Friday, June 19, 2009

Οικουμενική Σύνοδος ό Πραγματικός Θεός

Το ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο το οποίο λαμβάνει αποφάσεις περί πολύ σημαντικών εκκλησιαστικών θεμάτων, κυρίως των δογματικών. Οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, όταν αναφέρονται σε δογματικά ζητήματα, ονομάζονται όροι και, όταν αναφέρονται σε διοικητικά, κανόνες.
Οι Οικουμενικές Σύνοδοι που αναγνωρίζει η ορθόδοξη Εκκλησία είναι επτά, ενώ η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναφέρεται σε πολύ περισσότερες. Οι επτά Σύνοδοι που αναγνωρίζει η ορθόδοξη Εκκλησία έγιναν πριν το σχίσμα των δύο Εκκλησιών το 1054, και η σύγκληση συνόδου έγινε από τον αυτοκράτορα, ενώ έλαβαν μέρος όλοι οι εν ενεργεία πατριάρχες, μητροπολίτες και επίσκοποι.

Οι Οικουμενικές Σύνοδοι που αναγνωρίζει η ορθόδοξη Εκκλησία είναι:

Α' Οικουμενική Σύνοδος. Έγινε το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μ. Κωνσταντίνος. Πήραν μέρος 318 Πατέρες, που εξέδωσαν αποφάσεις με τις οποίες επιλύονταν μακροχρόνιες έριδες και καθορίζονταν άλλα ζωτικά για την εκκλησιαστική ζωή ζητήματα. Καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου, τον οποίο επίσης αναθεμάτισε, και δογμάτισε, με το Σύμβολο της Πίστης, ότι ο Χριστός είναι «ομοούσιος τω Πατρί». Καθόρισε το χρόνο του εορτασμού του Πάσχα (την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας) και συνέταξε 20 κανόνες οι οποίοι αναφέρονταν σε διάφορα ζητήματα εκκλησιαστικά. Μεταξύ των Πατέρων της Συνόδου διακρίθηκαν ο Αντιοχείας Ευστάθιος, ο Αλεξανδρείας Αλέξανδρος, ο Τριμυθούντος Σπυρίδων και ο νεαρός διάκονος Αθανάσιος, που έγινε αργότερα επίσκοπος Αλεξανδρείας. Η μνήμη των Πατέρων της Συνόδου γιορτάζεται την 7η Κυριακή μετά το Πάσχα.

Ομοούσιος τώ πατρί απεφάνθησαν τά παιδιά ...

Β' Οικουμενική Σύνοδος. Έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 381, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μ. Θεοδόσιος. Πήραν μέρος 150 Πατέρες, οι οποίοι καταδίκασαν τη διδασκαλία του αρχιεπισκόπου Κωνσταντινούπολης Μακεδόνιου. Αυτός ήταν πνευματομάχος, δεχόταν δηλαδή το Άγιο Πνεύμα ως κτίσμα. Οι Πατέρες κατέκριναν τη διδασκαλία του Μακεδόνιου και τον αναθεμάτισαν. Συμπλήρωσαν το Σύμβολο της Πίστης από το «και εις το Πνεύμα το Άγιον» ως το τέλος και εξέδωσαν εφτά κανόνες διοικητικού περιεχομένου. Στη Σύνοδο διακρίθηκε ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο οποίος και αναδείχτηκε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης. Στη διδασκαλία αυτού κυρίως στηρίχτηκε η Σύνοδος για να εκφράσει το δόγμα της θεότητας του Αγίου Πνεύματος.

Γιά τό Άγιο πνεύμα απεφάνθησαν τά παιδιά ...





Γ' Οικουμενική Σύνοδος. Έγινε στην Έφεσο το 431, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Θεοδόσιος ο Μικρός. Πήραν μέρος 200 Πατέρες, που καταδίκασαν τη διδασκαλία του Νεστόριου, αρχιεπίσκοπου Κωνσταντινούπολης, ενώ τον ίδιο τον καθαίρεσαν και τον αναθεμάτισαν. Ο Νεστόριος δεχόταν τέλειο διαχωρισμό των δύο φύσεων του Χριστού, της θείας και της ανθρώπινης, και ονόμαζε τη μητέρα του Χριστού «Χριστοτόκον» και όχι «Θεοτόκον». Στη Σύνοδο διακρίθηκε ο αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Κύριλλος. Δογματίστηκε η ένωση των δύο φύσεων του Χριστού «ασυγχύτως και ατρέπτως». Εκδόθηκαν 8 κανόνες, από τους οποίους οι 7 αναφέρονται στην εκκλησιαστική αταξία που ακολούθησε την έριδα για το Νεστόριο. Ο τελευταίος κανόνας καθόρισε το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου.

Ασυγχύτως καί Άτρεπτως απεφάνθησαν τά παιδιά ...

Δ' Οικουμενική Σύνοδος. Έγινε στη Χαλκηδόνα το 451, όταν αυτοκράτορες ήταν ο Μαρκιανός και η Πουλχερία. Πήραν μέρος 630 Πατέρες, οι οποίοι καταδίκασαν τη διδασκαλία του Διόσκουρου, αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, και του Ευτυχούς, αρχιμανδρίτη στην Κωνσταντινούπολη. Αυτοί δέχονταν πως η ανθρώπινη φύση του Χριστού απορροφήθηκε τελείως από τη θεία και συγχωνεύτηκε σε μία (μονοφυσιτισμός). Η Σύνοδος καθαίρεσε το Διόσκουρο και αναθεμάτισε τον Ευτυχή. Διατύπωσε τη διδασκαλία, η οποία περιεχόταν σε επιστολή του πάπα Ρώμης Λέοντα προς τον αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινούπολης Φλαβιανό, των δύο τέλειων φύσεων, της ανθρώπινης και της θείας, στο πρόσωπο του Χριστού «ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως». Ο Χριστός άρα είναι τέλειος θεός και τέλειος άνθρωπος. Εκτός της δογματικής διδασκαλίας η Σύνοδος συνέταξε 30 κανόνες για θέματα εκκλησιαστικής διοίκησης.

Τελικά είναι Θεός ό Χριστός απεφάνθησαν τά παιδιά ...

Ε' Οικουμενική Σύνοδος. Έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 553, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Ιουστινιανός. Πήραν μέρος 165 Πατέρες, οι οποίοι επικύρωσαν τις αποφάσεις της Δ' Οικουμενικής Συνόδου και καταδίκασαν όσους ήταν αντίθετοι σ' αυτήν, όπως επίσης και τους παλιότερους εκκλησιαστικούς συγγραφείς Ωριγένη, Ευάγριο, Δίδυμο, Μοψουεστίας Θεόδωρο κ.ά.

Άκυρη ή Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, γράψτε λάθος παιδιά ...

ΣΤ' Οικουμενική Σύνοδος. Έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 680-681, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ο Πωγωνάτος. Συγκεντρώθηκαν, όπως έδειξε η έρευνα, από 150 μέχρι περίπου 300 Πατέρες οι οποίοι καταδίκασαν το μονοθελητισμό, δηλαδή την άποψη που δεχόταν ότι ο Χριστός είχε μια μόνο θέληση και ενέργεια, τη θεϊκή. Την άποψη αυτή ευνοούσαν αρκετοί επίσκοποι, τους οποίους η Σύνοδος καθαίρεσε και αναθεμάτισε. Δίνοντας απάντηση στο χριστολογικό πρόβλημα οι Πατέρες θέσπισαν το δόγμα των δύο θελήσεων στο Χριστό, της θείας και της ανθρώπινης, και των δύο ενεργειών.

Μία ή Δύο θελήσεις έχει τελικά ό Χριστός βρέ παιδιά ...
Την ΣΤ' Σύνοδο, η οποία ασχολήθηκε με το χριστολογικό πρόβλημα, συμπλήρωσε η λεγόμενη «Πενθέκτη», η οποία έγινε το 691-692 στην Κωνσταντινούπολη, στην αίθουσα του παλατιού που είχε τρούλο, γι' αυτό ονομάζεται επίσης «εν Τρούλω». Αυτή συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β' το Ρινότμητο και πήραν μέρος 227 επίσκοποι. Οι κανόνες που σύνταξε αφορούν διοικητικά θέματα και την αναγνώριση των κανόνων των προηγούμενων Οικουμενικών Συνόδων, όπως επίσης και των αποστολικών, των κανόνων των τοπικών συνόδων και των απόψεων των κυριότερων Πατέρων, οι οποίες απέκτησαν έτσι κύρος οικουμενικό.

Απεφάνθησαν τά παιδιά,
άντε μπράβο νά μάθουμε καί εμείς τί νά πιστέψουμε τελικα

Ζ' Οικουμενική Σύνοδος. Έγινε το 787 στη Νίκαια της Βιθυνίας, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ’. Πήραν μέρος 367 Πατέρες, οι οποίοι καταδίκασαν την εικονομαχία και εξέδωσαν κανόνες που αφορούν την εκκλησιαστική κατάσταση και την ωφέλεια των πιστών. Η μνήμη των Πατέρων της Συνόδου αυτής γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου ή την πρώτη Κυριακή μετά την ημερομηνία αυτή.

Ωραία, θά έχουμε καί εικόνες νά βάζουμε τάματα

Άγιο Πνεύμα

Το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Όπως ο Πατήρ και ο Υιός, έτσι και το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός «συμπροσκυνούμενος και συνδοξαζόμενος συν Πατρί και Υιώ» κατά την έκφραση του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο συμπληρώθηκε κατά τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (381). Είναι ομοούσιο και συνάναρχο με τα άλλα δυο πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Εκπορεύεται από το Θεό Πατέρα «αϊδίως» και «χορηγείται εν χρόνω» από τον Υιό. Στο όνομά του βαφτίζονται οι χριστιανοί σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου στους Αποστόλους: «Πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθαίου κη΄ 19).
Οι ιδιότητες και η θεότητα του Αγίου Πνεύματος εμφανίζονται αμυδρά κατά την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, καθαρά κατά τη διάρκεια του βίου του Χριστού επί της Γης και σε όλη τους τη λάμψη κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν κατέβηκε στους Αποστόλους με μορφή πύρινων γλωσσών (Πράξ. 2, 1-4).
Από τότε μένει στην Εκκλησία πάντα, γιατί «δωρείται» στους πιστούς μετά το βάπτισμα και συγκεκριμένα με το μυστήριο του χρίσματος (Πράξ. 8, 14-17 και 19, 2-6, άμεσες αναφορές, και Β΄ Κορ. 1, 21-22 και Α΄ Ιωα. 2, 20 και 27, έμμεσες αναφορές).
Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπερασπίστηκε τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος με τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο το 381 μ.Χ. και απέρριψε το «Filioque», τη διδασκαλία δηλαδή περί εκπόρευσης του Αγίου Πνεύματος και από τον Υιό, ως δεύτερης πηγής της θεότητας, την οποία ανέπτυξε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αντιτάσσοντας την ορθόδοξη διδασκαλία με επιφανέστερους εκπροσώπους της το Μέγα Φώτιο (+897), τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά (+1359) και τον άγιο Μάρκο Ευγενικό (+1450).

Εκτός από αυτές, η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αποδέχεται και τις Γενικές (Οικουμενικές) Συνόδους που έγιναν μετά το 1054 (σχίσμα των Εκκλησιών Ανατολής-Δύσης). Τις Συνόδους αυτές συγκάλεσε ο πάπας και πήραν μέρος οι καρδινάλιοι, οι αρχιεπίσκοποι και οι επίσκοποι της Εκκλησίας.

Οι Σύνοδοι αυτές είναι:

1) Α’ Σύνοδος του Λατερανού. Έγινε στο 1123 και καταδίκασε τη σιμωνία και το κονκορδάτο της Βορμς.

2) Β’ Σύνοδος του Λατερανού. Έγινε το 1139.

3) Γ’ Σύνοδος του Λατερανού. Έγινε το 1179.

4) Δ’ Σύνοδος του Λατερανού. Έγινε το 1215.

5) Α’ Σύνοδος της Λιόν. Έγινε το 1245.

6) Β’ Σύνοδος της Λιόν. Έγινε το 1274
.
7) Σύνοδος της Βιέν. Έγινε το 1311-1312.

8) Σύνοδος της Κονστάντσας. Έγινε το 1414-1418.

9) Σύνοδος της Φεράρας-Φλωρεντίας. Έγινε το1438-1442. Κατά τη Σύνοδο αυτή προστέθηκε η φράση «εκ Θεού» στο Σύμβολο της Πίστης, που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως filioque.

10) Ε’ Σύνοδος του Λατερανού. Έγινε το 1512-1517.

11) Σύνοδος του Τριδέντο. Έγινε το1545-1563.

12) Α’ Σύνοδος του Βατικανού. Έγινε το 1869-1870.

13) Β’ Σύνοδος του Βατικανού. Έγινε το 1962-1965.

No comments:

Post a Comment