Friday, June 19, 2009

ΤΑ ΠΕΡΙ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ 1766 ΕΦΡΑΙΜ,
89 ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΦΩΤΟΣ
(ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝΤΟΜΟΣ Β΄, ΣΕΛ 234) :
«ΑΠΑΤΗ ΤΑ ΠΕΡΙ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ»

Ήρθε η στιγμή, όχι μόνο να θυμηθούμε κάτι από το μεγαλείο του, αλλά και να απομυθοποιήσουμε οριστικά, το λεγόμενο «άγιο φως» της Ιερουσαλήμ! Το κείμενο: «περί του εν Ιεροσολύμοις «αγίου φωτός», του Αδαμαντίου Κοραή, που παρουσιάζουμε εδώ ολόκληρο μετά από σχεδόν δύο αιώνες αποσιώπησης, αποτελεί το δίχως άλλο, ένα μικρό μόνο μέρος της συνολικής βιβλιοθήκης των σοφών Ελλήνων, που οι εξουσιαστικές σκοπιμότητες και η συνομωσία της σιωπής, έριξαν στην αφάνεια.Η συνταρακτική αυτή κριτική του Κοραή, απέναντι στο ψευδές, όπως καταγγέλλει θαύμα της αφής του "αγίου φωτός" στα Ιεροσόλυμα, πετάχτηκε εσκεμμένα στον καιάδα της ανυπαρξίας, με συστηματική παρασιώπηση και άλλους, γνωστούς και άγνωστους, αλλά εν τέλει, εξαιρετικά αποτελεσματικούς μηχανισμούς. Εκατόν εβδομήντα έξη χρόνια μετά την συγγραφή της, η αριστουργηματική αυτή τολμηρότατη κριτική του Κοραή, αντί να κοσμεί την παιδεία μας, σαν μια εθνωφελής ιστορική κριτική πραγμα-τεία, που αποκαλύπτει θεολογικές αθλιότητες και χαλιναγωγεί την κοινωνική μάστιγα της θρησκευτική δεισιδαιμονίας, παραμένει άγνωστη καθώς "κάποιοι" κατόρθωσαν να την αποκρύψουν, ακόμα και από τους φιλομαθέστερους των Ελλήνων! Η εξήγηση βέβαια, της πολύχρονης αυτής, έντεχνης λογοκρισίας του έργου του, αλλά και της μόνιμης υποτίμησης του Κοραή στους εκπαιδευτικούς κύκλους, είναι προφανής: εκατόν ογδόντα ένα χρόνια μετά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης κατά των Τούρκων, οι Έλληνες εξακολουθούν να ζουν σε καθεστώς πολιτισμικής καταπίεσης και να υφίστανται έναν πνευματικό μαρασμό, ανάλογο ή και αφανιστικότερο από εκείνον που επέβαλε ο ζυγός της ωμής Οθωμανικής σκλαβιάς. Η επανεμφάνιση λοιπόν και η πλατιά διάδοση τέτοιων κειμένων, δεν αποτελεί μόνο χρέος τιμής προς τον "ιεροφάντη" της απελευθέρωσης μας Κοραή, αλλά και στοιχειώδες μέτρο αντίστασης, προς τους σημερινούς επίδοξους δεσμώτες της πνευματικής μας ελευθερίας. Με την ανάγνωση τέτοιων κειμένων, οι Έλληνες έχουμε μια θαυμάσια ευκαιρία επανεκτίμησης των πραγματικών ιστορικών δεδομένων, της διαχρονικής αναμέτρησής μας, με τις δυνάμεις που κατατρέχουν ακόμα το πολύπαθο Γένος των Ελλήνων, αλλά και πολύτιμες ευκαιρίες σπουδής, πάνω στην συμπεριφορά των αιώνιων εχθρών της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.Ανεξάρτητα λοιπόν από το αν θα συμφωνήσει κανείς ή όχι, με την βαρύτατη καταγγελία του Κοραή, για την πλαστότητα του "ιερού" φωτός της Ιερουσαλήμ και μόνο το γεγονός της συστηματικής παρασιώπησης της σοβαρότατης αυτής καταγγελίας του, από την πνευματική κληρονομιά των Ελλήνων, αποτελεί βαρύ πολιτισμικό αδίκημα, αλλά και οριστική απόδειξη, μιας υφιστάμενης, δόλιας πνευματικής δικτατορίας.








Τα περί του λεγομένου θαύματος του αγίου φωτός

Την Μεγάλην Παρασκευήν και μετά την περιφοράν του επιταφίου πέριξ του Παναγίου Τάφου, ο Πατριάρχης τοποθετεί τον Επιτάφιον επί του Τάφου. Κατόπιν τούτου σβήνουν όλα τα κανδήλια τα εντός και εκτός του Τάφου. Την επομένην, Μέγα Σάββατον, ο Σκευοφύλαξ μεταφέρει κεκαλυμμένην με αργυρούν κάλυμμα, μία ειδικήν κανδήλα αναμμένην, την οποίαν τοποθετεί εντός του Παναγίου Τάφου. Εν συνεχεία ο διοικητής των Ιεροσολύμων σφραγίζει τον Τάφον. Ενώ λοιπόν, πάντα τα φώτα και τα κανδήλια έχουν σβυσθή, η ειδική κανδήλα εντός του Τάφου παραμένει αναμμένη. Την 10ην ώραν και μετά την σχετικήν λιτανείαν πέριξ του Αγίου Τάφου, κατά την οποίαν ψάλουν το λυχνικόν «φως ιλαρόν», ανοίγονται αι πύλαι του Ναού του Παναγίου Τάφου και εισέρχεται ο λαός. Συγχρόνως ανοίγει και η πύλη του Κουβουκλίου εις την οποίαν ευρίσκεται ο Τάφος και εισέρχεται ο Πατριάρχης, αφού προηγουμένως τυπικώς αφαιρεί τα αρχιερατικά του άμφια και μένει μόνον με το στιχάριον. Μετά από μίαν σχετικήν τυπικήν προσευχήν, λαμβάνει το «άγιον» φως, όχι βεβαίως θαυματουργικώς, δια να είμαι ειλικρινής, αλλά ανάπτει τον πυρσόν του από την αναμμένην ειδικήν κανδήλα την οποίαν είχε μεταφέρει προηγουμένως ο Σκευοφύλαξ. Αυτή με λίγα λόγια ειναι είναι η διαδικασία περί του «αγίου» φωτός».
Υπάρχει όμως και δεύτερος τρόπος για να πάρουν το πλαστό αυτό φως. Επαλείφουν την πλάκα του Τάφου με Φώσφορο, από την προηγούμενη μέρα, και ο Πατριάρχης τρίβει την πλάκα με βαμβάκι και αναδύετε φως.Αυτό το παπαδοκατασκεύασμα (!), δηλαδή την τελετή του «αγίου» φωτός, είχαν την απαίτηση να το κάνουν και «ΜΥΣΤΗΡΙΟ», και να αναγραφόταν σαν «ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ».

Ό Αριστόβουλος, τότε Μητροπολίτης Κυριακουπόλεως, αντέδρασε λέγοντας:
«Όχι, αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει, διότι δεν είναι μυστήριον, είναι δικό μας κατασκεύασμα. Ο κόσμος πλέον μας έχει αντιληφθεί».

ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΡΑΒΒΙΝΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΕΠΕΙΔΗ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΜΕΝΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΧΒΕ-ΧΡΙΣΤΟΥ....

Δυστυχώς οι περισσότεροι χριστιανοί είτε δεν ενδιαφέρονται αν είναι κατασκευασμένο το θαύμα ή απαντούν απλοϊκά πως πρόκειται για συμβολισμό και πως ο θεός τους υπάρχει ανεξάρτητος από τέτοιου είδους θαύματα. Δεν καταλαβαίνουν πως πέφτουν σε αντιφάσεις λέγοντας από τη μια αυτά ενώ από την άλλη επαναλαμβάνουν παραμύθια πως τάχα κάποτε δεν άφησαν τον ορθόδοξο πατριάρχη να παραλάβει το φως, αλλά τον έδεσαν σε μια κολώνα έξω από το ναό για να πάρουν το φως οι Αρμένιοι. Τότε, άνοιξε η κολώνα και βγήκε μέσα από αυτην το "ιερό φως". Δείχνουν μάλιστα και ένα ράγισμα ισχυριζόμενοι πως από εκεί βγήκε το "άγιο" φως.





ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠ’ ΤΟ "ΧΑΜΕΝΟ" ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ ΚΟΡΑΗ:
«ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΟΙΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3ο Τελευταίο

Το σημερον κατ’ Ετος φαινομενον, κατα το μεγα σαββατον, θαυμα του αγιου φωτος, δεν εθαυματουργειτο εις τους χρονους των Αποστολων. Μετα τους Αποστολους, δεν το εγνωρισαν ουτε της Ανατολικης ουτε της Δυτικης εκκλησιας οι πατερες• εξεναντιας τινες εξ αυτων και αυτο το εις προσκυνησιν του αγιου ταφου γινομενον ταξειδιον εμποδισαν (εμποδισμον ατοπον, αν αληθως εγινετο τοιουτον θαυμα). Οι ιστορησαντες την εις Ιερουσαλημ παρουσιαν, πρωτον της Ελενης, μητρος του μεγαλου Κωνσταντινου, επειτα της Αυτοκρατορισσης Ευδοκιας, δεν λεγουν τιποτε περι του θαυματος.
569 ετος. Παρομοιον τι φως ομως εθαυματουργειτο, οχι εις την Ιερουσαλημ, απο Μοναχους Ανατολικους, ουδε το μΕγα σαββατον, αλλ απο Μοναχους Δυτικους, κατα την μεγαλην παρασκευην, εις πολιν της Γαλλιας, το Πικταυϊον, εις μοναστηριον καλογραιων, κτισμενον περιπου το 569 ετος απο βασιλισσαν της Γαλλιας.
622. Το ετος τουτο επηραν οι Σαρακηνοι απο τους Γραικορωμαιους Αυτοκρατορας την Ιερουσαλημ, και την ηρημωσαν. Θρηνει την αλωσιν ταυτην η ιστορια, δια την εξαναγκης παυσιν των προσκυνητων• αλλα δεν λεγει τιποτε περι αγιου φωτος.
800. Περι το ετος τουτο, ο Αυτοκρατωρ της Δυσεως, Μεγας Κάρολος, ελαβεν απο τον τοτε Καλιφαν των Σαρακηνων την αδειαν να στολιση παλιν την Ιερουσαλημ με ναους και μοναστηρια. Οθεν ηρχισαν να συντρεχωσι πανταχοθεν εις προσκυνησιν του αγιου ταφου, πλειοτεροι ομως απο την Δυτικην παρα απο την Ανατολικην εκκλησιαν. Αλλ´ ουδε τωρ´ ακομη ακουεται ονομα αγιου φωτος. 809. Αποθνησκει ο Μεγας Κάρολος.
814. Αποθνησκει ο φιλος του καρολου Καλιφας. Οθεν ηρχισε παλιν να ενοχληται απο τους Αραβας ο αγιος ταφος, και ακολουθως να ολιγοστευη των προσκυνητων ο αριθμος, και τα απ αυτου κερδη των Δυτικων Μοναχων. Πιθανον οτι απο τουτο το ετος (814) και κατω επλασαν οι Δυτικοι Μοναχοι το αγιον φως, επιθυμουντες να εξαναψωσι τον ζηλον των προσκυνητων.870. Διοτι πρωτην φοραν ηκουσθη τονομα του αγιου φωτος απο πρωτου Μοναχου Δυτικου στομα, του Γαλλου Βερναρδου, επιστρεφοντος απο την Ιερουσαλημ, οπου ειχεν υπαγειν το ετος τουτο 870.1007. Κατασκαπτουν οι Σαρακηνοι τας λαμπρας οικοδομας του Μεγαλου Καρολου• και παευι παλιν το θαυμα προς καιρον. Ηρχισε δευτερον να ενεργηται, αλλα με μεγαλας των προσκυνηων δυσκολιας, δια τας καταδρομας και ληστειας των Αραβων, εως περι τα τελη της ενδεκατης εκατονταετηριδος.1095. Αι δυσκολιαι αυται εδωκαν αφορμην εις τους Σταυρικους των Δυτικων πολεμους. Ο πρωτος συνεβη κατα το 1095 ετος, οτε επηραν οι Σταυροφοροι την Ιερουσαλημ απο τας χειρας των Σαρακηνων 65, και την εκρατησαν εως το 1187 ετος. Εις το διαστημα τουτο ουδεμι αμφιβολια οτι το θαυμα ενηργειτο και λαμπροτερα και ασφαλεστερα παρα ποτε. 1158. Το ετος τουτο 1158, και δευτερον το 1168, υπαγει εις την Ιερουσαλημ Βαρθολομαιος τις (πιθανον οτι Μοναχος Λατινος (σελ. 358, και σημ. Ρ), και γινεται μαρτυς αυτοπτης του αγιου φωτος, μ´ ολον οτι κατα το ετος.
1185. Φωκας τις, ιερευς Ανατολικος, ιστορων και αυτος, ως αυτοπτης, οσα ιδεν εις την Ιερουσαλημ, δεν αναφερει τιποτε περι του αγιου φωτος.1187. Το ετος τουτο, λαμβΟνουν οπισω την Ιερουσαλημ απο τους Σταυροφορους οι Σαρακηνοι, στρατηγουμενοι απο τον Σαλαδινον• οστις χαριζει τους ιερους αυτης ναους εις τους Ανατολικους. Λαβοντες αυτους οι Ανατολικοι, λαμβανουν ενταμα και το θαυμα του αγιου φωτος, και το ενεργουν μεχρι της σημερον, ως μαρτυρειται απο τους συγγραφεις της δεκατης τριτης και των καθεξης εκατονταετηριδων, και απο τους εις Ιεροσολυμα κατέτος υπαγοντας προσκυνητας.1211. Πρωτον μαρτυρα ευρισκω Λατινον ιερωμενον, Γερμανον, τον Ολδεμβοργον (Willebrandus ab Oldenborg), οστις υπηγεν εις προσκυνησιν των Ιεροσολυμων κατα το 1211 ετος, και ιδε το αγιον φως.1347 εως 1400. Εις τουτο το διαστημα φερω μαρτυρα δευτερον Ιωαννην τον Καντακουζηνον, Αυτοκρατορα των Ρωμαιων, οστις εβασιλευσεν απο του 1347 μεχρι του 1355 ετους. Μεταξυ των αυτων χρονων (ισως και μεχρι του 1500 ετους) θετω και τον Επιφανιον, τον Περδικκαν, και τον Ανωνυμον. Ο Περδικκας και Ανωνυμος λαλουν ως αυτοπται μαρτυρες περι του αγιου φωτος• ο Επιφανιος δεν λεγει τιποτε, μ´ ολον οτι ιστορει αλλα πολλα τερατωδη.
1610. Χριστοφορος Αγγελος λαλει οχι μονον περι του αγιου φωτος, αλλα και περι αλλου πολυ τερατεδέστερου θαυματος, οχι ομως ως μαρτυς αυτοπτης.1660. Νεκταριος, Πατριαρχης Ιεροσολυμων, ιστορει το αγιον φως.1728. Χρυσανθος, Πατριαρχης και ουτος των Ιεροσολυμων, εις το Εγχειριδιον του λεγει πολλα περι του οποιου εχουν χρεος οι Χριστιανοι να υπαγωσιν εις προσκυνησιν του αγιου ταφου, η καν να πεμπωσιν εκαστος εις αυτον αργυρικην βοηθειαν, ακομη και υπερ την δυναμιν του• δεν ευρισκω ομως τιποτ’ εις αυτο περι του αγιου φωτος, ως ουδε περι κανενος αλλου θαυματος. Χαριζομενος τον Χρυσανθον ο συγχρονος και συναδελφος αυτου Παϊσιος, Πατριαρχης Κωνσταντινουπόλεως, εκδιδει φρικτοτατον αφορισμον κατ´ εκεινων, οσοι εμποδιζουν την εις Ιεροσολυμα προσκυνησιν• αλλα φυλασσει και αυτος βαθυτατην σιωπην περι του αγιου φωτος.Πως κρινεις την ανακεφαλαιωσιν ταυτην;
Φ. Ως την επεθεμουν. Τοιουτοτροπως, απο τους χρονους της σιωπης, της δηλωσεως, και παλιν σιωπης, απ αυτους τους πρωτονομασαντας αγιον φως, και τους καθεξης ιστορησαντας, εκ των οποιων αλλοι το ομολογουν, αλλοι εντρεπονται η δισταζουν την ομολογιαν του• απ ολα ταυτα λεγω, γινεται φανερον, πρωτον, οτι το αγιον φως ειναι πλασμα ασεβες και αναισχυντον, δευτερον, οτι επλασθη και απο Μοναχους οχι της Ανατολικης, αλλα της Δυτικης εκκλησιας, κατα μιμησιν του προ τριακοσιων σχεδον ετων πλασθεντος εις την Γαλλιαν αγιου φωτος. Τουτο μονον εσφαλαν οι ημετεροι Μοναχοι, οτι το εδεχθησαν, και δεν το απεβαλαν ως αλλοτριον φραγκοπατερικον γεννημα.
Κ. Δεν το ηξευραν οι ταλαιπωροι, οτι ητο Λατινων Μοναχων πλασμα.
Φ. Ως ουδ εγω. Επεθυμουν ομως να μαθω, τι λεγουν, τι φρονουν περι του αγιου φωτος οι σημερινοι λογιοι των πολιτισμενων εθνων και εξαιρετως των Γαλλων.
Κ. Καλα με το ενθεμισες. Λεγουν και φρονουν, ο,τι χρεωστουν να λεγωσι και να φρονωσιν οσοι γνωριζουν την ιστοριαν, κ εχουν και καθαραν απο προληψεις κεφαλην, να κρινωσι τα ιστορουμενα. Εις εξ αυτων, ζων ετι, και τοιουτος, οποιος μονος ν αξιζη πολλους αλλους, αφου ιστορησε τα μεχρι της τεταρτης εκατονταετηριδος απο Χριστου, ιδου πως εξακολουθει• «Μετα 400 ετη... ο κληρος των Λατινων της Παλαιστινης εκηρυξεν, οτι την παραμονην του Πάσχα, αι μεγαλαι κανδηλαι του ναου της Αναστασεως, σβεσμεναι, εξαναπτοντο παλιν απο θειαν πνοην. Μεγα πληθος ευλαβων ετρεξαν απο μεσην την Δυσιν να ιδωσι το θαυμα και να λαβωσι τινα σπινθηρα απο την θειαν ταυτην φλογα, ικανην να θεραπευη ολας και της ψυχης και του σηματος τας αρρωστιας».



Φ. Πάλιν Λατινων κληρον, παλιν προσκυνητας Λατινους βλεπω. Μην αναβαλης, σε παρακαλω, την εκδοσιν του Διαλογου• σε διδω απο τωρα, αν θελης, και την πληρωμην διακοσιων αντιτύπων απ’ οσα μελλεις να τυπωσης.
Κ. Να τα καμης τι;
Φ. Να τα μοιραζω δωρεαν εις τους εξευροντας ν αναγινωσκωσι, και να τα αναγινωσκω εις τους αμαθεις. Αποστολος επιθυμων να γενω, εμποδιζων τους επιθυμουντας την θεαν του αγιου φωτος να εξοδευωσιν εισματην τα χρεωστουμενα εις εαυτους, εις τα τεκνα των, εις την πατριδα χρηματα.
Κ. Και δεν φοβησαι τον αφορισμον του Πατριαρχου Παϊσιου;
Φ. Δεν εχω τι να φοβηθω εμποδιζων ο,τι εμποδιζαν δύο επισημοι πατερες της εκκλησιας.
Κ. Αφοβως λοιπον κ εγω θελω δημοσιευσειν τον Διαλογον μας.
Φ. Αφοβως, αφοβως. 18. Φεβρουαριου 1826
[1] « Ελεγε δε ο Θεοδωρος και ευλογον ειναι, τον σπουδαιον μη εîαγαγειν υπερ της Πατριδος εαυτον, αποβαλειν γαρ την φρονησιν ενεκα της των αφρονων ωφελειας, ειναι τε Πατριδα τον κοσμον». Διογεν. Λαερτ. ΙΙ, 98.
[2] Ψαλμ. νγ, 3.
[3] «Ει οντες ημεν ωφελιμοι, ουχι Πολυ μαλλον αποθανοντες... Και νυν Σωκρατους αποθανοντος, ουδεν ηττον, η και Πλειον, ωφελιμος εστιν η μνημη ων ετι ζων επραξεν ή ειπε.» (Επικτητ. Διατριβ. ΙV, α, § 168-169).



ΠΛΑΣΤΟ ΤΟ «ΑΓΙΟ» ΦΩΣ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ «ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΩΝ»


Υπάρχει όμως και δεύτερος τρόπος για να πάρουν το πλαστό αυτό φως. Επαλείφουν την πλάκα του Τάφου με Φώσφορο, από την προηγούμενη μέρα, και ο Πατριάρχης τρίβει την πλάκα με βαμβάκι και αναδύετε φως.Είναι γνωστή ανά τους αιώνες, η τελετή του «αγίου» φωτός στο πατριαρχείο των Ιεροσολύμων κάθε χρόνο, την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου. Ο Ορθόδοξος πατριάρχης μεταδίδει το φως αυτό στους παρευρισκομένους πιστούς με θαυματουργικό, όπως υποστηρίζει τρόπο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ας τα δούμε με την σειρά.Πληροφορίες από κληρικό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, που συνομίλησε με τον κ. Στυλιανό Χαραλαμπάκη, Χριστιανό εκκλησιαστικό συγγραφέα, το 1964, αποκαλύπτουν τα εξής περιγραφικά στοιχεία:








«Τα περί του λεγομένου θαύματος του αγίου φωτός, δεν είναι δυνατόν να κοινοποιηθούν, λόγω σκανδάλου. Ευχαρίστως όμως, εφ’ όσον μ’ ερωτάτε, θα σας είπω εν περιλήψει πως γίνετε η τελετή και πώς λαμβάνετε το «άγιον» φως». «Την Μεγάλην Παρασκευήν και μετά την περιφοράν του επιταφίου πέριξ του Παναγίου Τάφου, ο Πατριάρχης τοποθετεί τον Επιτάφιον επί του Τάφου. Κατόπιν τούτου σβήνουν όλα τα κανδήλια τα εντός και εκτός του Τάφου. Την επομένην, Μέγα Σάββατον, ο Σκευοφύλαξ μεταφέρει κεκαλυμμένην με αργυρούν κάλυμμα, μία ειδικήν κανδήλα αναμμένην, την οποίαν τοποθετεί εντός του Παναγίου Τάφου. Εν συνεχεία ο διοικητής των Ιεροσολύμων σφραγίζει τον Τάφον. Ενώ λοιπόν, πάντα τα φώτα και τα κανδήλια έχουν σβυσθή, η ειδική κανδήλα εντός του Τάφου παραμένει αναμμένη. Την 10ην ώραν και μετά την σχετικήν λιτανείαν πέριξ του Αγίου Τάφου, κατά την οποίαν ψάλουν το λυχνικόν «φως ιλαρόν», ανοίγονται αι πύλαι του Ναού του Παναγίου Τάφου και εισέρχεται ο λαός.
Συγχρόνως ανοίγει και η πύλη του Κουβουκλίου εις την οποίαν ευρίσκεται ο Τάφος και εισέρχεται ο Πατριάρχης, αφού προηγουμένως τυπικώς αφαιρεί τα αρχιερατικά του άμφια και μένει μόνον με το στιχάριον. Μετά από μίαν σχετικήν τυπικήν προσευχήν, λαμβάνει το «άγιον» φως, όχι βεβαίως θαυματουργικώς, δια να είμαι ειλικρινής, αλλά ανάπτει τον πυρσόν του από την αναμμένην ειδικήν κανδήλα την οποίαν είχε μεταφέρει προηγουμένως ο Σκευοφύλαξ. Αυτή με λίγα λόγια ειναι είναι η διαδικασία περί του «αγίου» φωτός». Υπάρχει όμως και δεύτερος τρόπος για να πάρουν το πλαστό αυτό φως. Επαλείφουν την πλάκα του Τάφου με Φώσφορο, από την προηγούμενη μέρα, και ο Πατριάρχης τρίβει την πλάκα με βαμβάκι και αναδύετε φως. Αυτό το παπαδοκατασκεύασμα (!), δηλαδή την τελετή του «αγίου» φωτός, είχαν την απαίτηση να το κάνουν και «ΜΥΣΤΗΡΙΟ», και να αναγραφόταν σαν «ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ». Ευτυχώς όμως, ο Αριστόβουλος, τότε Μητροπολίτης Κυριακουπόλεως, αντέδρασε λέγοντας: «Όχι, αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει, διότι δεν είναι μυστήριον, είναι δικό μας κατασκεύασμα. Ο κόσμος πλέον μας έχει αντιληφθεί». Δεν ήταν όμως μόνον ο Αριστόβουλος που κατάλαβε ότι ο κόσμος αντιλήφθηκε τις καλογερικές απάτες, αλλά και άλλες ιστορικές φωνές φωνάζουν ανά τους αιώνες γι’ αυτό το ορθόδοξο κατρακύλισμα!!! Η Εγκυκλοπαίδεια Παύλου Δρανδάκη (πρώην Πυρσός), χαρακτηρίζει το κατασκεύασμα αυτό, ως θεατρική τελετή βάρβαρου φανατισμού, και γράφει μεταξύ άλλων: «Είναι μία απο τας ασχημοτέρας επιδείξεις της Θρησκοληψίας όχλου βαρβάρου... είναι δε, τόσος ο φανατισμός ώστε νομίζεται οτι το φώς αυτό φωτίζει, αλλά δεν καίει και δι΄ αυτό το πλησιάζουν εις το στήθος των, περιλούουν δι΄ αυτού τον πώγωνα και βαπτίζουν εις την φλόγα την χείρα. Εννοείται ότι τάς κινήσεις αυτάς κάνουν ακαριαίως, ότε ο ιδρώς δυσχεραίνει την καύσιν. Ουδείς τολμά επί έν λεπτόν να κρατήση την χείρα εις την φλόγα ή τον πώγωνα...και έτι δυσχερέστερον ότι η Εκκλησία αφήνει να υποκαίει την δεισιδαιμονίαν αντί στεντορείως να φωνάξη ότι δέν πρόκειται περί θαύματος». Εξ΄ άλλου, και ο σοφός διδάσκαλος του γένους, Αδαμάντιος Κοραής, μας πληροφορεί σχετικά περί του (ανα)θέματος, λέγοντας στον τρίτο τόμο, του βιβλίου του «ΑΤΑΚΤΑ», ότι, οι χριστιανοί Πατέρες δεν αναφέρουν τίποτα μέχρι τον 9ον μ.Χ αιώνα περί του «αγίου» φωτός, και αφού αναγνωρίζει μόνο τον Ιησού Χριστό ως το Αληθινό Φως, αποκαλεί τους Αγιοταφίτες ιερείς λαοπλάνους.

Γράφει επίσης ότι : «Το ψευδόθαυμα αυτό το πιστεύουν ολίγοι, ίσως τινές δια μωρίαν και άλλοι δι΄ αισχροκέρδειαν ... Ουδέ ο Χρυσόστομος το επίστευεν ή μάλλον ουδέ το εγνώριζε, διότι, άν εις τον καιρόν του εθαυματουργείτο το άγιον φώς, πώς ήτο δυνατόν να λέγη ότι δέν εγίνοντο πλέον θαύματα;»
Η τελετή αυτή τοποθετείται στο έτος 870 μ.Χ περίπου, και «εφευρέτης» της ήταν ο Μοναχός Βερνάρδος της Δυτικής Εκκλησίας. Οι κατηχήσεις του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Κύριλλου, δεν αναφέρουν τίποτα περί του «αγίου» φωτός, ούτε κάνουν λόγο περί αυτού οι Ανατολικοί Πατέρες μέχρι την 12η εκατονταετηρίδα, όπως είναι οι: Θεοδώρητος, Ιλάριος, Ισίδωρος, Βασίλειος Σελεύκειας, Ιωάννης Δαμασκηνός καθώς και ο Πατριάρχης Φώτιος. Ας μη μας διαφεύγει και η ιστορική αλήθεια, που αναφέρει ότι, στους χρόνους εκείνους οι Χριστιανοί επισκέπτονταν τους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσουν τα εδάφη που τα πάτησαν τα πόδια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όταν όμως οι Σαρακηνοί, οπαδοί του Μωάμεθ, κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ και ερήμωσαν τα πάντα, οι προσκυνητές έπαψαν πλέον να κατέρχονται.
Για να ανανεωθεί ο ζήλος των προσκυνητών, ο Αυτοκράτορας της Δύσης Μέγας Κάρολος, με άδεια του Καλιφά, βασιλιά των Σαρακηνών, στόλισε την Ιερουσαλήμ με Μοναστήρια και Εκκλησίες. Μετά τον θάνατο και των δύο αρχόντων οι Αραβες άρχισαν πάλι τις καταστροφές και έτσι οι προσκυνητές και πάλι λιγόστεψαν, όπως και τα... κέρδη των μοναχών.Και ο Κοραής μας λέει πάλι: «Οι Μοναχοί, ώς φρόνιμοι, δεν άργησαν να θεραπεύσωσι την δυστυχίαν, επινοήσαντες το θαύμα του αγίου φωτός». Έτσι, για κάποιο διάστημα, με «νύχια και με δόντια» οι μοναχοί κράτησαν το εφεύρημα τους αυτό γεμίζοντας τα φυλακτήρια τους με τα αργύρια των αφελών πιστών. Στις αρχές του 11ου αιώνα, ο Σουλτάνος της Αιγύπτου, Αχέμ Βαμριλλάχ, «ακούσας ότι εγίνετο με δόλον των ιερέων θαύμα ετήσιον εις την Ιερουσαλήμ, ωργίσθη τόσον, ώστε και τον Ναόν του Αγίου Τάφου κατέσκαψε, και όλα τα ευρεθέντα εις αυτό πλούτη μετέφερεν εις το βασιλικόν του θυσαυρόν» (MOSHEM).
Παρ΄ όλα αυτά, και πάλι οι Μοναχοί κατάφεραν να ξανανοίξουν το επικερδές εργοστάσιο τους, και εξακολούθησαν το «θαύμα» τους. Για να απαλλαγούν και από την ενόχληση των Αράβων, επενόησαν και την εγκληματική εκστρατεία των Σταυροφοριών. Μετά τις Σταυροφορίες, οι Λατίνοι παρέμειναν για 88 χρόνια στην Ιερουσαλήμ, και έθρεψαν με το θαύμα τους αυτό την ακολασία τους. Μετά το επικερδές αυτό εμπόριο πέρασε στα χέρια των Δυτικών, και συνεχίζετε μέχρι και σήμερα !!!
Έχουμε περιπτώσεις φωτός μέσα στην Αγία Γραφή. Μερικές είναι: Το φωτεινό πρόσωπο του Μωϋσή όταν πήρε τις 10 Εντολές στο όρος Σινά, και δεν μπορούσαν οι Ισραηλίτες να τον αντικρίσουν από την λαμπρότητα. Ο προφήτης Ηλίας προσευχήθηκε και «έπεσε πυρ παρά Κυρίου και κατέφαγε το ολοκαύτωμα» (Α΄ Βασιλέων: ιη΄ 30-39). Η μεταμόρφωση Του Κυρίου Ιησού είχε ως αποτέλεσμα την λάμψη του προσώπου Του σαν τον ήλιο, και τα ιμάτια Του λευκά σαν Φως (Ματθαίος: ιζ΄ 2). Το Φώς εξ΄ ουρανού τύφλωσε τον Σαύλο (Απόστολο Παύλο), στην έρημο, όταν κατεδίωκε τους Χριστιανούς.
Όταν μιλάμε για τέτοια φώτα, ξέρουμε ότι είναι πραγματικά και αληθινά. Ποια σχέση μπορεί να έχει το ψευδόθαυμα του «αγίου» φωτός με το ανέσπερο φώς της Βίβλου;
Ο Αδαμάντιος Κοραής μας λέει και πάλι: «’Όπου βλέπεις θρησκείαν μολυσμένην, συμπέρανε, ότι η βαρβαρότης των πιστευόντων είναι ανάλογος του μολυσμού»



Και συνεχίζει λέγοντας: «Δοκίμασε να κηρύξης εις τους προσκυνητάς, ότι ματαίως εξοδεύουν τόσα χρήματα, ματαίως κοπιάζουν ταξιδεύοντες μακράν δια θαύμα, δοκίμασε να διδάξης την τόσην απλήν αλήθειαν ταύτην, και θέλεις ιδεί στράτευμα προσκυνητών μεθυσμένων, ή (ώς δέν αισχύνονται να ονομάζωνται) Χατζήδων, στρατηγούμενον απο ολίγους θρασυτάτους γόητας, πνέοντας τον όλεθρον σου, ώς ανατροπέως των καθεστώτων».
Μετά από όλα αυτά, θα πάψη επιτέλους η πλάνη των πεπλανημένων, και περισσότερο των πολιτικών αρχηγών του δύσμοιρου αυτού κράτους που λέγεται Ελλάδα; Με την υπόθαλψη των «εγκληματιών» κατά της ανθρώπινης ψυχής, παπάδων, επιβαρύνει τους Έλληνες φορολογούμενους με την υποδοχή του «αγίου» φωτός (όπως την Ολυμπιακή φλόγα), με τιμές αρχηγού κράτους(!!!).
Το 'Αγιο' Φως είναι χειροποίητο από Πατριάρχη Ιεροσολύμων. Αυτό το κείμενο βρίσκεται στο βιβλίο του Γ. Καμπούρογλου "Μνημεία της Ιστορίας των Αθηνών".
Εδώ, ο εξ Αθηνών Πατριάρχης Ιεροσολύμων Εφραίμ, παραδέχεται και καταγγέλλει πως το ονομαζόμενο 'Αγιο Φως' δημιουργείται από τους ανθρώπους και μάλιστα επειδή αυτός δεν αρεσκόταν σε τέτοιες 'μηχανουργίες' τον καθαίρεσαν.
Γιώργος Οικονομίδης «Θρύλος ή πραγματικότητα το Άγιον Φως».Άρθρο του Μέγα πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Πατριαρχείου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΕΤΣΗ – (ΤΟ ΒΗΜΑ 21/4/2006) «Ο Πατριάρχης δεν προσεύχεται για την διενέργεια θαύματος». «το ουρανόθεν Άγιο Φώς, δεν ειναι παρα ένας θρύλος». «ο Πατριάρχης ανάβει την λαμπάδα του από την ακοίμητη κανδήλα».
Η επικείμενη εορτή του Πάσχα ξανάφερε στο προσκήνιο το θέμα της αφής του Αγίου Φωτός. Σε συνδυασμό μάλιστα με τις φημολογούμενες προθέσεις του καθηρημένου πρώην Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ειρηναίου να κάνει δυναμική κάθοδο στον Πανάγιο Τάφο το Μέγα Σάββατο και με την ανοχή, αν όχι την στήριξη, του Ισραήλ να προεστεί της τελετής του Αγίου Φωτός. Ας ελπίσουμε ότι πρόκειται για φήμες και δεν θα ξαναγίνουμε μάρτυρες φαιδροτήτων που θα ερεθίσουν κόσμο και θα ταράξουν την γαλήνη των ημερών. Τα τεκταινόμενα στην Ιερουσαλήμ και ο κίνδυνος να πολιτικοποιηθεί μια βασική για την πίστη μας λειτουργική πράξη, δίνουν πλέον στην Εκκλησία την μοναδική ευκαιρία να άρει το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει μέχρι σήμερα τα σχετικά με την αφή του Αγίου Φωτός, διαφωτίζοντας τους πιστούς όσον αφορά το θεολογικό υπόβαθρο και τον συμβολισμό της ωραίας και ευφρόσυνης αυτής τελετής, και εξηγούμαι. Υπάρχει, αιώνες τώρα, διάχυτη η πεποίθηση στον ευσεβή μεν, αλλά θεολογικά και λειτουργικά απαίδευτο ορθόδοξο πιστό, που ψάχνει για «θαύματα» προκειμένου να πληρώσει το πνευματικό του κενό, ότι κατά την τελετή αφής το Άγιον Φως κατέρχεται θαυματουργικά «ουρανόθεν» για να ανάψει την λαμπάδα του Πατριάρχου.
Όπως όμως αναφέρει ο διαπρεπείς καθηγητής Κωνσταντίνος Καλοκύρης στο περισπούδαστο σύγγραμμά του «Το Αρχιτεκτονικό Συγκρότημα του Ναού της Αναστάσεως Ιεροσολύμων και το Θέμα του Αγίου Φωτός» πρόκειται για έναν θρύλο, ο οποίος καλλιεργήθηκε στους Άγιους Τόπους μετά την εισβολή των σταυροφόρων και μέσα στα πλαίσια της διαμάχης Ορθοδόξων Λατίνων και Αρμενίων, που ο καθείς διεκδικούσε δι’ εαυτόν το προνόμιο του «λαμβάνειν εξ ουρανού» το ανέσπερο Φως!




Η ευχή την οποία αναπέμπει ο Πατριάρχης προ της αφής μέσα στο Ιερό Κουβούκλιο είναι σαφέστατη και δεν επιδέχεται καμιά παρερμηνεία. Ο Πατριάρχης δεν προσεύχεται για την διενέργεια θαύματος. Απλώς «αναμιμνήσκεται» της θυσίας και της τριημέρου Αναστάσεως του Χριστού και απευθυνόμενος σ’ Αυτόν λέγει: «εκ του επί τούτον τον φωτοφόρον σου Τάφον εκκαιομένου φωτός ευλαβώς λαμβάνοντες, διαδίδομεν τοις πεστεύουσιν εις σε το αληθινόν φως, και δεόμεθά σου όπως αναδείξεις αυτό αγιασμού δώρον...» Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ο Πατριάρχης ανάβει την λαμπάδα του από την ακοίμητη κανδήλα που βρίσκεται πάνω στον Πανάγιο Τάφο. Όπως ακριβώς πράττει ο κάθε Πατριάρχης και ο κάθε κληρικός την ημέρα της Λαμπρής, όταν παίρνει Φως Χριστού από την ακοίμητη κανδήλα που βρίσκεται υπεράνω της συμβολίζουσας τον Τάφο του Κυρίου Αγίας Τράπεζας.
Το μυστήριο όμως που καλλιεργήθηκε γύρω από το τελετουργικό της αφής του Αγίου Φωτός και οι λαϊκές περί αυτού αντιλήψεις στις μέρες μας συνετέλεσαν στην οικειοποίηση και εκμετάλλευση από έξω εκκλησιαστικούς κύκλους της άκρως συμβολικής και κατανυκτικής αυτής λειτουργικής πράξεως της Εκκλησίας μας. Ο λόγος για την διαπόμπευση του Αγίου Φωτός με την οργανωμένη αεροπορική μεταφορά του στον ελλαδικό χώρο, συνοδεία κυβερνητικών παραγόντων, τιμητικών αγημάτων, ευζώνων και προσκόπων (και φυσικά τηλεοπτικών συνεργείων!), προκειμένου όπως ο νεοέλληνας γιορτάσει «αυθεντικό ελληνικό Πάσχα».
Ωσάν οι πρόγονοί μας να μη γιόρταζαν Ανάσταση Χριστού προτού εφευρεθεί το αεροπλάνο! Ή ωσάν οι ανά τα πέρατα της οικουμένης Ορθόδοξοι να μην εορτάζουν Πάσχα Κυρίου, μια και η Ολυμπιακή δεν «πετά» ως τις χώρες τους!Επέστη όμως καιρός να τερματισθεί ο διασυρμός των Θείων. Είναι δε σόλοικο και αποτελεί ασέβεια το να αποδίδει κανείς «τιμές Αρχηγού Κράτους» στο Άγιον Φως, το οποίο προέρχεται από τον τάφο εκείνου που δήλωσε ότι «η Βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»

No comments:

Post a Comment