοκράτορα Φίλιππο τον Άραβα επειδή, ως επιτίμιο για τη δολοφονία του Γορδιανού, του είχε αρνηθεί την «θεία κοινωνία», Lieu, 1989, σελ. 48). Χριστιανοί εμπρηστές πυρπολούν τον Ναό μετά την απομάκρυνση των λειψάνων. Στις 26 Ιουνίου, ο Ιουλιανός δολοφονείται άνανδρα από χριστιανό ακόλουθό του, ενώ πολεμά κατά των Περσών.
364. Ο νέος αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάσσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αντιοχείας.
364. Στις 11 Σεπτεμβρίου εκδίδεται έδικτο με το οποίο απαγορεύεται η Εθνική Λατρεία επί ποινή θανάτου. Στα χρησιμοποιούμενα βασανιστήρια κατά των Εθνικών προστίθεται ο κατακομματιασμός των πλευρών με σιδερένια άγκιστρα. Με θάνατο τιμωρούνται και οι σπλαχνοσκοπήσεις: sileat omnibus perpetuo divinandi curiositas («για να πάψει διαπαντός η μαντική περιέργεια»). Με τρία διατάγματα (της 4ης Φεβρουαρίου, 9ης Σεπτεμβρίου και 23ης Δεκεμβρίου) ξανακατάσχονται οι περιουσίες των Εθνικών Ιερών που είχαν επιστραφεί από τον Ιουλιανό και απαγορεύονται ακόμη και οι ιδιωτικές σπονδές, θυσίες και επωδές. Η Σύνοδος της Λαοδικείας εισηγείται την ποινή του θανάτου για τους αστρολόγους και τους χριστιανούς που εορτάζουν τα Σάββατα.
365. Έδικτο της 17ης Νοεμβρίου απαγορεύει στους Εθνικούς αξιωματικούς να διατάσσουν χριστιανούς στρατιώτες.
367. Ο Εθνικός Βέττιος Αγόριος Πραιτεξτάτος αναστηλώνει στη Ρώμη, με δικά του έξοδα και παρά τις διαμαρτυρίες του Πάπα, το Ιερό των Δώδεκα Ολυμπίων Θεών.
370. Ο αυτοκράτωρ Βάλης εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την ανατολική αυτοκρατορία με κέντρο την Αντιόχεια (όπου μαρτυρούν ο πρώην κυβερνήτης Φιδούστιος, οι Ιερείς Ιλάριος και Πατρίκιος κ.ά.). Σωροί βιβλίων καίγονται στις πλατείες και θανατώνονται ή βασανίζονται χιλιάδες αθώοι άνθρωποι που απλώς αρνούνται να προδώσουν την Λατρεία των Προγόνων τους. Στα θύματα του διωγμού συμπεριλαμβάνονται και όλοι οι επιφανείς συνεργάτες του Ιουλιανού (Ορειβάσιος, Σαλλούστιος, Πηγάσιος, κ.ά). Μετά από φρικτά βασανιστήρια καίγεται ζωντανός ο φιλόσοφος Σιμωνίδης και αποκεφαλίζεται, στις 12 Μαρτίου, ο φιλόσοφος Μάξιμος.
370-371. Ο αυτοκράτωρ της Δύσεως Βαλεντινιανός που «μισούσε τους καλοντυμένους, τους μορφωμένους, τους πλούσιους και τους ευγενείς» (όπως υπογραμμίζει ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος), εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των Ρωμαίων Εθνικών. Χιλιάδες εξορίζονται, βασανίζονται ή θανατώνονται και όλων η περιουσία κατάσχεται και αποδίδεται στην χριστιανική εκκλησία.
372. Ο κατεχόμενος από υστερικό φόβο προς την μαγεία αυτοκράτωρ Βάλης, εξουσιοδοτεί τον ανθύπατο Ασίας Φήστο να αφανίσει όλους τους Εθνικούς και τα έργα τους. Έντρομοι οι άνθρωποι αρχίζουν και καίνε μόνοι τους τις βιβλιοθήκες τους για να γλυτώσουν. Οι υπόλοιποι παραδίδονται στους δήμιους.
373. Επαναλαμβάνεται η απαγόρευση των μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας. Πρωτοχρησιμοποιείται ο όρος pagani (παγανιστές, άνθρωποι της υπαίθρου) για μείωση των Εθνικών.
375. Ο «άγιος» Μαρτίνος ολοκληρώνει την καταστροφή των Εθνικών Ιερών της Γαλατίας και κτίζει πάνω στα ερείπια μοναστήρια. Οι χριστιανοί της ανατολικής αυτοκρατορίας κλείνουν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου και ποινικοποιούν ακόμη και τις παράλληλες εκδηλώσεις της εκεί λατρείας, συμπεριλαμβανομένων των θεατρικών παραστάσεων.
376. Ο άβουλος αυτοκράτωρ της Δύσεως Γρατιανός επιτρέπει στην χριστιανική κοινότητα της Ρώμης να καταστρέψει πολλά Μιθραία και Ιερά των παραδοσιακών Εθνικών λατρειών μέσα στην «Αιωνία Πόλη», καταργεί το αφορολόγητο των κτημάτων που ανήκουν στα «ειδωλολατρικά» Ιερατεία, απαγορεύει την κληροδότηση νέων περιουσιών σε αυτά και κατάσχει όλη την κινητή τους περιουσία. Επίσης, υπό την καθοδήγηση των επισκόπων Αμβροσίου και Δαμάσου, διατάσσει τη νέα απομάκρυνση του Βωμού της Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου όπου τον είχε επανατοποθετήσει ο Ιουλιανός. Επίσης απαρνείται δημοσίως τον τίτλο του Pontifex Maximus, ως αξίωμα των «ειδωλολατρών». Το αποκηρυχθέν αξίωμα ωστόσο ιδιοποιείται αμέσως ο επίσκοπος Δάμασος και από εκεί περνά έκτοτε στην Παποσύνη της Ρώμης.
378. Με νόμο του χριστιανού επάρχου του Πραιτωρίου Γράκχου και προγραφή όλων των Ιερέων του Θεού Μίθρα, τα ανά την Αυτοκρατορία «Μιθραία» κατεστρέφονται από τους χριστιανούς με φωτιά και παραχώνονται.
379. Η χριστιανική εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως υιοθετεί την 25η Δεκεμβρίου του επισκόπου Ρώμης Λιβερίου (354) για τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου.
384. Οι Eθνικοί Βέτιος Αγόριος Πραιτεξτάτος (έπαρχος Πραιτωρίου) και Αυρήλιος Σύμμαχος (έπαρχος άστεως), εξουσιοδοτημένοι από την Σύγκλητο, κάνουν έκκληση στον διάδοχο του Γρατιανού, Βαλεντινιανό Β, να παλινορθώσει τον Βωμό της Νίκης. Ο επίσκοπος Αμβρόσιος απειλεί με αφορισμό τον νεαρό αυτοκράτορα και το αίτημα απορρίπτεται. Ο φωτισμένος Πραιτεξτάτος πεθαίνει από την θλίψη του λίγους μήνες αργότερα. Ο Θεοδόσιος διορίζει ύπαρχο Ανατολής τον φανατικό Μάτερνο Κυνήγιο που επιστρατεύει, σε συνεργασία με τους ανά τόπους επισκόπους, στρατιές μοναχών και λαϊκών για την καταστροφή των Eθνικών Ναών της βορείου Ελλάδος και της Μικράς Ασίας.
385-388. Οι Μάτερνος Κυνήγιος και επίσκοπος «άγιος» Μάρκελλος, καταστρέφουν αμέτρητα μικρασιατικά Ιερά. Ανάμεσά τους και ο Ναός της Εδέσσης, τα Καβείρεια Ίμβρου, ο Ναός του Απαμείου Διός, το Διδυμαίο Ιερό, όλα τα Ιερά της Παλμύρας, κ.ά. Στα στρατόπεδα θανάτου της Σκυθοπόλεως μαρτυρούν μυριάδες αθώοι άνθρωποι: «Και από τα πιό απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις ανά τόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία απόκεντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων», γράφει ο Αμμιανός Μαρκελλίνος.
386. Νόμος της 16ης Ιουνίου απαγορεύει κάθε φροντίδα των έρημων Εθνικών Ιερών. Νέες συλλήψεις Εθνικών και πυρπολήσεις ιδιωτικών βιβλιοθηκών.
387. Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα της Δύσεως Βαλεντινιανό οι τελευταίες Εθνικές εορτές των Ρωμαίων. Ο επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) Αμβρόσιος αποκτά πλήρη πνευματικό έλεγχο πάνω στον αυτοκράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο.
388. Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο όλες οι δημόσιες συζητήσεις για θρησκευτικά ζητήματα. Ο γηραιός ρήτωρ Λιβάνιος δικάζεται μαζί με άλλους Εθνικούς για ...«μαγεία» αλλά αθωώνεται από τον Εθνικό δικαστή Τατιανό. Μετά την αθώωσή του στέλνει στον Θεοδόσιο την έκκληση «Υπέρ των Ιερών» με την οποία τον παρακαλεί να σταματήσει την καταστροφή των Εθνικών Ναών.

389. Κηρύσσεται εκτός νόμου κάθε μη χριστιανική μέθοδος χρονολογήσεως. Πλήθη μοναχών της ερήμου εισβάλουν στις πόλεις της Μέσης Ανατολής και καταστρέφουν με μανία αγάλματα, βωμούς και Ιερά, λυντσάρουν Εθνικούς και καίνε Βιβλιοθήκες. Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος κινητοποιεί τον φανατισμένο χριστιανικό όχλο για να κάνει μεγάλους διωγμούς κατά των Εθνικών. Μετατρέπει σε εκκλησία τον Ναό του Θεού Διονύσου, πυρπολεί το Μιθραίο και καταστρέφει τον Ναό του Διός. Ο Ιερεύς του Διός, Ελλάδιος, γλυτώνει το λυντσάρισμα σκοτώνοντας 9 οχλοκράτες. Ο όχλος διαπομπεύει ανά ομάδες τους Εθνικούς Ιερείς σκοτώνοντάς τους στη συνέχεια με λιθοβολισμό. Τα Ιερά Σύμβολα και αγάλματα παραδίδονται στη χλεύη των χριστιανών περιφερόμενα πάνω σε γαϊδούρια προτού καταστραφούν.
390. Οι μισάνθρωποι μοναχοί παραμένουν στις πόλεις και τρώνε τις περιουσίες των θυμάτων τους Εθνικών, αλλά επεκτείνουν την κακοποιό δράση τους και στους μη Εθνικούς. Στις 2 Σεπτεμβρίου επιχειρείται ανεπιτυχώς με διάταγμα του Θεοδοσίου η εκδίωξή τους από τις πόλεις της Μέσης Ανατολής.
391. Στις 24 Φεβρουαρίου έδικτο του Θεοδοσίου απαγορεύει κάθε επίσκεψη στους Εθνικούς Ναούς αλλά και το απλό ακόμη ...κοίταγμα των αγαλμάτων. Νέος μεγάλος διωγμός σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Στην Αλεξάνδρεια, οι ελάχιστοι Εθνικοί εξεγείρονται με επικεφαλής τον φιλόσοφο Ολύμπιο και κλείνονται στο Ιερό του Σεράπιδος. Οι χριστιανοί το καταλαμβάνουν με δόλο, το ισοπεδώνουν και πυρπολούν την ονομαστή Βιβλιοθήκη του που φιλοξενούσε τμήμα της θρυλικής συλλογής της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Τα Ιερά Σκεύη του Σεραπείου διαπομπεύονται στους δρόμους της Αλεξανδρείας.
392. Στις 22 Αυγούστου ανακηρύσσεται αυτοκράτωρ της Δύσεως στο Λούγδουνο από τους Εθνικούς, ο ρήτωρ Φλάβιος Ευγένιος που αποκηρύσσει το βάπτισμά του κι επιστρέφει στην Εθνική Λατρεία. Στις 8 Νοεμβρίου ο αυτοκράτωρ της Ανατολής Θεοδόσιος θέτει εκτός νόμου όλες τις μη χριστιανικές λατρείες, τις οποίες χαρακτηρίζει «εθνικές δεισιδαιμονίες» (gentilicia superstitio). Στην Γαλατία σφάζονται όλοι οι Ιερείς και κατάσχονται οι περιουσίες όλων των Εθνικών Ναών που στη συνέχεια πυρπολούνται κι εκθεμελιώνονται.
392. Νέος μεγάλος διωγμός κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Σβήνουν τα Μυστήρια της Σαμοθράκης μετά από κατασφαγή των Ιερέων και όλων των θρησκευτών από απόσπασμα «διωγμιτών» που αποβιβάσθηκε στο νησί. Καταστροφή του Μαντείου του Άμμωνος Διός στην Άφυτο της Χαλκιδικής. Στις αίθουσες των δικαστηρίων «κυλούν ρυάκια αίματος», όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Λιβάνιος. Στην Κύπρο, ο εβραϊκής καταγωγής επίσκοπος «άγιος» Επιφάνειος και ο «άγιος» Τύχων εκχριστιανίζουν μαζικά και με την απειλή του φασγάνου και της πυράς χιλιάδες Εθνικούς και καταστρέφουν όλα τα Ιερά της νήσου.Παύουν οριστικά τα Κυπριακά Μυστήρια της Αφροδίτης. Το σχετικό διάταγμα του Θεοδοσίου δηλώνει κυνικά: «όποιος δεν υπακούσει στον πατέρα Επιφάνειο δεν έχει θέση πάνω στο νησί». Στις μεσανατολικές πόλεις Πέτρα, Αερόπολη, Ράφια, Γάζα και Βααλβέκ (Ηλιόπολη) ξεσπούν απελπισμένες εξεγέρσεις των Εθνικών κατά των διωγμητών, των χριστιανών οχλοκρατών και των μοναχών ροπαλοφόρων. Στην πόλη Σούφες της Β. Αφρικής, 60 χριστιανοί πληρώνουν με τη ζωή τους την προσπάθειά τους να γκρεμίσουν το εκεί άγαλμα του Ηρακλέους.
393. Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος φθάνει στην Ιταλία, όπου ο διανοούμενος στρατηγός Βίριος Νικόμαχος Φλαβιανός ξαναστήνει τον Βωμό της Νίκης στην αίθουσα της Συγκλήτου και επαναφέρει τη λατρεία των Παραδοσιακών Θεών. Στην Ανατολή, ο Θεοδόσιος καταργεί τα Πύθια, τα Άκτια και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δήωση της Ολυμπίας και ισοπέδωση όλων των Βωμών της.
394. Πλήρης παλινόρθωση του ρωμαϊκού Εθνισμού στη δυτική αυτοκρατορία. Ο Φλαβιανός, με το αξίωμα του υπάτου Ρώμης και υποστηριζόμενος ψυχικά από την ευσεβή σύζυγό του, αναβιώνει όλες τις καταργηθείσες από τους χριστιανούς λατρείες. Στην Όστια επανανοίγει το Ιερό του Ηρακλέους. Στις 27 Μαρτίου, 1 Απριλίου και 28 Απριλίου έως 3 Μαΐου οι Ρωμαίοι ξαναεορτάζουν με μεγαλοπρέπεια την Εορτή της Κυβέλης, την Εορτή της Βήνους Βερτικόρντια, τα Μεγαλήσια και τα Φλοράλια. Κατά χιλιάδες οι χριστιανοί επιστρέφουν στην Εθνική Θρησκεία φοβούμενοι το οριστικό τέλος του χριστιανισμού.
394. Στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου συγκρούονται οι στρατοί των Εθνικών (υπό τον Φλαβιανό) και των χριστιανών (υπό τον αυτοκράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο) στην κοιλάδα του ποταμού Φρίγδου. Οι κατά πολύ ολιγώτεροι Εθνικοί ηττώνται και κατασφάζονται.Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος συλλαμβάνεται, βασανίζεται, αποκεφαλίζεται και το κεφάλι του περιφέρεται πάνω σε παλούκι σε ολόκληρη την δυτική αυτοκρατορία για παραδειγματισμό. Ο Φλαβιανός αυτοκτονεί για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών.
395. Νόμοι της 22ας Ιουλίου και 7ης Αυγούστου, κηρύσσουν νέους διωγμούς κατά των Εθνικών.Ο ευνούχος πρωθυπουργός του αυτοκράτορος Αρκαδίου Ρουφίνος κατευθύνει τις ορδές των, υπό τον Αλάριχο, χριστιανών Γότθων προς τον Ελλαδικό χώρο. Ακολουθούμενοι από πλήθη φανατισμένων μοναχών, οι Γότθοι του Αλαρίχου (ο οποίος είχε πολεμήσει με τον Θεοδόσιο κατά των Εθνικών του Φλαβιανού) κατασφάζουν αμέτρητους Εθνικούς Έλληνες και καταστρέφουν πόλεις και Ιερά στο Δίον, τη Θεσσαλία, τους Δελφούς, τη Βοιωτία, την Αττική, τα Μέγαρα, την Κόρινθο, τη Φενεό, το Άργος, τη Νεμέα, τη Λυκόσουρα, τη Σπάρτη, τη Μεσσήνη, τη Φιγαλεία, την Ολυμπία. Στην Ελευσίνα πυρπολείται το εκεί πανάρχαιο Ιερό και θανατώνονται στην πυρά ο Θεσπιεύς Ιεροφάντης Ιλάριος και όλοι οι Ιερείς των Μυστηρίων τα οποία είχαν αναβιώσει από τους Μιθραϊστές λίγο μετά τον θάνατο του Νεστορίου.
396. Νόμος της 23ης Μαρτίου, απαγορεύει σε ολόκληρη την ανατολική αυτοκρατορία ακόμη και την απλή παρατήρηση «ειδωλολατρικών» Τελετών.
396. Στις 7 Δεκεμβρίου, νόμος του αυτοκράτορος Φλαβίου Αρκαδίου, εξισώνει την Εθνική Λατρεία με προδοσία κατά του κράτους. Οι τελευταίοι Εθνικοί Ιερείς και Ιεροφάντες καθαιρούνται και φυλακίζονται.
397. Νέος νόμος του Αρκαδίου απαιτεί την ισοπέδωση όλων των Εθνικών Ναών της ανατολικής αυτοκρατορίας που τυχόν στέκουν ακόμη όρθιοι.
398. Η τετάρτη σύνοδος της Καρθαγένης απαγορεύει ακόμη και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των Εθνικών. Ο «άγιος» επίσκοπος Γάζης Πορφύριος κλείνει τους περισσότερους Εθνικούς Ναούς της πόλεώς του. Σε Δύση και Ανατολή αμέτρητα φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία του προχριστιανικού κόσμου εξαφανίζονται στην πυρά. Ο εκχριστιανισμένος Βάνδαλος στρατηγός Στηλίχων πρωτοστατεί σε καταστροφές Εθνικών Ιερών και σφαγές Ιερέων και θρησκευτών. Με διάταγμα του Αρκαδίου εξουσιοδοτούνται οι τοπικές αρχές να ξυλοκοπούν τους φανατικούς μοναχούς που συνηθίζουν να επιτίθενται, ν’αποσπούν από τα χέρια των στρατιωτών και να λυντσάρουν τους συλλαμβανόμενους Εθνικούς.
399. Νέος νόμος (13 Ιουλίου) του αυτοκράτορος Αρκαδίου απαιτεί την ισοπέδωση και των ελαχίστων πλέον Ναών των Εθνικών που εδώ κι εκεί έστεκαν ακόμη όρθιοι, κυρίως σε αγροτικές περιοχές. Ανάμεσα σε άλλα Ιερά ισοπεδώνονται και οι Δελφοί. Στη Βόρειο Αφρική οι διωγμήτες Ιόβιος και Γαυδέντιος κτυπούν όλα τα αστικά κέντρα των Εθνικών, καταστρέφουν τους Ναούς, καίνε τις βιβλιοθήκες και θανατώνουν τους Ιερείς.
400. Ο επίσκοπος Νικήτας καταστρέφει το Μαντείο του Διονύσου των Βεσσών και εκχριστιανίζει με τη βία όλη την γύρω περιοχή.
401. Ο χριστιανικός όχλος της Καρχηδόνος λυντσάρει Εθνικούς και καταστρέφει Ναούς και αγάλματα. Ο «άγιος» επίσκοπος Πορφύριος οργανώνει μαζικά λυντσαρίσματα Εθνικών και καταστρέφει με τη βοήθεια του φανατισμένου όχλου τους οκτώ εν ενεργεία Ναούς της Γάζης. Η ΙΕ σύνοδος της Καρχηδόνος, εκδίδει κανόνα με τον οποίο αφορίζονται ακόμη και μετά θάνατον όλοι όσοι δημιουργούν συγγένειες με Εθνικούς ή δεν αποκληρώνουν τους ήδη συγγενείς τους που παραμένουν Εθνικοί.
402. Ο στρατηγός Στηλίχων καίει στη Ρώμη τα περίφημα Σιβυλλικά Βιβλία.
405. Ο Ιωάννης ο λεγόμενος «Χρυσόστομος», στέλνει ορδές ροπαλοφόρων μοναχών να σαρώσουν τα «είδωλα» (Ναούς, Αγάλματα και Βωμούς) όλης της Παλαιστίνης.
406. Ο Ιωάννης «Χρυσόστομος» συγκεντρώνει χρήματα από θεομανείς προσήλυτες για τις εργασίες διαλύσεως των Εθνικών Ναών. Το ίδιο έτος διατάσσει την εκθεμελίωση και πυρπόληση του θαυμαστού Ναού της Εφεσίας Αρτέμιδος. Στην Σαλαμίνα της Κύπρου οι «άγιοι» Επιφάνειος και Ευτύχιος συνεχίζουν τις καταστροφές των Ιερών και την κατασφαγή όσων αρνούνται να βαπτισθούν.
407. Νέος νόμος ανανεώνει την ποινικοποίηση κάθε μη χριστιανικής τελετής.
408. Κοινός νόμος των Αρκαδίου και Ονωρίου διατάσσει την αφαίρεση του κάθε είδους γλυπτού διακόσμου από τα Αρχαία Μνημεία ή από τα συντρίμμια των Εθνικών Ναών. Ακόμη και οι ιδιώτες οφείλουν να παραδώσουν όλα τα αγαλματίδια που τυχόν έχουν στην κατοχή τους. Ο Στηλίχων ληστεύει στη Ρώμη τον χρυσό του Ναού του Καπιτωλίου Διός. Νέοι διωγμοί και καταστροφές Βιβλιοθηκών υπό την άμεση εποπτεία των ανά τόπους επισκόπων. Οι δικαστές που φαίνονται επιεικείς προς τους «ειδωλολάτρες» μετατρέπονται αυτομάτως σε κατηγορούμενους. Στην πόλη Καλάμα της σημερινής Αλγερίας, η σκληρότητα των διωγμών προκαλεί μεγάλη εξέγερση του πληθυσμού με πυρπολήσεις εκκλησιών η οποία όμως πνίγεται στο αίμα υπό την εποπτεία του «αγίου» Αυγουστίνου.
409. Επαναλαμβάνεται η επί ποινή θανάτου απαγόρευση όλων των Μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας.



410. Ο αυτοκράτωρ Ονώριος κηρύσσει νεό διωγμό κατά των Εθνικών. Στο σχετικό διάταγμά του αναφέρει: «Ας μάθουν λοιπόν όλοι αυτοί που δρούν ενάντια στους αγίους νόμους ότι η εμμονή τους στην αιρετική δεισιδαιμονία, του να ασκούν λατρεία σε απόμακρα Μαντεία, τιμωρείται με εξορία ή αίμα, ώστε να μην ξανατολμήσουν να συγκεντρωθούν σε τέτοια μέρη για τις εγκληματικές τους δραστηριότητες».
410. Στις 24 Αυγούστου, ο Αλάριχος καταλαμβάνει μετά από προδοσία την Ρώμη και επί τρείς ημέρες λεηλατεί τους θησαυρούς της, καταστρέφει τα έργα τέχνης και τα βιβλία των Εθνικών και κατασφάζει τους κατοίκους της «Αιωνίας Πόλεως». Το χάλκινο άγαλμα της Θεάς Βίρτους (Ανδρείας) καταστρέφεται στο χυτήριο από τους φανατικούς μοναχούς.
415. Λίγο πριν το πάσχα, κατά προτροπή του επισκόπου Κυρίλλου, η Εθνική Φιλόσοφος Υπατία δολοφονείται με άγριο τρόπο από τον χριστιανικό όχλο της Αλεξανδρείας. Οδηγείται στην πατριαρχική εκκλησία του «αγίου» Μιχαήλ, όπου οι χριστιανοί την κόβουν κομμάτια και περιφέροντάς τα στους δρόμους της πόλεως, τα καίνε τελικά μαζί με τα συγγράμματα της Φιλοσόφου σε μία τεράστια πυρά στη θέση Κυναρών. Στις 30 Αυγούστου εκδίδεται έδικτο που απαιτεί να συλλαμβάνονται και να σταυρώνονται ή καίγονται ζωντανοί όλοι οι Εθνικοί Ιερείς της Βορείου Αφρικής.
416. Στις 7 Δεκεμβρίου, καθαιρούνται όλοι οι μη χριστιανοί στρατιωτικοί, αυλικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και δικαστικοί. Ο μοναχός Υπάτιος, επονομαζόμενος «η σπάθα του θεού», περιοδεύει την Βιθυνία και εντοπίζει «κρυφούς» λάτρεις των Αρχαίων Θεών, τους οποίους εξοντώνει μαζί με τις οικογένειές τους δίχως μεσολάβηση δίκης.
421. Ισοπεδώνεται το μεγάλο Ιερό της Κελαιστίδος στην Καρχηδόνα. Νέες σφαγές Εθνικών σε ολόκληρη την Βόρειο Αφρική.
423. Στις 8 Ιουνίου, ο αυτοκράτωρ της ανατολής Θεοδόσιος ο επονομαζόμενος «Μικρός», εκδίδει νόμο του με τον οποίο τιμωρείται με φυλάκιση και βασανιστήρια η Παραδοσιακή Λατρεία, η οποία χαρακτηρίζεται «λατρεία των δαιμόνων».
429. Δήωση του Παρθενώνος των Αθηνών και μέγας διωγμός των εκεί «οπαδών των δαιμόνων».
431. Το Ιερό Σύμβολο των Εθνικών, ο Σταυρός, ως χριστιανικό πλέον σύμβολο, εισάγεται στις εκκλησίες.
435. Νέος νόμος του Θεοδοσίου απειλεί στις 14 Νοεμβρίου με θάνατο όλους τους «αιρετικούς» και Εθνικούς της αυτοκρατορίας. Μόνο ο Ιουδαϊσμός γίνεται αποδεκτός ως νόμιμη θρησκεία, αν και καθίσταται αδύνατη η σχέση ή απλή επικοινωνία μεταξύ χριστιανών και Ιουδαίων. Σε περίπτωση κρυφού μικτού γάμου η χριστιανή γυναίκα θανατώνεται ως ...μοιχαλίδα. Με τον ίδιο νόμο ορίζεται ο εξαγνισμός και στη συνέχεια χρήση ως εκκλησία του κάθε Ναού των Εθνικών που δεν έχει ακόμη γκρεμισθεί.
438. Έδικτο του Θεοδοσίου, υπενθυμίζει στις 31 Ιανουαρίου την ύπαρξη της θανατικής ποινής για τιμωρία της «ειδωλολατρίας» την οποία κατηγορεί μάλιστα ως ...αιτία ενός προσφάτου λιμού !!
440-450. Καταστροφή όλων των Μνημείων, Βωμών και Ναών που έστεκαν ακόμη στην Αθήνα, την Ολυμπία και τις άλλες Ελληνικές Πόλεις.
448. Ο Θεοδόσιος διατάσσει να παραδοθούν στις φλόγες όλα τα «αντιχριστιανικά» βιβλία. Ανάμεσά τους καταστρέφονται και τα βιβλία του Νεοπλατωνικού Πορφυρίου που βήμα προς βήμα ξεσκέπαζαν την αληθινή φύση του χριστιανισμού.
450. Καταστρέφονται όλοι οι Ναοί και οι Βιβλιοθήκες της Αφροδισιάδος της οποίας το όνομα αλλάζει σε Σταυρούπολις.
451. Στις 4 Νοεμβρίου, νόμος του αυτοκράτορος Θεοδοσίου ανανεώνει όλους τους προηγούμενους που προέβλεπαν ποινή θανάτου για τους «ειδωλολάτρες».
457-491. Σποραδικοί διωγμοί Εθνικών στην ανατολική κυρίως αυτοκρατορία (αφού η δυτική κατελύθη το 476). Ανάμεσα σε χιλιάδες ανωνύμους μάρτυρες θανατώνονται ο ιατρός Ιάκωβος και φιλόσοφος Γέσσιος, ενώ φυλακίζονται οι Σεβηριανός, Ηραίστιος, Ζώσιμος, Ισίδωρος κ.ά. Την ίδια εποχή, ο προσηλυτιστής Κόνων κατασφάζει τους «pagani» της νήσου Ίμβρου, ενώ άλλοι προσηλυτιστές εξοντώνουν τους τελευταίους λάτρεις του Διός Λαβρανίου στη Φασούλα της Κύπρου και της Ίσιδος στην Αίγυπτο.
482-488. Πνίγονται στο αίμα οι τελευταίες εξεγέρσεις των Εθνικών της Μικράς Ασίας.
486. Στην Αλεξάνδρεια γενικεύονται οι διαπομπεύσεις και μαρτυρικές θανατώσεις των «κρυφών» Εθνικών Ιερέων. Δολοφονούνται διάφοροι Εθνικοί στρατιωτικοί, όπως λ.χ. ο νικητής των Βανδάλων στρατηγός Μαρκελλίνος.
494. Ο πάπας Γελάσιος αφορίζει τους εορταστές των Λουπερκαλίων. Σφραγίζονται όλοι οι ακόμη όρθιοι Αρχαίοι Ναοί της δύσεως.
500. Η χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς φυσικά, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η ...συντέλεια του Κόσμου. Νέες πυρές των χριστιανών καταστρέφουν ό,τι είχε απομείνει από την σοφία και επιστήμη των Εθνικών. Η ανθρωπότητα πέφτει σε ακόμη μεγαλύτερη αποκτήνωση. Εξαφανίζονται παντελώς η αποχέτευση των οικιών, η ρωμαϊκή κεντρική θέρμανση και τα κρεβάτια. Ο γνωστός συγγραφέας McCabe (στο «History’s Greatest Liars», σελ. 27) κάνει μία εκπληκτική σύγκριση ανάμεσα στον ρωμαϊκό κόσμο των Εθνικών και σε εκείνον των χριστιανών του Μεσαίωνος: «Στη Ρώμη του τετάρτου αιώνος, αντιστοιχούσαν τρείς ελεύθεροι χειρώνακτες σε έναν σκλάβο.. αλλά από το 500 έως το 1100 η συντριπτική πλειοψηφία των χειρωνακτών της Ευρώπης ήσαν δουλοπάροικοι.. Στη Ρώμη, οι εργάτες των πόλεων μπορούσαν ν’απολαύσουν δωρεάν εκπαίδευση, φθηνή διασκέδαση, φθηνή τροφή, υπέροχα λουτρά και γυμναστήρια, εορτές και αργίες για τουλάχιστον 200 από τις 365 ημέρες του έτους. Από το 500 έως το 1100, οι εργάτες της Ευρώπης δεν είχαν κανένα από τα παραπάνω αγαθά, ούτε ελευθερία, ούτε προστασία από τον νόμο.Στην παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι γυναίκες είχαν ισονομία και ίση κοινωνική αντιμετώπιση με τους άνδρες. Από το 500 έως το 1100 τις αντιμετώπιζαν όπως και τα ζώα. Οι παγανιστές Ρωμαίοι παρήγαγαν μία μεγάλη βιβλιογραφία, οικοδόμησαν εκπληκτικά κτίρια ακόμη και στις περιφέρειες, καθώς και υδραγωγεία, γέφυρες, υπέροχες οδούς, θέατρα κ.τ.λ. Από το 500 έως το 1100 σχεδόν κανένα βιβλίο δεν παρήχθη, τουλάχιστον σημαντικό ώστε να διαβάζεται και σήμερα, σχεδόν κανένα ζωγραφικό έργο ή γλυπτό ή οικοδόμημα που να είναι σήμερα αξιοθέατο. Οι Ρωμαίοι διέθεταν βιβλιοθήκες μέχρι και 500.000 τόμων. Από το 500 έως το 1100 δεν υπήρχαν πάνω από 600 τόμοι σε ολόκληρη την Ευρώπη...».
500. Το «ειδωλολατρικό» θυμίαμα γίνεται για πρώτη φορά δεκτό στις εκκλησίες των χριστιανών.
515. Ο αυτοκράτωρ της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Αναστάσιος διατάσσει την κατασφαγή των Εθνικών της πόλεως Ζοάρα της Αραβίας και την εκθεμελίωση του εκεί Ιερού του Θεού Θεανδρίτου. Το βάπτισμα γίνεται υποχρεωτικό επί ποινή θανάτου, ακόμη και για όσους δηλώνουν ήδη χριστιανοί.



528. Με έδικτο του αυτοκράτορος Γιουτπράδα-Ιουστινιανού, καταργούνται οι εξόριστοι στην Αντιόχεια Ολυμπιακοί Αγώνες. Ο ίδιος έχει ήδη νομοθετήσει να θανατώνονται με κατασπαραγμό από θηρία, θάνατο στην πυρά, σταύρωση ή ξέσκισμα με σιδερόνυχα όλοι οι «καταγινόμενοι με την μαγείαν, την μαντικήν, την γοητείαν και την ειδωλολατρίαν» και απαγορεύσει να διδάσκουν «οι πάσχοντες από την ιερόσυλη ψυχική νόσο των Ελλήνων» δηλαδή οι Εθνικοί.
529. Με έδικτο του αυτοκράτορος Γιουτπράδα-Ιουστινιανού, κλείνει η Ακαδημία των Αθηνών και κατάσχεται η περιουσία της. Οι επτά τελευταίοι διδάσκαλοι καταφεύγουν στον βασιλιά των Περσών Χοσρόη που τους δίδει έδρες στο Πανεπιστήμιο του Ιουντισαπούρ (Jundishapur).
532. Μία ακόμη χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς φυσικά, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η ...συντέλεια του Κόσμου. Ο μοναχός Ιωάννης Ασιακός, επικεφαλής ενόπλων ομάδων προσηλυτιστών, αρχίζει γενοκτονία κατά των Μικρασιατών Εθνικών.
540. Η Ελληνική Ιατρική έχει ήδη απαγορευθεί ως «γνώση του διαβόλου» και τα συγγράμματά της έχουν ήδη χαθεί για πάντα στη φωτιά των χριστιανών. Με μόνη θεραπευτική μέθοδο την ...αφαίμαξη και το διάβασμα εξορκισμών, αρχίζει στην ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η μεγάλη επιδημία που υπολογίζεται (Panati Charles, 1989) ότι εξόντωσε 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Η εκκλησία βγαίνει παρόλα αυτά κερδισμένη, καθώς αποδίδει την επιδημία στην οργή του Θεού για την επιβίωση των «αιρέσεων» και της «ειδωλολατρίας». Ο όχλος τρέχει πανικόβλητος να εκκλησιασθεί. Ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης σαρώνει τις χριστιανικές πόλεις της Συρίας. Την μόνη πόλη που δεν καταστρέφει ή λεηλατεί είναι η Χαρράν (ελληνιστί Κάρρες), της οποίας οι κάτοικοι είχαν παραμείνει πεισματικά Εθνικοί.
542. Ο Γιουτπράδα-Ιουστινιανός αναθέτει καθήκοντα αυτοκρατορικού προσηλυτιστού (επισκόπου τιτουλαρίου) στον Ιωάννη Ασιακό. Επί 35 ολόκληρα χρόνια ο τελευταίος εφαρμόζει μαζικούς και βιαίους εκχριστιανισμούς των Εθνικών της Φρυγίας, Καρίας και Λυδίας και κτίζει 99 εκκλησίες και 12 μοναστήρια πάνω στα συντρίμμια των Εθνικών Ιερών.
545-546. Ο Ιωάννης Ασιακός εξοντώνει εκατοντάδες Εθνικούς της Κωνσταντινουπόλεως. Τα θύματα της χριστιανικής παραφροσύνης σταυρώνονται («φουρκίζονται»), κόβονται κομμάτια ή πνίγονται στην θάλασσα μέσα σε σάκκους, και σε πολλές περιπτώσεις τα έντερά τους περιφέρονται ως ...τρόπαια στους δρόμους από τον χριστιανικό όχλο (Mac Mullen, «Christianity & Paganism», σελ. 176-177, σημ. 89). Πολλοί ευγενείς Εθνικοί γλυτώνουν την βάπτιση ή το μαρτύριο αυτοκτονώντας. Οι χριστιανοί βεβηλώνουν τα πτώματά τους και τους πετούν στους σκουπιδότοπους.
550. Στην Κυρηναϊκή και τη Σίβα, σφάζονται οι τελευταίοι λάτρεις του Άμμωνος Διός.
553 στήν δεύτερη σύνοδο αναθεματίζονται όσοι δέν αναθεματίζουν “αιρετικά” κείμενα.
556. Ο Ιουστινιανός στέλνει στην Αντιόχεια τον φοβερό ιεροεξεταστή Αμάντιο που συλλαμβάνει, βασανίζει και θανατώνει τους τελευταίους Εθνικούς της πόλεως και καίει όλες τις ιδιωτικές βιβλιοθήκες.
560. Ο ευνούχος Αρμένιος στρατηγός της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Ναρσής, νικά τους Εθνικούς Βλέμυες και καταστρέφει το τελευταίο Ιερό της Ίσιδος στη νησίδα Φιλά του Νείλου.
562. Μετά από διορία τριών μηνών για εγκατάλειψη των πατρογονικών λατρειών, ο Ιουστινιανός διατάσσει μαζικές συλλήψεις, διαπομπεύσεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις και εκτελέσεις Ελλήνων Εθνικών στην Αθήνα, την Αντιόχεια, την Παλμύρα και την Κωνσταντινούπολη. Στην πλατεία του Κυνηγίου της τελευταίας, καίγονται σε τεράστιες πυρές χιλιάδες βιβλία και πολλά ιδιωτικά αγάλματα (Ι. Μαλάλας «Χρονογραφία»). Οι συντεχνίες και οι οικογένειες καθίστανται αποκλειστικά υπεύθυνες για τις θρησκευτικές αντιλήψεις των μελών τους. Το ίδιο και οι αφέντες για τις αντιλήψεις των δούλων τους.
566. Η Σύνοδος της Τούρ απαγορεύει τον εορτασμό της ημέρας του ρωμαϊκού Θεού Ιανού (την 1η Ιανουαρίου).
570. O Ρωμαίος αυτοκράτωρ Ιουστίνος Β’ τυπώνει νομίσματα με ένα πτερωτό πλάσμα, το «γκένιους» της Κωνσταντινουπόλεως, πάνω από το κεφάλι του αντί του καθιερωμένου σταυρού. Η χριστιανική εκκλησία ξεσηκώνει εναντίον του τον όχλο των ανατολικών επαρχιών διαδίδοντας ότι ίσως είναι «αποστάτης».
578-582. Επί αυτοκράτορος της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Τιβερίου, οι χριστιανοί διώκτες φυλακίζουν, βασανίζουν και σταυρώνουν εκατοντάδες επιφανείς Έλληνες τους οποίους υποπτεύονται για Εθνισμό. Ο επικεφαλής των περιβόητων «διωγμητών» Θεόφιλος, κατασφάζει ή σταυρώνει όλους τους τελευταίους Εθνικούς της Ηλιοπόλεως (Βααλβέκ).
580. Έφοδος των «διωγμητών» της Αντιοχείας σε μυστικό Ναό του Θεού Διός. Ο Ιερεύς αυτοκτονεί επί τόπου, αλλά συλλαμβάνονται αρκετοί θρησκευτές και ανάμεσά τους ο ύπαρχος Ανατόλιος. Οι κρατούμενοι βασανίζονται και στέλνονται στην Κωνσταντινούπολη για να δικασθούν (και σε αυτό το χρονικό σημείο τοποθετούν οι μη χριστιανοί ερευνητές την απαρχή του ιεροεξετασμού). Ο χριστιανικός όχλος της Κωνσταντινουπόλεως, ερεθισμένος από τις μυστικές δίκες, λυντσάρει στους δρόμους διάφορους, πραγματικούς ή υποτιθέμενους Εθνικούς. Οι Αντιοχείς Εθνικοί καταδικάζονται σε θάνατο και ρίχνονται στα θηρία του Ιπποδρόμου που όμως δεν δείχνουν πρόθυμα να τους κατασπαράξουν. Οι χριστιανοί τους θανατώνουν τελικά με σταύρωση. Τα πτώματά τους σύρονται από τον όχλο στους δρόμους της πόλεως και πετάγονται άταφα στους σκουπιδότοπους.
583. Νέοι διωγμοί κατά των Εθνικών από τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο.
586. Το Ιερό Σύμβολο των Εθνικών, ο Σταυρός, ως χριστιανικό πλέον σύμβολο, τοποθετείται πάνω στα κωδωνοστάσια των χριστιανικών εκκλησιών.
590. Σε όλη την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι καταδότες της χριστιανικής εκκλησίας «ανακαλύπτουν» συνεχώς «συνωμοσίες» των Εθνικών. Νέες εκτελέσεις με παλουκώματα, σταυρώσεις και αποκεφαλισμούς. Στον παπικό θρόνο ανεβαίνει ο Πάπας Γρηγόριος ο λεγόμενος «Μέγας» (590- 604), που θα κάψει σε λίγο την Βιβλιοθήκη του Παλατίνου Απόλλωνος «για να μη στερήσει τους πιστούς η θύραθεν σοφία της από την βασιλεία των ουρανών...»
600. Η χριστιανική εκκλησία, δια στόματος Πάπα Γρηγορίου, αναγγέλλει για μία ακόμη φορά τη ...συντέλεια του κόσμου. Τρομοκρατημένοι πάμπολλοι δουλοκτήτες και γαιοκτήμονες χαρίζουν την περιουσία και τους δούλους ή δουλοπάροικούς τους στην χριστιανική εκκλησία και ντύνονται μοναχοί.
601. Ο αυτοκράτωρ Μαυρίκιος διατάσσει τον βίαιο εκχριστιανισμό της Χαρράν (Κάρρες). Ανάμεσα σε δεκάδες μάρτυρες Εθνικούς, σταυρώνεται και ο επικεφαλής της στρατιωτικής δυνάμεως της πόλεως Ακίνδυνος μετά από κατάδοση συνεργατών του.

Ο Πάπας Γρηγόριος διατάσσει τον εξαγνισμό όλων των «ειδωλολατρικών» τόπων λατρείας και συστήνει αργή και συστηματική δράση των προσηλυτιστών ώστε να μην προκαλέσει βίαιες αντιδράσεις: «Δεν μπορεί να ανέβει κανείς στην κορυφή ενός όρους με ένα μόνο άλμα, αλλά χρειάζεται να το κάνει σιγά και μεθοδικά, βήμα προς βήμα. Πρέπει να προσέξουμε πρώτα από όλα να μην εξοργίσουμε τους ειδωλολάτρες και να μη καταστρέφουμε τους ναούς τους. Πρέπει να καταστρέφουμε μόνο τα είδωλα και έπειτα να ραντίζουμε το μέρος με αγιασμό και να τοποθετούμε μέσα του άγια λείψανα.
Αν οι ναοί αυτοί είναι καλοκτισμένοι, μάς συμφέρει να τους μετατρέπουμε απλώς από χώρο λατρείας των δαιμόνων σε χώρο λατρείας του αληθινού Θεού».
609. Νέες σφαγές Εθνικών στην Αγγλία, την Ιλλυρία, την Μέση Ανατολή και τη Μικρά Ασία. Το Ρωμαϊκό Πάνθεον μετατρέπεται σε χριστιανική εκκλησία της «Σάντα Μαρία Ροτόντα».
692. Η «Εν Τρούλλω» ή «Πενθέκτη» Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, καταδικάζει τον εορτασμό των Καλενδών, των Βρουμαλίων, των Ανθεστηρίων, καθώς και τις Διονυσιακές Πομπές και τις μεταμφιέσεις.
787 στήν 7η οικουμενική σύνοδο καθιερώνεται τό ανάθεμα εναντίον τών Ελλήνων πού διαβάζεται κάθε Κυριακή τής Ορθοδοξίας.
804. Οι Έλληνες Εθνικοί της Λακωνικής αντιστέκονται με επιτυχία στην απόπειρα του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου να τους εκχριστιανίσει.
850-900. Από τον Αρμένιο προσηλυτιστή Νίκωνα τον «Μετανοείτε» και τους ένοπλους μοναχούς του, εκχριστιανίζονται με τη βία οι τελευταίοι Έλληνες Εθνικοί της Λακωνίας και κατασφάζονται οι Δούκες και οι Ιερείς τους.
Από τόν 4ον έως τόν 7ον αιώνα καταστρέφεται καί εξοστρακίζεται κάθε τί τό Ελληνικό. Ναοί γκρεμίζονται, βίαιοι μαζικοί θάνατοι φιλοσόφων γίνονται, διωγμοί πνευματικών ανθρώπων, καταδίκες γιά μαγεία.
Οί περιπέτειες του Παρθενώνα ναού άρχισαν μετά την επικράτηση του χριστιανισμού.Το 426 ο Θεοδόσιος μετέφερε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς στην Κωνσταντινούπολη και γύρω στα 530 ο Ιουστινιανός μετέτρεψε το ναό σε εκκλησία και την αφιέρωσε αρχικά στην Αγία Σοφία και κατόπιν στην Παναγία Θεοτόκο, αφού έκανε ουσιώδεις μεταβολές στο οικοδόμημα.
Στήν βόρεια Κέρκυρα, στήν Κασσιόπη ό σημερινός ναός τής Παναγίας, εχτίστη πάνω ακριβώς σέ ναό τού Διός. Επίσης στήν Παλαιοκαστρίτσα όπου υπάρχει τό Βυζαντινό μοναστήριο τής Παναγίας, βρίσκεται τό ανάκτορο τού Βασιλέα Αλκίνοου. Στό Νυδρί τής Λευκάδας βρίσκουμε μία εκκλησία δίπλα σέ μία πυραμίδα. Στήν Σαλαμίνα ή μονή τής Φανερωμένης εχτίσθη πάνω σέ αρχαίο ναό, ό οποίος δέν είναι πλέον σέ θέσι νά αναγνωριστεί. Στήν Ρόδο στόν ναό των Ιπποτών, ό ναός τού Αγίου Ιωάννη, ήταν αφιερωμένος στόν Απόλλωνα, όπως καί ο Κολοσσός τής Ρόδου. Στήν Σάμο τό Μαντείο τού Απόλλωνος έγινε σήμερα ή Παναγία ή Σπηλιανή. Τό Τροφώνιο μαντείο χρειάστηκε δύο εκκλησίες γιά καλυφθεί. Ούτε ό Παρθενώνας έχει γλυτώσει από τήν ορθόδοξη μανία. Ήδη από τόν 6ον αιώνα μετατρέπεται σέ χριστιανική εκκλησία τής Παρθένου Μαρίας. Γιά νά γίνει αυτό αφαιρέθηκε ό τοίχος πού χώριζε τό «εκατόμπεδο νεώ» από τόν «Παρθενώνα» καί κατασκευάστηκε αψίδα στά ανατολικά. Τό 1204 ό Παρθενώνας γίνεται Φράγκικη εκκλησία, ενώ τό 1456 γίνεται Τουρκικό τζαμί. Στήν υπόλοιπη Αθήνα οί χριστιανοί μετατρέπουν τό Ασκληπιείο σέ ναό τών αγίων Αναργύρων, ενώ ή αρχαία Κρήνη καί γενικά όλες οί αρχαίες πηγές γίνονται αγίασμα. Επίσης τό ιερό στόν λόφο τών Νυμφών (ό λόφος τού Αστεροσκοπείου) γίνεται ναός τής αγίας Φωτεινής.
Μεταξύ τού 6ου καί 8ου αιώνος μχ τό Θησείο μετετράπη σέ χριστιανική εκκλησία. Στήν οδό Μητροπόλεως έξω από τό υπουργείο Παιδείας υπάρχει τό εκκλησάκι τής Αγίας δυνάμεως, χτισμένο πάνω στό ιερό τών Ιλισιάδων Μουσών. Στήν οδό Ευριπίδου υπάρχει τό εκκλησάκι τού αγίου Ιωάννη τού Προδρόμου, όπου μέσα υπάρχει αρχαίος Κορινθιακός κίονας ό οποίος βγαίνει από τά κεραμίδια τής εκκλησίας. Στό νεκροταφείο τού Κεραμεικού καί μέσα στόν αρχαιολογικό χώρο υπάρχει ή εκκλησία τής αγίας Σοφίας. Στήν Ιερά οδό υπάρχει τό εκκλησάκι τού Αγίου Σάββα, πάνω σέ ιερό τής Δήμητρος. Στό Δαφνί ό ναός τής Παναγίας είναι χτισμένος πάνω στόν Ναό τού Απόλλωνος Δαφναίου. Στήν Ελευσίνα ό Άγιος Ζαχαρίας έχει χτιστεί πάνω στόν ναό τού Τριπτόλεμου. Ή μονή τής Καισαριανής καί τού Αστερίου είναι χτισμένες πάνω στά ιερά τής Αρτέμιδος καί τών Καβείρων αντίστοιχα. Στό Μαρούσι τό εκκλησάκι τού αγίου Γιάννη έχει χτιστεί πάνω τής Αρτέμιδος Αμαρυσίας. Στήν άνω Γλυφάδα ή εκκλησία τού Αγίου Ιωάννη τού κόρακα έχει χτιστεί πάνω σέ ναό τού Απόλλωνος. Στήν Πελοπόννησο καί στήν Σικυώνα, πάνω σέ ναό τής Αρτέμιδος έχει χτιστεί ή Φραγκική εκκλησία τού Ζαρακά. Ή εκκλησία πού έχει παντρευτεί ό Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στό χωριό Ζαρούχλα Αχαϊας είναι χτισμένη πάνω σέ ναό τής Αρτέμιδος. Τό Γνωστό ποντικόκαστρο είναι χτισμένο πάνω σέ ναό τής Αφροδίτης Αρούρας. Στό Άργος τό εκκλησάκι τού προφήτη Ηλία είναι χτισμένο σέ ιερό τού Απόλλωνος. Στήν Αγία Μαρίνα Βοιωτίας στήν εκκλησία τού Αγίου Βλασίου θά βρούμα από κάτω ιερό τού Πανοπέα. Στήν Λαμία τό κάστρο τού Αφανός έχει χτιστεί πάνω πάνω στόν ναό τής Δήμητρος. Στό κέντρο τής Έδεσσας θά δούμε τόν ναό τής κοιμήσεως τής Θεοτόκου. Χωρίς μεγάλη προσπάθεια θά διακρίνουμε κιονόκρανα τού Υψίστου Διός. Ό ναός τής πασίγνωστης Αγίας Σοφίας είναι μία μετασκευή τού ναού τού Ηλίου από τόν Θεοδόσιο, ό οποίος μετέτρεψε επίσης τόν ναό τής Αρτέμιδος σέ εκτροφείο μεταξοσκωλήκων καί τόν ναό τής Αφροδίτης σέ πορνείο. Ό Ναός τών Καβήρων έγινε ή γνωστή Ροτόντα λόγω τού κυκλικού της σχήματος. Στό Βελούχι τής Ευρυτανίας ό ναός τής μεταμορφώσεως τού Σωτήρος έχει κτιστή σέ ναό τού Διονύσου. Στό Μαντείο τού Αχέροντα έχει κτιστεί χριστιανικό νεκροταφείο, ενώ στό Νεκρομαντείο τού Ταινάρου θά δούμε σήμερα τόν ναό τού Ασωμάτου, τού οποίου τά υλικά είναι τμήματα αρχαίου ναού. Ή κρήνη τής Κασταλίας στού Δελφούς έχει μετατραπεί σέ χριστιανικό εκκλησάκι. Ό παλαιός ναός τού προστάτη τής Πάτρας Αγιού Ανδρέα, έχει κτιστεί ολόκληρος πάνω στόν ναό τής Δήμητρος. Στά Μαντεία τής Αμφικλείας καί Ισμηνίου Απόλλωνος οί χριστιανοί έχουν κτίσει νεκροταφεία. Επίσης στά Μαντεία τού Πτώο Απόλλωνος καί τών Διδύμων υπάρχει χριστιανική εκκλησία τού Ιωάννη τού Θεολόγου στό δεύτερο καί ή μονή τής Οσίας Πελαγίας στό πρώτο. Στά Χανιά ή εκκλησία στήν Πολυρρήνια είναι γεμάτη επγραφές από τόν Ναό τού Απόλλωνος πάνω στόν οποίο εγένετο άλλωστε ή εκκλησία.
Τά Μάρμαρα, οί Βωμοί καί τά αγάλματα μπορεί νά έχουν καταστραφεί αλλά οί χριστιανοί δέν πέτυχαν τήν εξαφάνιση τού Ελληνικού κόσμου. Ποτέ τά χριστιανικά μαγαζιά δέν θά μπορέσουν νά καλύψουν τήν Ελληνική Ιστορία. Τά Ιερά δέν υπάρχουν αλλά υπάρχει μνήμη.

Μια ακόμη έκπληξη έκρυβε τελικά το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη! Η πολύτιμη αρχαία περγαμηνή –η οποία το Μεσαίωνα «ξυρίστηκε» από μοναχούς προκειμένου να μετατραπεί σε προσευχητάρι- περιείχε ένα ακόμα αρχαίο κείμενο

Η διεθνής ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Ουίλιαμ Νοέλ έχει έδρα στο Μουσείο Τέχνης Ουόλτερς και χρησιμοποιεί μια τεχνική η οποία ονομάζεται πολυφασματική απεικόνιση. Μέχρι στιγμής από το πολύτιμο παλίμψηστο έχουν ήδη διασωθεί τρία έργα του Αρχιμήδη, «Οχουμένων», «Περί Μηχανικών Θεωρημάτων»¨και το «Στομάχιον», καθώς και ένας λόγος του Αθηναίου ρήτορα, του 4ου π.Χ. αιώνα Υπερείδη. «Αν και ξέρω να διαβάζω αρχαία ελληνικά και μόνον το γεγονός ότι έβλεπα τις λέξεις μου προκαλούσε ανατριχίλα», σχολίασε ο δρ. Ρότζερ Ίστον, καθηγητής της Επιστήμης της Απεικόνισης στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ρότσεστερ. Το έργο «Κατηγορίαι» του Αριστοτέλη αποτελεί το θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίον βασίστηκε η μελέτη της Λογικής στο δυτικό κόσμο», πρόσθεσε από την πλευρά του ο Ρέβιελ Νετζ, καθηγητής Αρχαίων Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
Ό Θεοδόσιος θέτει εκτός νόμου τίς αρχαίες λατρείες.Βέβαια οί Πατέρες προσπάθησαν νά κλέψουν καί νά εντάξουν στήν Χριστιανική θρησκεία τίς ηθοπλαστικές αξίες τού αρχαίου πνεύματος, γιά τίς οποίες μιλά αορίστως ή Ε.Γλυκαντζή Ahrweiler .Ό Βασίλειος καί οί άλλοι πατέρες τής εκκλησίας εσπούδασαν βέβαια είς Ελληνικάς σχολάς τών Αθηνών καί τής Ανατολής, αλλά ή επήρεια τού Εβαϊκού στοιχείου ήτο βαθεία. Χρησιμοποίησαν τόν πολιτικόν καί ρητορικόν λόγον γιά νά αναπτύξουν τήν νέα θρησκεία, νά πείσουν περί τόν δογμάτων της καί νά ασκήσουν κατόπιν επίδραση στήν κοινωνία. Επιτηδειότατα τόν δ’οργάνον εύρον πρός διάδοσιν τών ιδεών των τήν Ελληνικήν γλώσσαν προκειμένουν νά επικοινωνήσουν πρός τήν εξηλληνισμένην πλήρως Ανατολήν. Κάτω από Εβραϊκή επήρεια οί πνευματικοί ηγέτες τού Βυζαντινού κράτους σκυλεύουν τό Ελληνικό πνεύμα αλλά ταυτοχρόνως συκοφαντούν καί προσπαθούν νά εξευτελίσουν κάθε επίτευγμά του, όπως ή ιατρική, τά μαθηματικά κτλ.

Ό Μεγαλύτερος Βυζαντινός ποιητής ό Ρωμανός νά τί λέγει εναντίον τών Μεγαλυτέρων μορφών τής ανθρωπίνης ιστορίας :

«τί πλανώνται πρός Πλάτωνα; τί Δημοσθένη στέργουσι τόν ασθενή; τί Πυθαγόρα θρυλλούσι τόν δικαίως φιμωθέντα ; τί δέ μή τρέχουσι καί σέβουσι οίς ενεφανίσθη τό πανάγιον πνεύμα ;».

Ό άλλος εκπρόσωπος τού Βυζαντινού κράτους, ό Γεώργιος Πισίδης λέγει :

«Νοσεί Γαληνός, εκφοβεί δέ τάς νόσους, ό Πέτρος ημών τάς σαγήνας ό πλέκων.


Ψαλτήριον Δαβίδ πού τυπώθηκε 1494 τί λέει :

«Σίγησον Ορφεύ, ρίψον Ερμή τήν λύραν, τρίπους ό Δελφοίς δύνον είς λήθην έτι, Δαβίδ γάρ ημίν πνεύματος κρούων λύραν τρανοί τά κρυπτά τών θεού μυστηρίων, πληθύν παλαιών ιστορεί τεραστίων».





Ζ΄οικουμενική σύνοδος 843 τί λέει τό «Συνοδικόν»
Περάστηκε κατόπιν είς τό Τριώδιον
Αναθεματισμοί Τριωδίου

«Τοίς τά Ελληνικά διεξιούσι μαθήματα καί μή διά παίδευσιν μόνο ταύτα παιδευομένοις αλλά καί τάις δόξαις αυτών ταίς ματαίως επομένοις καί ώς αληθέσι πιστεύουσι καί ούτως αυταίς ώς τό βέβαιον εχούσαις εγκειμένοις ώστε καί ετέρους ποτέ μέν λάθρα ποτέ δέ φανερώς ενάγειν αυταίς καί διδάσκειν ανενδοιάστως, ανάθεμα !Τοίς μετά τών άλλων μυθικών πλασμάτων αφ’εαυτών καί τήν καθ’ημάς πλάσιν μεταπλάττουσιν καί τάς Πλατωνικάς ιδέας ώς αληθείς δεχομένης καί ώς αυθυπόστατον τήν ύλη παρά τών ιδεών μορφούσι λέγουσι καί προφανώς διαβάλλουσι τό αυτεξούσιον τού δημιουργού, ανάθεμα !»

Στό Βυζάντιο ή πολιτική ελυθερία καί ή ιδέα τής δικαιοσύνης εξοβελίζονται από τό εξουσιαστικό καί δογματικό κράτος. Ό Βασιλεύς καί ό Πατριάρχης είναι ή ύπατη εξουσία καί εκπρόσωποι τού Θεού. Από τήν Ελληνική Δημοκρατία (Αθήνα) καί αξιοκρατική Ελληνιστική Βασιλεία (Μακεδονία) περνάμε στήν Θεοστήριχτη μοναρχούμενη οικουμένη. Ή Βυζαντινή αυτοκρατόρια εκτός εξαιρέσεων καί τολμά καί αυτοαποκαλείται νέα Σιών, Ρώμη, Βασιλεία, Ρωμαϊκόν, Ρωμαίων κράτος, Ρωμανία κ.α. Ό Έλλην ζούσε κάτω από τήν Βυζαντινή τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, κουρσεμένος, υβριζόμενος, χλευαζόμενος συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος.
Ό Κάρολος Α΄πρίγκιπας τής Γαλλίας, κατόπιν διπλωματικών συμμαχιών μέ Αλβανούς, Μογγόλους καί Σέρβους, ετοίμαζε μία εξτρατεία κατά τής Κων/πόλεως. Οί βάρβαροι θά προκαλούσαν ανησυχίες στήν Πόλιν, ενώ εκείνος μέ τόν στόλο καί μισθοφόρους θά επιτίθετο από τήν Απουλία. Ό Παλαιολόγος έντρομος αμέσως ανανέωσε τήν συνθήκη τού Νυμφαίου, μέ μία ακόμα πιό ταπεινωτική, πού αφορούσε τίς σχέσεις Γενουατών εμπόρων στήν Πόλιν, στούς οποίους προσέφερε τό μονοπώλειο όλων τών εξαγωγών καί εισαγωγών τής Αυτοκρατορίας. Στίς 24 Ιουνίου 1274μχ έφθασε στήν Λυών ή Ορθόδοξη αντιπροσωπεία όπου τήν περίμενε ό Πάπας. Ό Γεώργιος Ακροπολίτης παρέδωσε στόν Πάπα επιστολή τού Αυτοκράτορος. Ό Γρηγόριος ετέλεσε στά Λατινικά καί στά Ελληνικά τήν λειτουργία καί ό Μποναβεντούρα εκήρυξε τήν ένωσιν. Οί Λατίνοι ήθελαν τήν υποταγή τών Ελλήνων και ό όρκος τού Ακροπολίτου στήν Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έδειξε ότι τό πέτυχαν. Μέ αυτήν τήν συνθήκη τής Λυών οί δύο εκκλησίες ενώνονται,αλλά ό λαός ήταν φανατικά αντίθετος.Ό Βασιλέας έβλεπε τήν πράξη πολιτική, αφού ήθελε νά αποτρέψη τή εισβολή τού Καρόλου στό Βυζάντιο καί αυτό τό είχε τονίση στόν Πατριάρχη Ιωσήφ Α΄καί στούς πρώτους τής πόλεως. Μικρό μόνο μέρος τού ανώτερου κλήρου κατάλαβε πώς ή ένωση επιβαλλόταν γιά τήν σωτηρία τής πατρίδος. Οί άλλοι όμως πού αποτελούσαν πλειοψηφία καί όλος ό κατώτερος κλήρος μαζί μέ τούς μοναχούς ήταν τελείως αντίθετοι. Προέβαλλον τό επιχείρημα πώς είναι προτιμότερη ή απώλεια τής πατρίδος παρά τής θρησκευτικής καθαρότητος. Ό Παλαιολόγος στήν συνέχεια λοιδωρείται καί χαρακτηρίζεται ώς Λατινόφρων. Οί μαυρόχλαινοι παρότρυναν τόν λαό σέ απείθεια εναντίον τού Βασιλέα, ενώ ή αδελφή του Ευλογία καί ό Φραγκόπουλος προσεπάθησαν νά συνωμοτήσουν κατά τού Μιχαήλ. Οί αναταραχές πού ακολούθησαν μεταξύ ενωτικών καί ανθενωτικών ήταν αιματηρές, αλλά τά οφέλη από τήν ένωση ήταν μεγαλύτερα από τήν εσωτερική αναταραχή πού προκάλεσε.
Ό Πάπας Γρηγόριος Ι΄παρεμπόδισε τίς Ανδεγαυϊκές δυνάμεις τού Καρόλου νά επιτεθούν κατά κράτους πιστού στήν Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, καί έτσι τό Βυζαντινό κράτος διετηρήθη γιά 170 χρόνια ακόμα.
Αυτοί οί μαυρόχλαινοι, οί μοναχοί ήταν ένα έκ τών ισχυρών οργάνων τής Χριστιανικής επιβολής. Κατέστρεφαν κάθε τί τό παλαιό. Κοινοβιάτες ή ερημίτες μοναχοί, όλοι αυτοί οί σεμνοί στρατιώτες τού «Ιησού» ζούσαν καί ανέπνεαν γιά τήν καταστροφή. Τά θεμέλια τής αρχαίας κοινωνίας έχουν πλέον ανατραπεί ριζικά. Ό Ασκητισμός πού απέβλεπε στήν σωτηρία τής ψυχής καί ανεπτύχθηκε στήν έρημο, εξελίχθηκε σέ κοινόβιο μηχανισμό, πού πήρε διαστάσεις καί κύρος στίς πόλεις. Από τότε ή έρημος έρρεπε ακατάσχετα πρός τήν πόλι. Τά κτήματα καί οί αγροί τών μοναστηρίων αυξήθηκαν καί ό αριθμός τών μονών πολλαπλασιάσθηκε υπερμέτρως. Τά λείψανα οσίων καί μαρτύρων μαζί μέ τίς «θαυματουργές εικόνες» δημιουργούν μία επικερδή βιομηχανία Χριστοκαπηλείας πού γίνεται καί σήμερα. Ή κατώτερη τάξη τής εκκλησίας ήσαν άσχετοι περί σοφίας καί τά τού Χριστού διδάγματα, ενώ ή ανώτερη τάξη τής εκκλησίας σαγηνευόταν από τήν εξουσία, τό χρυσάφι καί τίς ηδονές. Οί εκτροπές τού κλήρου παρέσυραν καί αυτοκράτορες, ώστε ό Κων/νος νά είναι αιρετικός, ό Ιουλιανός Έλλην, οί Ζήνων καί Αναστάσιος μονοφυσίτες, οί Κώνστας καί Ηράκλειος μονοθελητές, οί Λέων ό Ίσαυρος, ό Μιχαήλ Τραυλός, ό Θεόφιλος καί τά παιδιά των εικονομάχοι κλπ. Ό Μαυρίκιος(582-602μχ) εξέδωσε ειδικό διάταγμα, πού απαγόρευε στούς υπαλλήλους τού κράτους νά γίνονται μοναχοί ή νά κλείνονται σέ μοναστήρια.
Ό Ηράκλειος, πού από τήν εποχή τού οποίου οί αυτοκράτορες φέρουν Ελληνικά ονόματα, έντρομος διαπίστωσε τό μέγεθος τής εξαπλώσεως αυτής τής «επιχειρήσεως». Εξέδωσε μάλιστα νόμο μέ τόν οποίον περιέστειλε τίς καταχρήσεις τού κλήρου καί περιόρισε τόν αριθμό ιερέων πού λειτουργούσαν στήν Πόλιν. Τήν παρακμή καί τήν αμάθεια τών κληρικών ελεεινολογεί ακόμα καί ό θρησκόληπτος Αλέξιος Κομνηνός στήν «περί ψήφων καί κληρικών διάταξη νόμου». Επίσης ό Νικηφόρος Φωκάς περιέστειλε τήν επέκταση τών μοναστηρίων καί θέσπισε τήν ακτημοσύνη τών ευαγών ιδρυμάτων. Οί μελανόχλαινοι στρατιώτες τού «Ιησού» εγλίχοντο τότε κτημάτων καί χρημάτων, εθυροκόπουν τούς οίκους τών πλουσίων, εθήρευον τήν άνεσιν καί εξηγόρευον χρησμούς πολιτικούς. Αφού λοιπόν οί μοναχοί απομυθοποίησαν τόν σεμνό μυστηριακό χαρακτήρα τού ασκητισμού, ή ιερή γή τής ερήμου μεταβάλλεται σέ Ισλαμική αμμοθύελλα. Ό Μωάμεθ θεωρεί τόν Εβραϊσμό καί τόν Χριστιανισμό ανεπαρκείς, πού πρέπει νά μεταρρυθμιστούν ή νά εκλείψουν. Γιαυτό τούς Εβραίους τούς απορρίπτει καί τούς Χριστιανούς τούς ονομάζει ειδωλολάτρες,αλλά τόν Ιησού τόν χαρακτηρίζει αξιοσέβαστο προφήτη τού Ισλάμ. Πολύ γρήγορα αυτός ό Μουσουλμανισμός προσπαθεί νά σκεπάση τήν Ευρώπη, όμως αντί μέσου τής Πόλεως νά βαδίση εναντίον τής Ευρώπης, μετά τήν βαριά ήττα τό 626μχ, επέστρεψε κακήν κακώς στήν έρημο. Οί Βυζαντινοί εόρτασαν αυτά τά επινίκεια μέ ύμνους πρός τήν Θεοτόκο, τόν Αυτοκράτορα καί μέ ιπποδρομίες. Τά κατορθώματα τού Ηρακλείου απαίτησαν μεγάλα χρηματικά ποσά πού εξοικονομήθησαν από τίς κατασχέσεις στά μοναστήρια καί τής εκκλησιαστικής περιουσίας. Τό μεγάλο αυτό σόκ πού εδέχθη τό Βυζάντιο μέ τόν επτάχρονο Ισλαμικό πόλεμο, ήταν αδύνατο νά περάση ετσι χωρίς συνέπειες. Από τότε τρέχει τήν ραχοκοκαλιά τού Βυζαντίου ένας αδιόρατος σπινθήρας, πού γρήγορα μεταβάλλεται σέ πολιτική καί θρησκευτική μεταρρυθμιστική πυρκαϊά. Ή προσπάθεια αναχαίτισης αυτής τής φωτιάς γέννησε ανωμαλία. Από τό 685μχ καί επί 30 χρόνια πέρασαν από τό Βυζάντιο επτά αυτοκράτορες.
Ό Ιουστινιανός Β΄προκειμένου νά κατασκευάση αποβάθρα στόν Δήμο τών Βενετών, γκρέμισε τό εκκλησάκι τής Θεοτόκου. Ό Στρατηγός Λεόντιος συνέλαβε τόν Ιουστινιανό μέ προτροπή τού ιερατίου, τόν ρινοτομεί, τόν γλωσσοκόπτει καί αφού τόν εξορίζει, γίνεται αυτοκράτορας(695-698μχ). Άλλος στρατηγός ό Αψίκαρος θεωρεί τόν Λεόντιο δυσεβή επειδή δέν αναστήλωσε τόν ναό, καί αφού τόν ρινοτομεί, αναγορεύεται εκείνος αυτοκράτορας μέ τό όνομα Τιβέριος Β΄(698-705μχ). Κατόπιν Ό Ιουστινιανός επανέρχεται από τήν εξορία, συλλαμβάνει τόν Αψίκαρο καί τόν Λεόντιο καί τούς καρατομεί. Τό 711μχ άλλος ένας θεοσεβής στρατηγός, ό Φιλιππικός(711-713μχ) συλλαμβάνεται από τόν Ιουστινιανό μαζί μέ τόν υιό τού Τιβέριου, τούς οποίους κατασφάζει καί ανεβαίνει στόν αυτοκρατορικό θρόνο. Ό Φιλιππικός διέταξε τήν αποκαθήλωση τών εικόνων από τούς ναούς πού απεικόνιζαν τίς έξι προηγούμενες οικουμενικές συνόδους, μέ τήν αιτιολογία ότι αυτοί είχαν αγιοποιηθεί καί ώς έκ τούτου δέν ήταν δυνατόν νά γίνονται αντικείμενα λατρείας. Κατόπιν συνελήφθη καί αφού τόν τύφλωσαν, τόν έσφαξαν. Μέ τήν βοήθεια τού Στρατού, φοράει τό στέμμα ό στρατηγός Αρτέμιος, υπό τό όνομα Αναστάσιος Β΄ (713-715μχ), ό οποίος ανατρέπεται από τόν Θεοδόσιο Γ΄(715-717μχ), γιά νά εκδιωχθή καί αυτός μέ τήν σειρά του από τόν θρησκόληπτο λαό. Αυτοί οί δύο οί τελευταίοι αρνήθηκαν νά αναστείλουν τά αντιμοναχικά μέτρα τού Ηρακλείου καί νά αποδώσουν τήν εκκλησιαστική περιουσία πού είχε κατασχέσει ό Ηράκλειος στήν μεγάλη τού σταυροφορία εναντίον τού Ισλάμ. Καί οί δύο αυτοί γιά νά γλιτώσουν εγκατέλειψαν τόν θρόνο καί έγιναν μοναχοί. Από τό 717-741μχ έρχεται ό Λέων ό Ίσαυρός καί ή περίοδος εικομαχίας.
Ό Λέων διέταξε τό άγαλμα τού Ιουστινιανού τού πρώτου, τό οποίο έδειχνε μέ τεντωμένο τό δεξί χέρι τήν Περσία, νά τό γυρίσουν καί νά δείχνη τήν Μέκκα, υποδηλώνοντας έτσι τίς πολεμικές διαθέσεις τού Χριστιανικού κόσμου πρός τό Ισλάμ. Επί Λέοντος είχαν διαμορφωθεί δύο πολιτικές τάσεις : Τών σοφολογιωτάτων Αττικιστών, στήν οποία συμπεριλαμβάνονταν καί οί αιρασιάρχες, καί ή άλλη τάση τών θεολόγων, οί οποίοι επέμεναν στίς εκκλησιαστικές παραδόσεις τής Ορθοδοξίας. Εάν ό αυτοκράτορας ήθελε νά χαρακτηρισθή ευσεβής έπρεπε νά προστατεύη τήν τάξη τής θεολογίας καί νά καταδιώκη τήν αρχαία φιλοσοφία καί τίς αιρέσεις, ενώ διαφορετικά τόν θεωρούσαν ασεβή καί βρισκόταν αντιμέτωπος μέ τήν εκκλησία. Οί Αττικιστές απέρριπταν τήν ανάμιξη τής εκκλησίας στήν πολιτική καί ονειρεύονταν τήν επάνοδο τού Χρυσού Αιώνος τού Περικλέους. Ό Λέων απέρριπτε τούς Αττικιστές, διότι οδηγούσε σέ ανεδαφικό παρελθόν, όπως καί τήν Ορθοδοξία, διότι μιλούσε γιά μία αβέβαιη ουράνια πολιτεία, ή οποία δέν εξασφάλιζε τήν επί τής γής διαμονή τών πολιτών από τήν βέβαιη Μουσουλμανική καταιγίδα. Γιαυτόν υπήρχε μία τρίτη οδός. Ήθελε μία ανεξιθρησκεία καί τόν χωρισμό τής εκκλησίας από τό κράτος. Ή μεταρρύθμιση πού ήθελε νά φέρει έλεγε πώς ή εκκλησιαστική περιουσία θά πάει στό κράτος, αφού οί άγιοι πατέρες πρέπει νά πάνε στόν παράδεισο καί οί μυριάδες μοναχοί πού δέν είναι γέροι θά αποσχηματισθούν γιά νά τεκνοποιήσουν, προκειμένου νά ενισχυθή ό πληθυσμός καί ειδικά ό στρατός. Μία μεταρρύθμιση πού έθιγε τεράστια συμφέροντα, διότι χτύπαγε καίρια τήν οκνηρία καί τήν θρησκοληψία. Τσάκιζε τό εμπόριο τών Χριστιανοκάπηλων, τών λειψανοπωλητών καί σκοταδιστών. Ή εκκλησία δέχθηκε ισχυρό ράπισμα καί ό Ορθοδοξία από άνδρο συμμορίας αποκτά άλλη οντότητα. Στόν πολιτικό τομέα κηρύσσεται ισονομία καί ισοπολιτεία καί εξαγγέλεται ή κατάργηση τής δουλείας γιά τούς Χριστιανούς. Ή έντεχνη διαρροή τών μέτρων πρός τόν λαό προκάλεσε αναστάτωση σέ όλη τήν Αυτοκρατορία.
Εκτός τών άλλων ή προσπάθεια ερμηνείας τών γραφών, δημιούργησε μία από τίς πλέον δυναμικές αιρέσεις, τών Παυλικιανών, πού είχε ιδρύσει ό Παύλος Σαμοσατέα. Αυτοί έβγαλαν τό συμπέρασμα ότι ό Ιησούς δέν έχει καμία σχέση μέ τόν Γιαχβέ καί γιαυτό αποκήρυξαν τήν παλαιά διαθήκη. Ό Χριστιανισμός είχε γίνει θρησκεία ανάξια κάθε λογικής καί ελευθερίας τού ανθρώπου καί μάλιστα όταν ό Ιησούς είχε σταυρωθεί γιά τόν θρίαμβο τής αληθείας. Οί Παυλικιανοί απέρριψαν εικόνες, άγια λείψανα, λειτουργικά σκεύη, ιερά άμφια, σταυρούς, θρησκευτικά σύμβολα κ.α. Ή τού Λέοντος μεταρρύθμιση όμως ήθελε νά φέρει τήν ισορροπία μεταξύ θρησκείας καί πατρίδας. Λίγους μήνες μετά ή σύζυγός του Μαρία στέφεται Αυγούστα καί ό Λέων καταφθάνει στόν ναό τού Τρικλινίου Αυγούστου, κρατώντας τόν υιό αυτού, τόν οποίον καί βαπτίζει. Τό μωρό όμως λέρωσε τήν κολυμβήθρα καί από τότε ονομάσθηκε Κωνσταντίνος Κοπρώνυμος. Ό Πατριάρχης Γερμανός όμως τό θεώρησε κακό σημάδι, καί μέ αυτήν τήν δικαιολογία κινήθηκε συνομωτικά. Αμέσως πλούσιοι Κων/πολίτες μέ επικεφαλής τόν Μάγιστρο Νικήτα κινητοποιούνται ανατρεπτικά. Προτρέπουν τόν πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιο σέ επανάσταση. Ό Λέων προνοητικός, παίρνει τόν υιό του καί τόν στέφει διάδοχο τού θρόνου, αποκλείοντας τό ενδεχόμενο ανατροπής του. Έν τώ μεταξύ ένας κάτοικος τής Συρίας πήγε στόν Χαλίφη Αζίζ καί τού ανήγγειλε ότι θά εγεμόνευε επί τριάντα χρόνια, εάν αφαιρούσε μέ νόμο από τίς εκκλησίες τίς εικόνες. Ό Αζίζ πείσθη καί μέ ειδικό διάταγμα χαρακτηρίζει τήν λατρεία εικόνων ώς ειδωλολατρία. Ένας άλλος Χριστιανός από τήν Συρία, φθάνει στήν Κων/λιν καί προπαγανδίζει κατά τών εικόνων. Καί τότε δειλά δειλά εμφανίζονται οί πρώτοι επίσημοι εικονομάχοι. Τό 724μχ στίφη Σαρακινών κυκλώνουν τήν Νίκαια καί οί σφαγές καί οί εμπρησμοί αποδίδονται στήν αμαρτία τής ειδωλολατρίας. Τό 725μχ ό Λέων συγκαλεί Σελέντιο στό Τριβουνάλιο, στό οποίο βρίσκεται ό οικομενικός Πατριάρχης Γερμανός, γιά νά προετοιμασθή ή κοινή γνώμη καί νά δεχθή τήν μεταρρύθμιση τού Λέοντος. Οί Χριστιανοί μαζεύονται έξω από τά ανάκτορα, τήν Αγία Σοφία καί τόν Ιππόδρομο, ουρλιάζοντας καί απαιτώντας τήν πάταξη τής ειδωλολατρίας. Ό Λέων μέ κόκκινα γράμματα υπέγραψε τήν μεταρρύθμιση καί ό Γερμανός παραιτήθη. Ό Σύγκελλος τότε Αναστάσιος ανέλαβε αυτός Πατριάρχης καί πλέον παρά τίς αντιδράσεις, ή μεταρρύθμιση ξεφεύγει από τό θεωρητικό καί μπαίνει στήν εφαρμοσμένη πράξη. Οί εικολάτρες δέχθηκαν χωρίς αντίσταση καί στωικά τήν νέα αυτή μεταρρύθμιση. Δυστυχώς όμως οί εικονολάτρες εδιώχθησαν μέ τρόπο παρόμοιο μέ αυτόν τών Εθνικών. Κυνηγήθηκαν άγρια, τυφλώθηκαν, εξορίσθηκαν ή θανατώθηκαν δημόσια από τόν όχλο. Πρώτο θύμα ή Θεοδοσία, μία νεαρή θρησκόληπτη πού είδε ένα στρατιώτη νά ξεκρεμά από δημόσιο κατάστημα έναν σταυρό καί αμέσως επήγε καί τράβηξε τήν σκάλα, μέ συνέπεια νά γκρεμιστή καί νά βρή τραγικό θάνατο ό στρατιώτης. Αυτήν λοιπόν είναι ή Θεοδοσία ή οποία ανακηρύχθη αγία από τούς Χριστιανούς καί εορτάζεται στίς 29Μαϊου. Μέ ποίο λοιπόν κριτήριο αγιάζει ή Θεοδοσία, μία κοινή εγκληματίας καί όχι ό Νικηταράς καί ό Παπαφλέσσας. Περισσότερο από κάθε άλλη επαρχία διέπρεψαν κατά τού Ιουδαιοχριστιανισμού οί περιοχές τών Κυκλάδων, ή Βοιωτίας καί ή Πελοποννήσου. Οί εκεί Τελευταίοι Εθνικοί Έλληνες θέλησαν νά εκμεταλευτούν τήν εικονομαχία. Ό Θεοφάνης στό έργο του (σελ.339) διέσωσε μία Ελληνική Ελληνικότατη επανάσταση, ή οποία είναι πρωτοφανής γιά τήν έκτασίν της, τήν αυθάδεια καί τήν ανδρεία τών τών αρχηγών της.

Οί Πελοποννήσιοι, οί νησιώτες καί οί Θηβαίοι, μέ κοινή συμφωνία απέρριψαν τό εικονομαχικό ψήφισμα, αποκήρυξαν τόν Λέοντα καί στήν θέσιν του αναγόρευσαν αυτοκράτορα κάποιον Κοσμά. Συγκρότησαν στόλο καί στρατό καί ένα ωραίο πρωί βρέθηκαν στήν Πόλιν. Αρχηγοί τής εξτρατείας ήτο ό Αγαλλιανός καί Στέφανος, άριστοι στρατιωτικοί αλλά πολύ ριψοκίνδυνοι. Ή θρασύτατη αυτή πολεμική ενέργεια έχει τεράστια σημασία, διότι μετά από διωγμούς αιώνων ακόμα υπήρχαν Έλληνες μέ Εθνική συνείδηση, πού μπορούσαν νά χτυπήσουν τήν ίδια τήν Βασιλεύουσα. Ή Βυζαντινή καινοτομία εκείνων τών χρόνων είναι τό τέλος μίας εποχής καί ή αρχή μίας νέας. Καί τούτο διότι τό εικονομαχικό γεγονός τού 8ου αί.μχ κατατάσσεται όχι στήν εκκλησιαστική, αλλά στήν πολιτική ιστορία τού μεσαιωνικού Ελληνισμού. Ή εικονομαχία ασφαλώς καί είναι μία ψευδεπίγραφη ονομασία μίας περιόδου κατά τήν οποία σημειώνεται ή ένοπλη συνάντηση τού Ισλάμ μέ τόν Χριστιανισμού. Δύο δηλαδή θρησκείες πού αλληλομάχονται γιά τήν κυριαρχία τού κόσμου. Δέν πρόκειται φυσικά γιά μία δογματική αντιπαράθεση, αλλά περί ενός πραγματικού πολέμου, κατά τόν οποίον τά στίφη τών Αράβων προσβάλλουν τήν σάρκα καί τό πνεύμα τού Δυτικού πολιτισμού. Ό Μωάμεθ συγκρότησε ένα τεράστιο θρησκευτικό στρατό, στόν οποίον όφειλε νά αντιπαραταχθή ή Βυζαντινή οικουμενική σύνοδος. Ή εικονομαχία στόχευε στήν ενεργοποίηση καί τόν πατριωτισμό τών Βυζαντινών υπηκόων, τόν οποίον είχε ναρκώσει ό μοναχισμός καί ή θρησκοληψία. Στόχευε στήν εύρεση χρημάτων γιά τόν αγώνα, χρήματα τά οποία θά μαζεύονταν από τούς ναούς καί τά μοναστήρια. Ή εικονομαχία μπορεί νά κτύπησε αλύπητα τό τυπικό τής κοινής λατρείας, όμως δέν παρέβη ούτε ένα άθρο τής Α΄οικουμενικής συνόδου, ούτε συζήτησε δογματικά θέματα. Καί όχι μόνον αυτό αλλά διαχώρησε τήν θέσιν της από τούς Μονοθελήτες, τών οποίων ή δράση συμπίπτει μέ τήν μεταρρύθμιση. Ή εικονομαχία ήταν ένας δρόμος κοινωνικής αλλαγής καί πειραματισμού. Ή εικονομαχία σηματοδοτεί τό έναυσμα τών κοινωνικών επαναστάσεων στήν Δυτική Ευρώπη καί τήν θυελλώδη είσοδο τού Ελληνικού κλασσικού πολιτισμού. Οί Ίσαυροι κατανάλωσαν τόν βίο των αμυνόμενοι τής Ισλαμικής λύσσας καί πολεμώντας τόν σκοταδισμό τών ρασοφόρων, τήν θρησκοληψία καί τήν απληστία των. Ό Λέων ήτο ό Βασιλεύς τών Γραικών, αφού αυτός πρώτα κατήργησε τά επίσημα Λατινικά καί έφερε τά Ελληνικά, μαζί μέ Ελληνικά νομίσματα πού δέν έγραφαν πλέον Caesar, Augustus κλπ, αλλά Βασιλεύς. Ό Λέων Ίσαυρος ό πρωτεργάτης τής μεγάλης εικονομαχικής μεταρρυθμίσεως, δέν είχε υπολογίσει ότι άνοιγε τόν κρουνό τού αίματος γιά τά επόμενα 100χρόνια. Ό Κων/νος(741-775μχ) διάδοχος τού Λέοντος θέλησε νά παντρεύση τόν υιό του Λέοντα Δ΄ μέ παρθένα, αντάξια τών αυτοκρατορικών προσδοκιών. Έκρινε φρόνιμο νά στρέψη τό βλέμμα του στήν Αθήνα. Ή εκλογή του ήταν ή κόρη τού Σοφιστή Σαραντάπηχου, ενός έκ τών τελευταίων πού αρνούνταν νά ζήσουν στό παρόν καί επέμεναν νά ζούν στήν ανάμνηση τού παρελθόντος. Ή Ειρήνη έφθασε στήν Κων/λιν, χωρίς συγγενείς, πατρικίους καί φίλους. Ούτε προίκα κουβάλαγε, ούτε κάν νυφικό είχε. Ό μόνος πλούτος πού έφερνε ήταν ότι έσερνε τήν μεγάλη κληρονομιά τής πατρίδος της, εκτός βέβαια από τήν εκτυφλωτική ομορφιά της πού εξέπληξε ακόμα καί «αγίους». Ό γάμος έγινε στά 770μχ. Στά πέντε χρόνια πού μεσολάβησαν ή Ειρήνη κατάλαβε τήν μυστικές συνωμοσίες, όλων όσων έχασαν από τήν μεταρρύθμιση. Σέ αυτήν τήν αντιπολίτευση τών κληρικών, τίς μηχανορραφίες τών Ορθοδόξων αρχόντων καί τό ευμετάβλητο τού όχλου, προστέθησαν καί οί λόγιοι. Καί επειδή ή μεταρρύθμιση κατήργησε πολλά μονοπώλια, δέν άφησε ανενόχλητο τόν πατροπαράδοτο λογιοτισμό.

Οί Ίσαυροί πίστευαν πώς αυτή ή στείρα παιδεία οδηγούσε τό κράτος σέ ευνουχισμό. Γιαυτό καί έντεχνα κατηγορήθηκαν ότι δήθεν εκείνοι ήσαν πού καταδίωκαν τά γράμματα καί περιέκοπταν τούς μισθούς τών καθηγητών καί άλλα πολλά. Λίγο μετά τόν γάμο τής Ειρήνης πέθανε ό Λέων Δ΄καί ανέβηκε στήν θρόνο αυτή ώς επίτροπος τού ανήλικου διαδόχου. Ή Ειρήνη έστειλε πρεσβεία στήν Γαλλία, απαρτιζόμενη από τόν Κων/νο Σακελάριο καί Μάμαλη τόν Πριμικήριο, προκειμένου νά ζητήσουν γιά νύφη τού ανήλικου υιού της Κων/νου ΣΤ΄ τήν κόρη τού Καρλομάγνου Ρωθρούδα καί επί τό Ελληνικότερο Ερυθρώ. Ό αρραβώνας έγινε στήν Ρώμη διά αντιπροσώπων, ιερουργούντος τού ιδίου τού Πάπα.
Ό Ελισσαίος, έκ τών πλέον μορφωμένων τής εποχής, ηγούμενος πολυανθρώπου αποστολής πηγαίνει στό Παρίσι όπου εγκαθίσταται κοντά στήν βασιλική μνηστή, προκειμένου νά τής διδάξη τής γλώσσα τών Γραικών. Από αυτόν τόν χρόνο 782μχ, αρχίζει ή εκπολιτιστική εποποιϊα τής Ευρώπης τού Καρλομάγνου. Μία στρατειά μηχανικών, πολεοδόμων, ανθρώπων τών γραμμάτων καί τής τέχνης, κατακλύζει τήν χώρα τών Φράγκων, οί οποίοι τούς δέχονταν μέ ανοιχτές αγκάλες. Ό Ελισσαίος μαζί μέ τόν Ισπανό Ελληνιστή Θεόδουλφο, αναδεικνύονται σέ πρωτεργάτες τούς Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Ό Καρλομάγνος τόν χειμώνα τού 782μχ γνωρίζεται μέ τόν Άγγλο δάσκαλο καί Ελληνιστή Αλκουίνο, από τόν οποίον διδάσκεται ρητορική, διαλεκτική κ.α. Ή φιλομάθεια τού Καρλομάγνου δημιουργεί στήν αυλή του έναν κύκλο διανοούμενων : Ελισσαίος, Θεόδουλφος, Αλκουίνο, Πώλ Ντιάκρ καί Πέτρο τής Πίζας.
Ονόματα Ελλήνων φιλοσόφων καί ποιητών, πρωταγωνιστούν στά ενδιαφέροντα αυτά συμπόσια. Ή Ειρήνη κόβει τό πρώτο καθαρό Ελληνικό νόμισμα, μετά τόν Μόμμιο καί Σύλλα. Τήν εποχή αυτή, οί Δυτικοί αναγνωρίζουν τούς Έλληνες μέ τό όνομα Γραικοί, καί τήν χώρα όπου ή Ειρήνη κυβερνά Γραικία. Ή Ειρήνη αφού ταξινόμησε τά εξωτερικά θέματα, έστρεψε τήν προσοχή της στήν εικονομαχία. Νέος Πατριάρχης στήν θέσι τού Παύλου, γίνεται ό Ταράσιος πού ήταν μυστικοσύμβουλος τού παλατιού. Ό Ταράσιος ώς όρο προκειμένου νά αποδεχθή τό αξίωμα, βάζει τήν αναστήλωση τών εικόνων. Τόν Αύγουστο τού 786μχ στόν ναό τών αγίων Αποστόλων συγκαλείται σύνοδος, στήν οποία συνέρχονται όλοι αδιακρίτως, Επίσκοποι καί Ηγούμενοι. Έν τούτοις ή Ειρήνη τό 787μχ συγκαλεί νέα σύνοδο μακριά από τήν Κων/πολιν, στήν Βιθυνία, μέ τήν προστασία ισχυρής δυνάμεως στρατού. Αυτή ήταν ή έβδομη καί τελευταία οικουμενική σύνοδος τού Χριστιανισμού. Εκεί στήν αγία Σοφία στήν Νίκαια, όπου είχε γίνει τό 325μχ ή πρώτη οικουμενική σύνοδος, αποφασίζεται οριστικά ή αναστήλωση τών εικόνων. Έτσι μέσα σέ δύο χρόνια γίνονται δύο σύνοδο, όπου στήν μέν πρώτη Κων/λεως νικά ή εικονομαχία, ενώ στήν δεύτερη στήν Νίκαια νικά ή εικονολατρεία. Στά 800μχ γιά πρώτη φορά επαναλειτούργησε ή Ακαδημία Πλάτωνος, γιά νά κλείση τό 802μχ μέ τόν θάνατο τής Ειρήνης στήν Λέσβο, όπου καί εξορίσθη.
Ή Ειρήνη είναι αυτή πού εισήγαγε τόν Ελληνικό πολιτισμό στήν Ευρώπη, μεταφέροντας στό Παρίσι όχι μόνο τόν κάπως γνωστό Αριστοτέλη, αλλά κυρίως τόν Πλάτωνα. Γι’αυτό καί σωστά οί ιστορικοί τού Ευρωπαϊκού πολιτισμού θεωρούν τόν Καρλομάγνο καί τήν Ειρήνη ώς σημεία αφετηρίας τού πολιτισμού τής Δυτικής Ευρώπης. Ή Ειρήνη μέ τό εικονόφιλο πνεύμα τών Ελλήνων, τόλμησε μέ τήν έβδομη οικουμενική σύνοδο νά αναστηλώση τυπικά τίς εικόνες καί νά σταματήση τήν μεγάλη θρησκευτική διαμάχη, πού στοίχισε στούς Έλληνες πολύ αίμα.
Ή εικονομαχία υποχρέωσε χιλιάδες Μακεδόνες νά βρούν καταφύγιο κοντά στούς Σλάβους. Ικανή μερίδα τών σημερινών «Σλαβομακεδόνων» άγουν τήν καταγωγή των από τότε. Καί χρειάσθηκε νά εμφανισθή μία άλλη εστεμένη Ελληνίδα γιά νά αποκαταστήση μετά από λίγα χρόνια πλήρως τίς εικόνες.
Μετά τόν θάνατο τής Ειρήνης καί έως τό 829μχ, όπου τόν θρόνο τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατακτά ό Θεόφιλος ακολουθεί μία σειρά εικονομάχων, πιστών στήν θρησκευτική καί πολιτική μεταρρύθμιση. Τόν επόμενο χρόνο, ή μητριά τού Θεοφίλου ή Ευφροσύνη, θέλοντας νά διαλέξη νύφη, διοργάνωσε καλλιστεία στά οποία έλαβαν μέρος οί πιό όμορφες καί έξυπνες τής Αυτοκρατορίας. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν δύο καλλονές, οί οποίες ήταν καί οί επικρατέστερες. Ή Κασσιανή, ή οποία καταγόταν από τήν γενιά τών Κασσίων ιερέων τού Κασσίου Διός. Ή άλλη Ελληνίδα ήταν πρώην θεατρίνα από τήν Παφλαγονία, ή Θεοδώρα. Ή φοβερή μόρφωση της τήν έφεραν μαζί μέ τήν Κασσιανή στίς δύο τελικές θέσεις. Ό Θεόφιλος πλησιάζει τήν Κασσιανή καί τής λέγει: «έκ γυναικός πηγάζει τά φαύλα!». Οί Θεολόγοι πιστεύουν πώς ενοούσε τήν Εύα, ενώ ή εκκλησία έλεγε πώς ενοούσε τήν Αφροδίτη. Ατάραχη ή Κασσιανή, κατάλαβε τό υπονοούμενο, καρφί στήν Ελληνική παιδεία της, καί απήντησε: «Ναί, αλλά καί έκ γυναικός πηγάζει τά κρείττω», ή σοφία τής Αθηνας δηλαδή, αλλά οί Θεολόγοι θέλουν νά ομιλούν περί Παναγίας. Ή απάντηση τάραξε τόν αυτοκράτορα καί τήν έκλεισε σέ μοναστήρι. Ή Θεοδώρα παντρεύτηκε τόν Θεόφιλο στά 830μχ καί έμελλε νά είναι αυτή πού αναστείλωσε τίς εικόνες. Εκείνη τήν εποχή οί δύο μεγάλοι μελωδοί, ό Άνθιμος πού υποστήριζε τίς αποφάσεις τής συνόδου τής Χαλκηδόνος(451μχ) εναντίον τού Μονοφυσιτισμού καί ό Τιμοκλής πού τίς απέρριπτε, βρέθηκαν σέ δύο στρατόπεδα ενός αμείλικτου πολέμου. Ό Άνθιμος διεύθυνε ολονύχτιες τελετές, όπως παλαιότερα έκαναν πρός τιμήν τής Αφροδίτης, Ίσιδος καί Μίθρα, όπου Oρθόδοξη χορωδία σέ απρόσιτες σπηλιές, έψελναν τήν θεανθρώπινη φύση τού Ιησού. Οί φανατικοί διώκτες των, αφού τούς έβρισκαν, τούς διαπόμπευαν καί τούς έκλειναν φυλακή. Όσοι δέ επέμεναν στήν «ειδωλολατρική» ολονυχτία, τούς παρέδιδαν στήν άγρια εκδίκηση τού όχλου. Ό Θεόφιλος, εικονομάχος έκ πεποιθήσεως, κυνήγησε καί βασάνισε πολύ κοσμο, όπως τούς αδελφούς Θεόδωρο καί Θεοφάνη, στά πρόσωπα τών οποίων κέντισε (τατουάζ) ιαμβικούς ύμνους. Ή Θεοδώρα σοφίζεται κάτι πού κάνει ευκολότερη τήν αντιγραφή τής αρχαίας Ελληνικής γραμματείας. Τά κείμενα μέχρι τότε γράφονταν στά κεφαλαία, καί ή Θεοδώρα δίπλα σέ κάθε κεφαλαίο γράμμα βάζει ένα μικρό, δημιουργώντας μία φιλολογική επανάσταση. Τό παλαιότερο αντίγραφο μέ μικρογράμματα είναι τού 836μχ καί βρίσκεται στήν αγία Πετρούπολιν. Οί διωγμοί τών θεατρίνων σταμάτησαν καί σιγά σιγά εισήλθε ή φιλοσοφία στά Πανεπιστήμια. Ό Λέων ό Σοφός, ό Φώτιος, ό Μεθόδιος, ό Κύριλλος, ό Λέων ό Χοιροσφάκτης καί άλλοι διαμόρφωσαν έναν άλλο πολιτισμό. Αντιπροσωπεύουν τήν τελευταία εικονομαχική περίοδο. Τό 842μχ πεθαίνει ό Θεόφιλος καί Βασιλείς ανακηρύσσονται ή Θεοδώρα καί ό ανήλικος υιός της Μιχαήλ Γ΄.Βασιλικοί επίτροποι ήσαν δύο : Θεόκιστος ό πατρίκιος καί ό πρωτομάγιστρος Μανουήλ. Σύμβουλοι τού θρόνου τοποθετήθηκαν τά αδέλφια της Θεοδώρας, Βάρδας καί Πατρωνάς μαζί μέ τόν θείο των μάγιστρο Νικητιάτων. Μετά τήν στέψη καί κατά τό συμπόσιο πού ακολούθησε, ό Βασιλικός επίτροπος Μανουήλ προσεβλήθη από μία μυστηριώδη αρρώστια πού τού έφερε υψηλό πυρετό καί νεκρική χλωμάδα. Φαίνεται πώς ή Θεοδώρα σοφίστικε κάτι ακόμα καλλίτερο. Κάποιοι μοναχοί Στουδίτες, πιστοί φίλοι τής Θεοδώρας, επισκέφτηκαν τόν Μανουήλ, δήθεν γιά νά τόν εξομολογήσουν.
Μόλις ό Μανουήλ άνοιξε τά μάτια του καί τούς είδε, οί μοναχοί τού είπαν: «άν υποσχεθής στόν Θεό ότι θά φροντίσεις νά αναστηλωθούν οί εικόνες, εμείς σέ βεβαιώνουμε ότι θά σού χαρίση τήν ζωή». Ό Μανουήλ έντρομος επήγε στήν Θεοδώρα καί τής ζήτησε νά αναστηλώση τίς εικόνες. Εκείνη έξυπνη, είπε ότι δέν μπορούσε νά χαλάση τήν μεταρρύθμιση. Τότε ό Μανουήλ κινήθηκε απειλητικά, καί εκείνη εδέχθη. Ή Θεοδώρα είχε θριαμβεύσει. Μέ προτροπή τού πρωτομαγίστρου Μανουήλ, κλείνει γιά πάντα τό μεγάλο κεφάλαιο τής εικονομαχίας. Καθαιρούνται καί διώκονται όλοι οί εικονομάχοι, ιερείς, αξιωματούχοι κ.α. Ό Ιωάννης Ζ΄εξορίσθη καί καταδικάσθηκε σέ τύφλωση. Ακόμη εκτοξεύθηκαν αναθέματα όπως :

«Ούκ έδει σε, ώ παράνομε, ονομάζεσθαι ταύτην τήν κλήσιν, μάλλον δέ Πυθαγόραν καί Κρόνου καί Απόλλωνα ή τινά τών άλλων Θεών ών τού βίου εζηλώσας τερπόμενοις ταίς ασελγείας αυτών».

Στά αναθέματα εναντίον τού Ιωάννη ή Ιάννη ενσωματώθηκε καί μία σειρά αναθεμάτων εναντίον τών Ελλήνων. Αυτό τό όνειδος, αυτές οί ύβρεις πού διαβάζονται από τούς αισχρούς Ορθοδόξους κατά τήν διάρκεια τού Τριωδίου, δείχνουν άν μή τί άλλο, τό μίσος τής μαυροφορεμένης Χάρυβδης εναντίον τών Ελλήνων.
Τήν αναστήλωση τών εικόνων ακολούθησε διωγμός καί εναντίον όλων τών αιρέσεων. Ή θρησκεία τής αγάπης κατα τ’άλλα, μέ ή χωρίς εικόνες είναι τό ίδιο σκληρή, ανελέητη καί αιματοβαμμένη. Ή αναστήλωση όμως τών εικόνων ικανοποίησε τούς Χριστοκάπηλους καί επανέφερε τίς μετάνοιες καί γονυκλισίες μπροστά στά τέμπλα τών «θαυματουργών» ελαιογραφιών. Μοναχοί καί κοινοβιάτες επεδόθηκαν μέ μανία στήν χρυσοφόρο ενασχόληση τής αγιογραφίας. Επίσης κάθε λίγο καί λιγάκι κάποιοι χριστόφιλοι απατεώνες μοναχοί, έβρισκαν μετά από αρκετό σκάψιμο ή ψάξιμο, μία μεγαλοπρεπή εικόνα τής παναγίας ή τού Ιησού.
Κατόπιν ακολουθούσε επίδειξη τής εικόνας στούς πιστούς, λιτανείες, κωδωνοκρουσίες καί «Κύριε ελέησον ..Κύριε ελέησον..». Σήμερα οί εικόνες αποτελούν τό πλέον προσοδοφόρο μέσον κερδοσκοπίας. Διάφοροι περιοδεύοντες ιεροί θίασοι εκθέτουν κάποιο θαυματουργικό «τοτέμ ή ξόανο» γιά μαζέψουν χρήμα, χρήμα πού πηγαίνει σέ ιερές τσέπες μοναχών, κληρικών, Αρχιμανδριτών, Αρχιεπισκόπων καί Πατριαρχών. Ή «Ιεροσολυμίτισσα» γιά παράδειγμα μάζεψε 1,5δις δρχ γιά τόν πανάγιο τάφο, τό ίδιο γίνεται στήν Τήνο καί σέ διάφορα μοναστήρια. Ποτέ όμως δέν έγινε σοβαρή αξιοποίηση αυτών τών κερδών υπέρ τών πιστών, εκτός ελαχίστων τοπικών εξαιρέσεων.
Οί Δυτικοί όμως ζητούν νά ισχύση ή προηγούμενη κατάστασις προκειμένου νά βοηθήσουν. Ή Αθήνα καί Θήβα νά δοθούν στούς Ντελαρός, ή Θεσσαλονίκη στούς Μποντουέν, ή Πελοπόννησος στούς Βιλαρδουϊνους. Ό Πλήθων καί τό κίνημα τού Μυστρά στό οποίο ανεπτύχθη ό Παλαιολόγος δέν δύναντο νά δεχθούν τόν εκβιασμό. Ή πολιορκία τής πόλεως άρχισε στίς 7 Μαϊου 1453μχ. Ό Μωάμεθ αριθμούσε 258000 Μογγόλους καί 420 πλοία, ενώ ό Παλαιολόγος αριθμούσε 6973 άνδρες, πολλοί έκ τών οποίων ήσαν ξένοι φιλέλληνες (περί 2000) έκ Βενετίας καί Γένοβας (Γένουας). Τήν ίδια στιγμή πού ό Παλαιολόγος προσπαθούσε νά συγκεντρώση λίγο στρατό, δεκάδες χιλιάδες άνδρες ήταν μοναχοί γιά νά αποφύγουν τόν πόλεμο. Ή Βυζαντινή συνείδησις ή οποία επί χιλιάδες χρόνια εκαλλιεργείτο είς τούς λαούς τής Αυτοκρατορίας μέ μόνον συνδετικόν κρίκον τό Ορθόδοξο δόγμα, κατέπεσεν μαζί μέ τήν Πόλιν σάν χάρτινος πύργος.
Τό 1379μχ καί 1390μχ ή κυβέρνησις δέν κατόρθωσε νά πείση τούς πολίτες τής, πώς ό θάνατος γιά τήν πατρίδα είναι γλυκός.

Ό Ουέλς γράφει :

«αί σχέσεις μεταξύ Οθωμανών καί Βυζαντινών υπήρξαν μοναδικές
είς τά παγκόσμια χρονικά τών Χριστιανικών καί Μουσουλμανικών λαών».

ό Δομήνικος Τραβεζάνος ισχυριζόταν τό 1554μχ, πώς :

«ενώ τό παιδομάζωμα ήταν ή μεγαλυτέρα συμφορά,
τώρα εθεωρείτο εξαιρετικόν ευτύχημα».

Αυτή ήταν ή περίοδος τής παρακμής πού έζησε ό Πλήθων, μία εποχή πού θά ήταν τό κύκνειον άσμα τού Ελληνισμού, εάν τό τέλος δέν είχε χαρακτήρα ηρωικό καί επικό όπως τού Παλαιολόγου. Ό Κωνσταντίνος μέ τόν θάνατό του θά αναστήσει είς τόν Έλληνα τό πρότυπο ζωής τού Αχιλλέως, τού Ηρακλέους, τού Ήρωως καί Ημιθέου
Στήν Θράκη ή 1Η Απριλίου τού 1453 αντηχούσε από τούς ήχους ενός μεγάλου στρατού.Ό Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μέ τούς καλλίτερους Έλληνες στρατιώτες στέκεται στό Μεσοτείχιον. Ό Τζιουστινιάνη καί οί Γενοβέζοι τού στέκονται λίγο μακρύτερα στό ένα πλευρό τού Αυτοκράτορα. Οί αδελφοί Οκιάρντοι καί οί άνδρες τους παίρνουν θέσεις από τό άλλο πλευρό, ενώ ό Βενετός Βάελος, ό Μινότο εγκαταστάθηκε μέ τούς άνδρες του στά Αυτοκρατορικά ανάκτορα. Ό Αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος μέ τούς αδελφούς Λανκάσκο εγκαταστάθηκαν πίσω από τήν τάφρο. Ό Καταλέο μέ τούς Γενοβέζους πήρε θέσι μαζί μέ τόν Θεόφιλο Παλαιολόγο στήν Πύλη τών Πηγών. Ό Γενοβέζος Εμανουήλ στέκεται πίσω από τήν χρυσή πύλη. Τήν Αρχιστρατηγία στήν θάλασσα είχε ό Δημήτριος ό Κατακουζινός. Από τούς Τούρκους ό Σαχανός Πασάς εγκαθιστά τόν στρατό του απέναντι στούς Γενοβέζους. Ό Καρατζάς Πασάς μέ τά Ευρωπαϊκά στρατεύματα στέκεται από τήν άλλη πλευρά μέ μεγάλο αριθμό βαρέων κανονιών. Ό Ισάκ Πασάς μέ τά τακτικά στρατεύματα τής Ανατολίας πηγαίνει από τήν πλευρά τής Προποντίδος, ενώ ό Μωάμεθ στέκεται μπροστά από τόν Έλληνα Αυτοκράτορα καί όπως ήθελε τό Μουσουλμανικό δίκαιο έστειλε τό τελευταίο τελεσίγραφο στό Αυτοκράτορα. Ό Μωάμεθ προτείνει στόν Αυτοκράτορα νά τού παραδόση τήν πόλιν καί είς αντάλαγμα εκείνος θά τόν άφηνε ελεύθερο νά κυβερνά στόν Μυστρά.

Ό Αυτοκράτωρ απήντησε :

« Τό δέ τήν πόλιν σύ δούνε ούκ εμόν εστί. Κοινή γάρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν καί ού φεισόμεθα τής ζωής ημών».


«ημείς εσμέν απόγονοι Ελλήνων καί λαός Κυρίων
καί αφέντε αυτών τών αγριογούρουνων πού έχομε νά πολεμήσουμε,
ιδιαιτέρως τόν αλητήριο Σουλτάνο των».

Εκεί μπροστά στήν Πύλη τού Ρωμανού,
πρώτος ανάμεσα σέ ίσους,
στρατιώτης ανάμεσα σέ στρατιώτες,
ό πολεμιστής τού Έθνους,
πίπτει αγωνιζόμενος με Σπαρτιατική αρετή καί θάρρος.
Φρίξε Ήλιε , Στέναζε Γή, Ή Πόλις Εάλω

Τά στίφη μπαίνουν μέσα στίς γεμάτες εκκλησίες από ανθρώπους πού περίμεναν ένα θαύμα, καί τίς μετατρέπουν σέ κολαστήρια νεκροταφία. Τό θαύμα πού περίμεναν οί χριστιανοί δέν έγινε, οί λειτουργίες έμειναν στήν μέση. Τό απόλυτο τέλος ήρθε στίς 29 Μαϊου 14:30 ημέρα Τρίτη.
Οί Τούρκοι μέ άγρια μανία σφάζουν, λεηλατούν, βιάζουν. Οί δρόμοι γεμίζουν πτώματα ακόμα καί βρεφών. Ομάδες Μογγόλων βιάζουν μάνες μπροστά στά παιδιά τών, ενώ αιχμάλωτοι καθώς σέρνονται στρέφουν τό βλέμμα των νά δούν γιά τελευταία φορά τό σπίτι καί τούς δικούς των. Ή κτηνωδία δέ είχε όρια. Ό ίδιος ό Νοταράς είδε τόν Μωάμεθ νά τού ζητά νά ασελγήση στά παιδιά του, προκειμένου νά τούς χαρίση τήν ζωή. Ή απάντηση ήλθε από τόν μικρό Νοταρά, ό οποίος έφτυσε τόν Μωάμεθ(ό Μωάμεθ κατόπιν τούς έκοψε τά κεφάλια).Τά πρώτα χρόνια τής κατοχής μόνο οί αγίοι Ανάργυροι καί ή Αγία Σοφία έγιναν τζαμιά. Οί υπόλοιπες εκκλησίες δέν καταστράφησαν.
Δέν πειράχθηκε ή Εβραϊκή συνοικία, ενώ όλες οί άλλες συνοικίες καταλεηλατήθησαν.
Περί τών 60 χιλιάδων Έλλήνων, έκ τών οποίων καί ό Φρατζής επουλήθησαν ώς δούλοι, όχι όμως από τούς Τούρκους, αλλά από Εβραίους. Γεγονός ήταν πώς κάποιοι ωφελήθησαν, καί ανάμεσα σέ αυτούς πού ωφελήθησαν βρίσκονται οί ένοχοι πού άνοιξαν τήν κερκόπορτα. Αυτοί μπορεί νά είναι Εβραίοι πού δέν ήθελαν νά ρισκάρουν τά πλούτοι των, ή είχαν οικονομικά προηγούμενα μέ τά οικονομικά μέτρα τού Παλαιολόγου (Σουλτανικό κείμενο τού 1604μχ αναφερόμενο στά Εβραϊκά προνόμια, λέγει πώς είχαν περιορισθή. Υπογραμίζει τήν παροχή υπερεσιών κατά τού Κων/νου, εφόσον οί Οθωμανοί θά δεσμεύονταν πώς οί συναγωγές θά έμεναν απείραχτες).
Ό Εβραίος Eliajah Capsali υμνεί τόν Μωάμεθ ώς ελευθερωτή καί προστάτη τών Εβραίων. Τό ίδιο εγένετο στούς έξ Ισπανίας εκδιωχθέντες, στούς οποίους προσέφερε καταφύγιο ό Οθωμανός αυτοκράτωρ, τοποθετώντας τους είς τήν Θεσσαλονίκη.

Μπορεί όμως νά είναι μοναχοί Χριστιανοί εκείνοι πού άνοιξαν τήν κερκόπορτα, αφού θεωρούσαν υπεύθυνο τόν Παλαιολόγο γιά τήν ενωτική συμφωνία τής Φερράρας.

Οί μαυρόχλαινοι παρότρυναν τόν λαό σέ απείθεια εναντίον τού Βασιλέα,
«Καλύτερα φέσι Οθωμανικό παρά φράκο Δυτικό»





Θρησκευτικοί πόλεμοι
Σειρά πολέμων που προκλήθηκαν στη Γαλλία από τη θρησκευτική Μεταρρύθμιση. Κράτησαν συνολικά, μαζί με τις ενδιάμεσες διακοπές τους, 36 χρόνια (1562-1598) και διαίρεσαν τη Γαλλία.
Στα μέσα του 16ου αι. οι διαμαρτυρόμενοι της Γαλλίας αποτελούσαν σημαντική δύναμη. Ο Ερρίκος Β’ είναι ο πρώτος Γάλλος βασιλιάς που οργάνωσε συστηματικά καταπιέσεις και διωγμούς εναντίον τους. Οι πιέσεις έγιναν πιο έντονες από το διάδοχό του Φραγκίσκο Β’ (1559-1560). Επί της βασιλείας του η ισχυρή οικογένεια των δουκών του Γκιζ, που με την επιρροή της στο θρόνο είχε υποχείριο το Φραγκίσκο, εξαπέλυσε βίαιους διωγμούς κατά των διαμαρτυρομένων (καλβινιστών). Τα θρησκευτικά πάθη οξύνθηκαν, ο φανατισμός κυριάρχησε και η βία ήταν συνηθισμένο και καθημερινό φαινόμενο. Ο Λουδοβίκος ντε Κοντέ, ένας από τους ηγέτες των καλβινιστών, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Δεν εκτελέστηκε όμως, επειδή μεσολάβησε ο θάνατος του Φραγκίσκου Β’. Ο ανήλικος Κάρολος Θ’, που διαδέχτηκε τον αδερφό του Φραγκίσκο Β’, και η μητέρα του Αικατερίνη των Μεδίκων που τον επιτρόπευε, δεν κατόρθωσαν να αποκαταστήσουν την ειρήνη και την ησυχία στη Γαλλία. Το 1561 επιτράπηκε στους καλβινιστές, που στην περίπτωση της Γαλλίας είναι γνωστοί και με την ονομασία «ουγενότοι», η δημόσια λατρεία (διάσκεψη του Πουασί) και το δικαίωμα συνάθροισης. Το 1562 εκδόθηκε και σχετικό διάταγμα (Ιανουάριος), αλλά σχεδόν αμέσως οι θρησκευτικές αντιθέσεις πήραν μορφή πραγματικού πολέμου. Ο μακροχρόνιος αυτός πόλεμος, επειδή διακοπτόταν και ξανάρχιζε, έμεινε στην ιστορία με το όνομα «θρησκευτικοί πόλεμοι». Οι κυριότεροι από αυτούς είναι οχτώ.
1. Ο πρώτος. Οι ρωμαιοκαθολικοί αντέδρασαν αμέσως στο διάταγμα του Ιανουαρίου του 1562. Όχι μόνο δεν αναγνώριζαν δικαίωμα συναθροίσεων στους καλβινιστές, αλλά ξανάρχισαν τις επιθέσεις εναντίον τους με σκοπό να τους διαλύσουν. Επικεφαλής των ρωμαιοκαθολικών ήταν ο Φραγκίσκος του Γκιζ, ο οποίος διέταξε τη σφαγή του Βασί (1 Μαρτίου 1562). Οι καλβινιστές αντιστάθηκαν αποφασιστικά, οι ευγενείς τάχτηκαν με το μέρος τους και οι ρωμαιοκαθολικοί υποχρεώθηκαν να κάνουν παραχωρήσεις. Ο πόλεμος όμως δε σταμάτησε. Αντίθετα συνεχίστηκε και πήρε πιο πλατιές διαστάσεις με την ανάμειξη των ξένων: Η Ισπανία έστειλε στους ρωμαιοκαθολικούς στρατό και χρήματα και η Αγγλία (Ελισάβετ) με τους Γερμανούς διαμαρτυρόμενους βοηθούσαν τους καλβινιστές. Τέλος το 1563 επιτράπηκε, με διάταγμα που επέβαλε ο ναύαρχος Γκασπάρ Κολινί, η λατρεία των προτεσταντών με όρους και έτσι τελείωσε ο πρώτος θρησκευτικός πόλεμος με την ειρήνη του Αμπουάζ.
2. Ο δεύτερος. Τον κήρυξαν οι καλβινιστές, γιατί δεν εφαρμόστηκε το διάταγμα του 1563, αλλά οι διωγμοί συνεχίστηκαν εναντίον τους. Ο πόλεμος τερματίστηκε στις 23 Μαρτίου 1568 με την ειρήνη του Λογκζιμό, που επικύρωσε το διάταγμα του 1563.
3. Ο τρίτος. Η ειρήνη του 1568 δεν ήταν δυνατό να διαρκέσει για πολύ, γιατί και πάλι δεν εφαρμόστηκαν οι όροι της. Οι ρωμαιοκαθολικοί, με επικεφαλής τους τον Ερρίκο του Γκιζ, απαγόρεψαν όλα τα δόγματα, εκτός του ρωμαιοκαθολικού, ο πόλεμος ξανάρχισε και οι ρωμαιοκαθολικοί επικράτησαν. Και πάλι ο Κολινί έσωσε τους προτεστάντες από την εξαιρετικά δύσκολη θέση τους: Με το διάταγμα του Σεν Ζερμέν (1570) παραχωρήθηκαν σ’ αυτούς τα οχυρά Λα Ροσέλ, Κονιάκ, Λα Σαριτέ και Μοντομπάν και ορισμένες ελευθερίες.


4. Ο τέταρτος. Με διαταγή της Αικατερίνης των Μεδίκων πραγματοποιήθηκε η σφαγή των διαμαρτυρόμενων (ουγενότων) τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (μεταξύ αυτών και του Κολινί) στις 24 Αυγούστου 1572 στο Παρίσι και στη συνέχεια, μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου, σε άλλες περιοχές της Γαλλίας. Οι σφαγές προκάλεσαν την κήρυξη πολέμου από τους καλβινιστές. Τον επόμενο χρόνο υπογράφτηκε η ειρήνη της Λα Ροσέλ από την Αικατερίνη των Μεδίκων.
5. Ο πέμπτος. Οι διαμαρτυρόμενοι ξανάρχισαν τον πόλεμο, γιατί ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ δεν ικανοποιούσε διάφορα αιτήματά τους και επιπλέον επειδή οι ίδιοι δε δέχονταν τους όρους της ειρήνης της Λα Ροσέλ. Νέα ειρήνη υπογράφτηκε και πάλι από την Αικατερίνη των Μεδίκων (Μάιος 1576), που τερμάτισε τον πόλεμο.
6. Ο έκτος. Αυτόν τον πόλεμο τον κήρυξαν οι ρωμαιοκαθολικοί, αφού ίδρυσαν τον Ιερό Σύνδεσμο (Λίγκα) εναντίον των καλβινιστών, που το 1574 είχαν ενωθεί σε μια καλβινική πολιτική ένωση. Στη «Λίγκα» προσχώρησε και ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄. Στον πόλεμο αυτόν έβαλε τέρμα η συνθήκη του Μπερζεράκ (1577).
7. Ο έβδομος. Ο πόλεμος αυτός, που έχει και το όνομα «Πόλεμος των ερωτευμένων», τελείωσε με τη συνθήκη του Φλεξ, που παραχωρούσε προνόμια στους διαμαρτυρόμενους (Νοέμβριος 1580).
8. Ο όγδοος. Ο τελευταίος από τους οχτώ πολέμους κηρύχτηκε από τους ρωμαιοκαθολικούς και ονομάστηκε «Πόλεμος των τριών Ερρίκων», γιατί πήραν μέρος σε αυτόν, ως ηγέτες των βασιλοφρόνων ο Ερρίκος Γ΄, των ουγενότων (καλβινιστών) ο Ερρίκος της Ναβάρας και των ρωμαιοκαθολικών (Ιερής Συμμαχίας) ο Ερρίκος του Γκιζ. Ο πόλεμος αυτός κράτησε 14 χρόνια (1584-1598).
Οι θρησκευτικοί πόλεμοι ουσιαστικά ήταν ένα ευρύτερο κίνημα με περιεχόμενο όχι μόνο θρησκευτικό, αλλά και κοινωνικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σύγχρονοι ονόμαζαν τους θρησκευτικούς πολέμους εμφύλιους. Η πολύχρονη σύγκρουση απέδειξε ότι η ενότητα είχε κλονιστεί στη Γαλλία και η απολυταρχία περνούσε κρίση. Στη διαμάχη πήραν μέρος και αγρότες, ελπίζοντας να βελτιώσουν τη θέση τους απέναντι στους ευγενείς-φεουδάρχες, και επαγγελματίες, τεχνίτες και άλλα φτωχά στρώματα των πόλεων, ακόμη και ξένες χώρες, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω.
Τελικά η ενότητα της χώρας αποκαταστάθηκε με συμβιβασμό: Μετά τη δολοφονία του Ερρίκου του Γκιζ (1588) και του Ερρίκου Γ΄ (1589), ο Ερρίκος της Ναβάρας, ηγέτης των ουγενότων, ασπάστηκε το ρωμαιοκαθολικισμό και έγινε βασιλιάς της Γαλλίας (1593) ως Ερρίκος Δ΄. Το διάταγμα της Νάντης (1598) έδωσε στους ουγενότους πολιτικά δικαιώματα και η διαμάχη έληξε.












Ή Επανάσταση 1821 απέρρευσε από τήν Ελληνικότητα καί τά ιδανικά τής ελευθερίας. Οί Πρωταγωνιστές τού αγώνα έντονα χαρακτηρίζονται από τήν Ελληνικότητα τής κλασσικής καί Ελληνιστικής Ελλάδος. Τό βυζάντιο περιφρονείται βαθειά, αντιθέτως μέ τήν αρχαία Ελλάδα πού ή ιστορική ανάμνηση τού μεγαλείου τής Κλασσικής εποχής έως καί τόν Μέγα Αλέξανδρο γίνεται ό οδηγός τού αγώνα.

ό Γρηγόριος έχει αποκηρρύξει πολλές φορές τήν επανάσταση καί δέν πρόκειται γιά ιερό πόλεμο.

1. Ή επανάσταση τού 1821 αφορίστηκε από τό Πατριαρχείο
2. Από τόν Πατριάρχη
3. Από τήν ιερά Σύνοδο
4. Από τό 1805 ό Πατριάρχης Καλλίνικος Ε΄αφόρισε τούς Αμαρτολούς καί ζήτησε από τούς κατατόπους ιερείς νά συνετείνουν στήν εξοντωσή των (Τ.Χ.Κανδηλώρος 1924). Συγκλονιστηκές είναι οί μαρτυρίες τού Θεόκλητου Φαρμακίδου στό βιβλίο αυτού «Απολογίαν», όπου αναφέρονται λεπτομέρειες γιά τούς Οικουμενικούς Πατριάρχες Αγαθάγγελο 1828 καί Γρηγόριο ΣΤ΄ 1840, όπου επιδίωκαν εμφύλιες διαμάχες, ακόμα καί πόλεμο μεταξύ Ελλήνων προκειμένου νά μήν εκπέσει έκ τού θρόνου, δυσαρεστώντας τήν Πύλη.
5. Ό Φαρμακίδης καταλείγει : «Έλληνες προσέχετε από τών Παναγιωτάτων και Οικουμενικών Πατριαρχών».
6. Ό Γρηγόριος έστειλε εγκύκλιους πρός τούς Χριστιανούς, τόν κλήρο καί τούς μητροπολίτες, προσπαθώντας νά «σαμποτάρη» τήν Επανάσταση. Στόν αφορισμό του αποκαλεί τούς αγωνιστές: «αλαζόνες, δοξομανείς, κακοήθεις, αχρείους, κακοποιούς, ματαιόφρονες, μισελεύθερους, καί θεωρούσε όρκον απάτης τόν όρκον γιά τήν ελευθερία. Απειλεί τούς Χριστιανούς μέ μεταθανάτιες τιμωρίες καί ζητά απόλυτη υπακοή στίς ιερατικές θέσεις καί στόν Σουλτάνο.
7. Τέλος ό Πατριάρχης απαιτεί από τούς κληρικούς καί Χριστιανούς νά καταδίδουν τούς επαναστάτες.
8. Τό 1898 τό Πατριαρχείο είχε ήδη αφορίσει τόν Ρήγα
9. Τό 1805 αφορίζει τούς Σουλιώτες
10. Τούς Αμαρτολούς καί τό 1820 πάλι τούς Σουλιώτες.
11. Οί αφοριστικές εγκύκλιοι εξεδώθηκαν τόν Μάρτιο τού 1821 μέ τήν έναρξη τής Επαναστάσεως από τήν Μολδοβλαχία.
12. Μέ όλα αυτά τά μέτρα συνεφώνησαν όλοι : Γρηγόριος Κων/πόλεως, Πολύκαρπος Ιεροσολύμων, Ιωαννίκιος Καισαρείας, Μελέτιος Ηρακλείας, Κωνσταντίνος Κυζίκου, Αθανάσιος Νικομηδείας, Μελέτιος Νικαίας, Γρηγόριος Χαλκηδόνος, Γρηγόριος Δέρκων, Ιωσήφ Θεσσαλονίκης, Ιωαννίκιος Τυρβόνου, Δωρόθεος Ανδριανουπόλεως, Μελέτιος Προύσης, Καλλίνικος Διδυμοτοίχου, Αθανάσιος Αγκύρης, Γρηγόριος Ναξίας, Καλλίνικος Σίφνου, Δαμασκηνός Φαναρίου καί Φερσάλων καί άλλοι. Αυτής τής αντιεπαναστατικής δραστηριότητος τών Πατριαρχών, κατήγορος έρχεται καί ό συγγραφέας τής Ελληνικής Νομαρχίας.


Τήν Ελληνική Νομαρχία τήν οποία ουδείς δέν μπορεί νά αγνοεί :

«εχθρική στάση απέναντι σε κάθε τί Ελληνικό υποστηριζόταν από τούς κύριους φορείς τής Χριστιανικής παραδόσεως τού Βυζαντίου, τούς μοναχούς ακόμα καί τόν Πατριάρχη. Ό ίδιος ό Γεώργιος Σχολάριος αρνιόταν νά δεχτή τόν εαυτό του ώς Έλλην...Ποιός δέν βλέπει ώ Έλληνες τόν αφανισμόν όπου στήν Ελλάδα προξενεί σήμερον τό ιερατίο..άνθρωποι βάρβαροι, χυδαίοι καί εχθροί φανεροί τής πατρίδος καί τού Χριστού... υποχρεώνoυν τούς Έλληνες αντί νά μισήσουν τήν τυραννίαν καί νά προσπαθήσουν νά ελευθερωθούν, εξ’εναντίας νά τήν αγαπώσι...ή ελευθερία τούς φαίνεται θανάσιμος αμαρτία....Ω εσύ μιαρά Σύνοδος τής Κων/πόλεως σύ είσαι μάνδρα λύκων..ή λύσσα σου διά χρήματα είναι απερίγραπτως... εσύ προξενείς τό μεγαλύτερο κακό στήν Ελλάδα..».


Γιά τόν σκοπό αυτόν γράφει ό Διον.Κόκκινος :

«ό Πατριάρχης κατόπιν πιέσεως τής Πύλης οφειλομένης είς τήν επιμονήν τού Σουλτάνου...διέταξε τήν από τών αμβώνων τών εκκλησιών διαφώτισιν τών ραγιάδων, ότι μόνη ή υποταγή είς τόν Σουλτάνο ήτο δυνατόν νά τούς σώση καί νά επαναφέρη τήν γαλήνην διά τής αναδημιουργίας ειρηνικής συμβιώσεως μέ τούς Τούρκους».

Ό ιστορικός τού αγώνος Σπ.Τρικούπης αναφέρει ότι:

«ή Πύλη προκειμένου νά ανατρέψη τίς υπέρ τής Ελληνικής ανεξαρτησίας ενέργειες τών Μεγάλων δυνάμεων, σκέφθηκε νά μεταχειρισθή είς τήν υποταγή τών Ελλήνων τήν Μεγάλην Εκκλησίαν, υπενεργήσασα νά επικαλεσθή καί λάβη αύτη τήν άδειαν πρός επαναγωγήν τών αποπλανηθέντων είς τήν ποίμνην».

Οί απεσταλμένοι τής εκκλησίας έφθασαν στήν Μεσσηνία, όπου συναντήθηκαν μέ τόν Ιμπραήμ, ό οποίος ώς γράφει ό Κόκκινος :

«εβοήθησε τούς ανόητους καί ευτελείς πέντε κληρικούς νά εισδύσουν είς τήν Λακεδαίμονα καί διά τής επαρχίας αυτής εκείνοι έφθασαν πρό τής Τριπολιτσάς».





Ό εκεί Επίτροπος τής Κυβερνήσεως Αλέξιος Βλαχόπουλος τούς απαγόρευσε τήν είσοδο στήν πόλιν, λόγω τού ότι ήρχοντο από περιοχές όπου είχε ενσκήψει πανώλης.

«Οί ιεράρχες αυτοί ήρχισαν νά αναπτύσσουν τόν σκοπό τής αφίξεώς των, προσθέτοντες ότι δέν συνέφερε τούς Έλληνας νά παραμένουν είς τήν οικτράν κατάστασιν πού ευρίσκοντο καί ότι ώφειλαν τό ταχύτερον νά βοηθήσουν όλοι νά επανέλθη ό τόπος είς τήν ευεργετικήν χείρα τού κραταιοτάτου Σουλτάνου».

Από εκείθεν μετέβησαν είς τό Ναύπλιο καί από εκεί στόν Πόρο, όπου τούς εδέχθη ό Κυβερνήτης, ό οποίος παρέλαβε τήν επιστολή. Ό Μιχ.Οικονόμου(έργο: Ιστορικά τής Ελληνικής Παλιγγενεσίας) αναφερόμενος στό περιεχόμενο τής επιστολής γράφει ότι :

«δι’ής (επιστολής) οί Έλληνες ώς υποτεταγμένοι ήδη θεωρούμενοι, ενουθετούντο, προτρέποντο καί εσυμβουλεύοντο είς πιστήν υποταγήν, εξ’άλλου δέ καί ηπειλούντο».

Περαιτέρω ό Διον.Κόκκινος δημοσιεύει τήν απαντητική επιστολή τού Καποδίστρια, όπου λέγει πρός τόν Πατριάρχη:

«Πάμπολυ αίμα εχύθη, πάμπολλαι θυσίαι εφθάρησαν είς διάστημα οκτώ ετών πολέμου καί δυστυχιών, καθ’ούς ό τόπος ούτος κατηφανίσθη ώστε όλως διόλου αδύνατον είναι νά επανέλθη είς οποιαδήποτε κατάστασιν πραγμάτων βάσιν έχουσαν τό παρελθόν. Οφείλομεν..νά παρακαλέσωμεν τήν Υμετέρα Παναγιότητα νά μάς χαρίση τάς ευλογίας της, πεπεισμένη ότι αμεταθέτως είμεθα προσηλωμένοι είς τάς αρχάς τής ιεράς ημών πίστεως...παύομεν επαναλαμβάνοντες καί πάλιν πόσον λυπούμεθα μή δυνάμενοι νά αποδείξωμεν καρποφόρους όσους οί σεβάσμιοι Ιεράρχαι κατέβαλλον αγώνα είς τήν εκτέλεσιν τών διαταγών τής Υμετέρας Παναγιότητος».

Ό Σπ.Τρικούπης (έργο: «Ιστορία τής Ελληνικής Επαναστάσεως») καταλήγει :

«επαναλαμβάνοντας ότι τό Πατριαρχείο εχρησιμοποιήθη ώς όργανο υπέρ τής εξωτερικής πολιτικής τού Οθωμανικού Κράτους».










Ενώ ό Ακαδημαϊκός Διον.Κόκκινος (έργο: «Η Ελληνική Επανάστασις») λέγει:

«Πέντε ράσα συρόμενα ακόμη είς τήν προέκτασιν τής λάσπης τής δουλείας καί αποδιωχθέντα από τόν άνεμον τής ελευθερίας πού έπνεεν είς αυτόν τόν τόπον».



21 Οκτωμβρίου τού 1848 ό Ν.Ι.Σαρίπολος Ακαδημαϊκός μιλά γιά χάσμα ανάμεσα στόν αρχαίο Ελληνικό κόσμο καί στόν νεώτερο.

Ό Δ.Σ.Στρούμπουλος Καθ.Φυσικής τόν Σεπτέμβριο τού 1858 στόν Πρυτανικό του λόγου στίς γνώσεις τών Ελλήνων περί φυσικής αναφέρει τό Βυζάντιο γιά νά τονίση μόνον τήν οπισθοδρόμησιν πού υπέστη ό Ελληνικός πολιτισμός.

Ό Μ.Ποτλής Καθ. Εκκλησιαστικού Δικαίου 1859 λέγει πώς απίστευτον μέν αλλά δυστυχώς αληθέστατον, ουδεμία επιστημονική επίδοσις αναφαίνεται καθ’όλην τήν μακράν ταύτην περίοδον.

Ό Π.Καλλιγάς τό 1868 καταδικάζει τήν Αυτοκρατορία ώς ολέθρια καί καταστρεπτική.

Ιακωβάκης Ρίζος Νερόπουλος, Σπύρος Βαλέτας πιό επίσημα από τόν Ρίζο, θεωρούν χρέος των νά καταδικάσουν τό Βυζάντιο τό 1836

Ό Εμανουήλ Αντωνιάδης τό 1857 στήν εφημερίδα ‘Αθήνα’ αναφέρει πώς τό Βυζάντιο ήταν προωρισμένον νά ευνουχίση τόν ανθρώπινον νούν.




τόση αμάθεια καί τόσα συμφέροντα εκίνησαν πολλάκις τόν κάλαμο
τού κλήρου τής βαρβάρου εποχής εκείνης.

1 comment:

  1. Αθρογράφε επειδή είσαι πουστράκη κολογαμημένο σε παραπέμπω στην αρχαία ελληνική γραμματεία για να δεις ότι ο αρχαίος ελληνικός κόσμος ένα μπουρδέλο ήταν πολύ χειρότερο από το σημερινό. Ακολουθούν ντοκουμέντα:

    http://stagirefs.blogspot.de/

    ReplyDelete